MS weerhoudt Johan van Etten uit Graft er niet van om fanatiek te blijven sporten

MS weerhoudt Johan van Etten uit Graft er niet van om fanatiek te blijven sporten
© Foto Martin de Haan
Johan van Etten: ,,Meedoen aan de Paralympische Spelen zou heel gaaf zijn.’’

Hij was een fervent hardloper en stond op de startlijst van menige obstacle run. En toen doemde plotseling die immense, fysieke hindernis op. Maar ook na de diagnose MS bleef Johan van Etten fanatiek sporten. De 32-jarige inwoner van Graft bekwaamde zich in het indoorroeien, pakte op zijn eerste NK meteen zilver en werd vorige week zesde op het EK in Parijs. Het verhaal van een doorzetter.

,,In 2009 ben ik fanatiek gaan sporten. Door een weddenschap onder collega’s. Ik werkte in Amsterdam en we zouden ’wel even de Dam tot Damloop gaan lopen’. Ik had een conditie van nul en mijn collega van min tien. Zo zijn we daar samen voor gaan trainen. Inmiddels ben ik oneindig veel halve marathons en zes Dam tot Damlopen verder.’’

,,In 2012 ben ik begonnen met obstacle running en in 2014 had ik het geweldige idee opgevat om de Iron Viking Run te lopen. Dat is een 42 kilometer lange obstacle run. Daar was ik fanatiek voor aan het trainen. Tot half januari 2015 een deel van mijn gezichtsveld wegviel. Eerst geef je dan je werk de schuld. Stress, drukte. Na twee weken besloot ik er toch maar eens naar te laten kijken.’’

Beschadiging

,,Het was duidelijk dat ik een deel niet zag, maar de oogarts kon geen beschadiging vinden. Hij stuurde me meteen door naar de neuroloog. Zelf dacht ik nog steeds: ’Ik ga hier straks met een nieuwe bril weer weg’. Ik had nog nooit van een neuroloog gehoord, laat staan dat ik wist wat hij deed. Hij heeft wat testen gedaan en de volgende dag is er een mri-scan van mijn hoofd gemaakt. Dat was op een vrijdag en de maandag erop kreeg ik te horen dat ik MS had.’’

Muziekje

,,Dan gaan er allemaal vragen spelen. En nu? Kan ik blijven doen wat ik doe? Ik rende drie keer een halve marathon en een dertig-plusafstand in de week. Daar kon de neuroloog geen antwoord op geven. Hij had nog nooit meegemaakt dat iemand met MS zo’n beetje negentig kilometer in een week liep. Maar als ik me er goed bij voelde, moest ik het vooral zo blijven doen. Ik ben dus lekker door gaan rennen. Vooral omdat ik daar een bepaalde rust in vond. Heerlijk om even alleen te zijn, muziekje aan, rennen tussen de weilanden door. Even geen mensen die het zielig voor je vinden en die steeds maar weer vragen hoe het met je gaat.’’

Zoektocht

,,In mijn zoektocht naar MS-patiënten die ook veel aan sport doen - dat bleken er niet zo heel veel te zijn - kwam ik in contact met No Limits. Dat is een obstacle runningteam, waarbij iedereen een beperking heeft. De een mist een been, de ander een hand. Met hen heb ik de Iron Viking Run gelopen, als eerste persoon met MS. Of dat iets is om trots op te zijn weet ik niet. Maar dat was wel een overwinning. Daarna is het sportieve balletje verder gaan rollen.’’

,,Ik werk bij de marechaussee en ben met mensen van het Nederlands Invictus Team in contact gekomen. Zij doen mee aan de Invictus Games, die worden gezien als de Paralympische Spelen voor militairen en veteranen. Omdat de loopafstanden maar tot een kilometer gaan, ben ik gaan roeien. Mijn techniek was in het begin waardeloos, maar ze zagen dat er mogelijkheden lagen. Bij de Invictus Games ben ik vierde geworden.

Ik kom nu uit in de paraklasse LTA, waarbij je met je volledige lichaam kunt roeien. Ik word begeleid door Dudok in Breda, de roeiclub van defensie. Op het NK indoorroeien ben ik tweede geworden. Op maar negenhonderdste van de nummer een. Dat had niemand verwacht.’’

Halfdood

,,Wat mij door de MS belemmert? Ik zeg altijd maar dat ik op een goedkoop Ikea-batterijtje werk. Een normaal iemand heeft er een Duracel-batterijtje in zitten. Mijn energie is vrij snel op. Het is echt een kunst om dat zo goed mogelijk te verdelen gedurende je race. Als ik me heel erg inspan, komen bovendien de klachten weer tevoorschijn. Dat belemmert me bij het trainen ook heel erg. Ik kan niet voluit trainen. Omdat ik dan daarna een paar dagen halfdood op de bank lig. Je moet het doseren. Op tijd stoppen en heel erg luisteren naar je lichaam. Gelukkig weet ik na twee jaar een beetje wanneer ik moet stoppen.’’

Belevenis

,,Ik ga nu vol voor het roeien. Vorige week heb ik meegedaan aan het EK in Parijs. Een hele belevenis. Van de 33 deelnemers in mijn categorie werd ik zesde. Ze willen me nu zo snel mogelijk het water op hebben. Kijken of dat me net zo goed afgaat. Meedoen aan de Paralympische Spelen zou heel gaaf zijn. Daar denk ik alleen nog niet te veel aan. Ik moet eerst leren roeien op het water.’’

Vriendin

,,Ik kijk sowieso niet zo ver vooruit. Theoretisch gezien zou het morgen ineens kunnen zijn dat ik mijn bed niet meer uitkom. Daar moet je niet te veel bij nadenken want dan word je helemaal gek. Ik probeer, samen met mijn vriendin, een zo normaal mogelijk leven te leiden. Waarbij sporten voor mij heel belangrijk is. Het helpt me om even alles van me af te zetten.”

Wil je niks missen van Noordhollands Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws