Optimistisch langs het randje

Op avontuur in eigen regio. Samen met lezers die een pijltje op een kaart gooien, laten we het toeval ons leiden naar mooie plekjes. Een knalrode 2CV Spécial helpt ons op weg tijdens de regiosafari. Met dank aan de 2CV-garage van Sander Aalderink uit Wormer www.2cvgarage.nl. De uit 1990 stammende Eend heeft nog maar 42.000 kilometer op de teller; daar gaan we verandering in brengen. Vandaag met Arno Visser uit De Rijp.

Geen code oranje voor onze rode Eend. De storm, nou ja storm, is al lang gaan liggen. Maar het pruttelt nog wat na in de atmosfeer. Dak er af, dak er op, dak er af, dak er op.

Arno Visser wil eigenlijk wel naar Texel, maar we zoeken avontuur in eigen regio. ,,Dan wordt het Marken’’ zegt hij. ,,Daar ben ik nog nooit geweest.’’

Arno Visser moet nog een cursus darts volgen.
Arno Visser moet nog een cursus darts volgen.

Dan moet hij wel beter leren mikken. Op een meter afstand gooit hij een paar keer finaal naast de kaart in de heg van de buren. Vind die pijltjes maar eens terug... Uiteindelijk is het raak: Volendam. Midden op een rotonde.

Arno Visser op pad met de Eend, hij mikt op Volendam
© Ella Tilgenkamp Fotografie
Arno Visser op pad met de Eend, hij mikt op Volendam

In Volendam vertrekt toch de boot naar Marken...

Arno is al twee jaar op jacht naar werk. Veertig jaar oud. ,,Een blije, positieve, krachtige persoon’’, zo beveelt hij zich zelf aan. Ervaring als administratief medewerker, dienstverlener en duizendpoot bij verzekeringsbedrijfjes en de gemeente Langedijk. Daar werd hij na een reorganisatie aan de dijk gezet. Dacht wel aan de slag te komen via outplacement, coaches en personal trainer, maar het is nog niet zo ver. En hij wil zo graag.

Vrijwilligert zich een slag in de rondte van de organisatie van voetbaltoernooien tot culturele evenementen. ,,Dat heb ik vanaf mijn twintigste altijd gedaan. Er zitten 24 uur in een etmaal en dan kan je heel wat.’’

Dikke druppels

Eerst maar eens op pad. In De Rijp rollen we bij het eerste stukje blauwe lucht het dak open.

Met open dak rijden we door de Beemster langs de rand van een depressie...
© Foto’s Ella Tilgenkamp
Met open dak rijden we door de Beemster langs de rand van een depressie...

,,We gaan wel langs het randje’’, zegt Arno even later in de Beemster. Verderop donkere wolken, maar hier rijden we nog droog. We halen Kwadijk, maar dan moet de Eend aan de kant.

In de stromende regen moet het dak er weer op.
In de stromende regen moet het dak er weer op.

Dikke druppels roffelen even later op het doek en we waren te laat, dus drijfnat. De boel beslaat aan de binnenkant en het Eendje kent geen blower of airco. Noteren voor de volgende rit: zeemleren lap of oude handdoek mee.

Watertoren

Zoveel water, dan maar naar de watertoren van Kwadijk die Arno wel eens wil zien. Maar helaas. ,,Nee, we hebben geen interesse’, klinkt het uit de intercom als we in de stromende regen aanbellen en ons verhaal doen. ,,Veel succes met dit natte weer.’’ Hé, een rode Eend rijdt ons tegemoet. Zou die het droog houden?

Twee rode Eendjes vlak om de hoek bij Hotel de Purmer Eend....
Twee rode Eendjes vlak om de hoek bij Hotel de Purmer Eend....

Positivo Arno zegt even later: ,,Als het regent hoeft het nog geen slechte dag te zijn.’’ Al is het niet even makkelijk om van iedere dag een mooie te maken als je al twee jaar zoekt naar de job die bij je past. ,,Je moet doen wat bij je past, wat je leuk vindt en waar je energie van krijgt. Ik denk dat ik voor veel bedrijven van toegevoegde waarde ben. Ik houd er van om mensen blij te maken. Je kunt heel lang leven op blije gezichten.’’

Hij heeft al 250 sollicitaties achter de rug. Arno heeft een ’beperking’. Nou ja, beperking. Zijn rechterbeen doet het vanwege een lichte hersenbeschadiging bij de geboorte nogal slecht. Maar hij werkt daar met sporten en trainen volop aan. Alleen raar dat als je bij een bedrijf solliciteert, ze vragen of hij misschien een uitkering heeft voor de handicap. Die ruiken subsidie en dan is Arno snel klaar. ,,Ik heb twintig jaar gewerkt en ben geen uitzondering. Dat wil ik nu ook. Mijn handicap is onderdeel van mij. Ik ben een geval apart, met een bijzonder lichaam.’’ Grote glimlach.

Op naar het fort in Edam, voor we Volendam aandoen. Helaas. Dat is dicht, vertelt Lydia Wagenborg die bij het fort woont. Ze heeft de sleutel niet meer. Ik ben teleurgesteld en ’big smile Arno’ moet er maar om lachen. ,,Niet lukken, bestaat niet. We hebben lol.’’

Een weinig inspirerend eindpunt.
Een weinig inspirerend eindpunt.

Eindpunt bereikt op de kruising Jupiterlaan/Herculeslaan. Maar de rotonde in Volendam is weinig inspirerend. Gelukkig is er nog een palingsoundmuseum en rokerij Smit-Bokkum. Arno is gek op paling. Jan Smit-Bokkum staat net paling schoon te maken. Propt Arno een verser dan vers gerookt stuk paling in de mond. Het vet druipt er af.

Palingroker Jan Smit-Bokkum voert Arno verse aal.
Palingroker Jan Smit-Bokkum voert Arno verse aal.

,,Er is nu wel meer paling in het IJsselmeer, maar niet vet genoeg voor de rokerij’’, zegt de palingroker. ,,Er is kwantiteit, maar dat is wat anders dan kwaliteit.’’ Een goddelijke vislunch aan de rand van het Markermeer en het eiland lonkt nog. We nemen nog even de Marken Express voor een toeristentripje. Heerlijk buiten op het dek. Maar daar gaan we weer langs het randje en er overheen. Dikke druppels jagen ons naar binnen. Maar als het regent, hoeft het nog geen slechte dag te zijn.

Wil je niks missen van Noordhollands Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws