Volleyballer Jeffrey Klok: in de voetsporen van zijn vader

Volleyballer Jeffrey Klok: in de voetsporen van zijn vader
© Foto Ronald Hoogendoorn
Jeffrey Klok bedankt, onder toeziend oog van zijn vader én coach, het publiek.
Elkaars evenbeeld zijn ze niet, elkaars evenknie wel. Jeffrey Klok weet zich geconfronteerd met dezelfde lichamelijke afwijking als zijn vader Marko. Maar net als de oud-international laat diens zoon zich in zijn ambitie niet begrenzen. Hoewel artsen ook hem voorhielden dat een topsportcarrière geen optie is, wil hij evenzeer het tegendeel bewijzen.

Bij VDK Gent debuteerde Jeffrey Klok dit seizoen op het hoogste clubniveau in België. Als invalkracht, vooralsnog.

Binnen de vereniging leeft de verwachting dat hij in de komende competitiejaargang tot een basisspeler uitgroeit, een promotie die de opmaat tot een profbestaan dient te zijn. Míts hij in het plaatje van de coach past. En laat dat nu net Marko Klok zijn.

Het is voor het eerst dat de zoon onder zijn vader ressorteert. Hetgeen voor hem even wennen was. ,,Tijdens de wedstrijd of training zei ik in het begin telkens papa’’, klinkt het enigszins besmuikt. ,,Maar dat heb ik afgeleerd. Op het veld spreek ik hem nu als trainer of coach aan, daarbuiten is hij m’n vader.’’

Rolmodel

Tot de samenwerking fungeerde Marko Klok vooral als rolmodel voor zijn telg. Als speler liet hij zien dat hard werken en onbegrensd durven denken lonend kan zijn. De geboren Monnickendammer veroverde vele prijzen, met als summum het olympisch zilver van 1992. Bovendien bewees hij dat een sportieve loopbaan een lange houdbaarheidsdatum kan hebben.

Als international hield Klok - eerst als passer/loper en later als libero - het tot zijn 39e vol, terwijl hij er in clubverband nog vier jaar langer aan vastplakte. Een afgetraind lichaam én intense gedrevenheid stuwden hem voort. Waarbij hij een spoor door Europa en zelfs tot in Siberië trok: het buitenlandse avontuur startte in 1992 in Italië en eindigde in 2011 op Cyprus, met tussenhaltes in Duitsland, België, opnieuw Italië en Rusland.

De successen en het weerstaan van de tand des tijds waren opmerkelijk. Klok leed sinds zijn geboorte aan een weinig voorkomende vorm van bloedarmoede: een aandoening die zijn rode bloedlichamen vernietigde en zo zijn afweersysteem aantastte. De ziekte werd pas beheersbaar nadat de milt was verwijderd en andere organen het overnamen.

Kwaal

Wat Klok niet wist, was dat de kwaal genetisch overdraagbaar was. Geen medicus had hem dat ooit verteld. De klap was zodoende groot toen zoon Jeffrey met hetzelfde euvel werd geconfronteerd. In een heviger vorm nota bene.

In de eerste drie maanden na zijn geboorte voerde hij een overlevingsstrijd. Nadien bleef de levensverwachting kort, maar de prognose werd telkens opgerekt. Toen op zesjarige leeftijd ook bij hem de milt werd weggehaald, hield de aandoening hem niet langer in een wurggreep. Zware inspanning zou zich niettemin wreken, werd hem en zijn ouders verteld.

Onheilsboodschap

Net als eerder zijn vader trok Jeffrey Klok zich niets van die onheilsboodschap aan. Hij liet zich niet limiteren en stortte zich enthousiast op de sport die hij met de paplepel ingegoten kreeg. En met resultaat.

Naast de kwaal blijkt hij eveneens het talent van zijn vader te hebben geërfd. Anno 2017 is de 18-jarige passer/loper, in de woorden van Marko Klok, ’een technisch begaafde en balvaste speler’. Bovendien is er de gedeelde karaktereigenschap: wilskracht. ,,Hij verzaakt nooit, is niet bereid tot een tandje minder.’’

Tot waar de aanleg en de inzet zijn zoon brengt, durft Marko Klok niet te zeggen. ,,Topsport is bovenal een mentale aangelegenheid. Is hij bereid er alles voor op te geven, concessie- en compromisloos te zijn?’’

Jeffrey Klok laat er zelf geen misverstand over bestaan: als het aan hem ligt, gaat hij er vol voor. De student politieke wetenschappen aan de Universiteit Gent, die met enkele andere volleyballers uit de hoofdmacht een huis deelt, kijkt ernaar uit om vervolgstappen te maken. ,,Ik wil kijken hoe ver ik kan komen. M’n vader is daarbij m’n voorbeeld. Wat hij heeft heeft bereikt, wil ik evenaren.’’ Lachend: ,,Of nee, het liefst nog zien te overtreffen.’’

Meerwaarde

Dat hij met zijn 1,87 meter voor volleybalbegrippen aan de kleine kant is, deert hem allerminst. ,,Ik had kunnen besluiten me op de positie van libero (puinruimer in het achterveld, red.) te concentreren, maar dat zou ik te gemakkelijk vinden. Ik denk ook als passer/loper van toegevoegde waarde te kunnen zijn, en dat hoop ik dan ook te gaan bewijzen.’’

Zaterdagavond kreeg Jeffrey Klok die kans niet. In de thuiswedstrijd tegen Zoersel, een treffen in de play-offs om degradatie, bleef hij het gehele duel aan de kant. Slechts in aanmoedigende zin leverde hij zijn aandeel in de met 3-0 gewonnen partij. Enkele uren eerder had hij, als aanjager, met het tweede team nog verrassend de koploper verslagen.

Niet afremmen

De kans om zich op het hogere niveau te manifesteren, krijgt hij zeker - beklemtoonde zijn vader, in de hoedanigheid van coach. ,,Is het niet in het restant van de competitie, dan zeker volgend seizoen. Want het laatste wat ik wil, is hem in zijn ontwikkeling afremmen. Maar uiteraard moet hij zelf een basisplek zien af te dwingen. Met voortrekken zou ik niet alleen een verkeerd signaal afgeven, maar dat druist ook in hoe ik tegen topsport aankijk. Het mag hem niet komen aanwaaien.’’

Wil je niks missen van Noordhollands Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws