Column Remco Veldhuis: Prijzen

Column Remco Veldhuis: Prijzen
© Archief
Remco Veldhuis.

Ik lig gesloopt op de bank. Woensdagavond, 20:05… Mijn vrouw is voor haar werk zes weken naar Fakkingverweggië, dus ik ben de mappa in huis. Of de pamma. Conclusie na een week fulltime vaderen? De woensdagen zijn het zwaarst. Én de weekenden. En de rest van de week.

Maar goed. M’n ogen hangen half dicht maar de ego’s van de mannen op het NOS-journaal zijn groot genoeg om ze te zien. Trump en Kim Jong-un schudden ongemakkelijke handen. Als boeren met zoveel kiespijn dat hun kunstgebit er van bloedt, lachen ze.

Een naargeestig soort twee-eiige tweeling is het. Kapsel, postuur, karakter... Een verontrustend beeld. Uitgerekend deze twee borderline despoten hebben het nucleaire lot van de wereld in handen!?

Je wilt dat grote problemen door ’grote’ mensen worden opgelost, niet door deze kleuters in een oversized pak. Alsof je met een slagaderlijke bloeding de EHBO binnenrent en clown Bassie de dienstdoende arts blijkt te zijn. „Allememaggies, wat een bloedverlies!”, een wasknijper op je ader zet en zegt: „Klaar! En altijd blijven lachen hè.”

Want de heren kwamen met wat voornemens op een a4’tje... Heel solide voelt het niet tussen twee landen waarvan één al twaalf keer eerder beloofde te stoppen met z’n nucleaire programma en het andere gerund wordt door een infantiele narcist met een toupetje.

Treffend door Donald onderstreept die de afgelopen dagen onafgebroken op z’n eigen loftrumpet zit te toeteren en de Nobelprijs voor de Vrede alvast opeist. En misschien moeten ze die ook krijgen ook. Want de poging valt te prijzen, ook al is het een wasknijper op een ader.

Het doet me denken aan vanmiddag; ik had ook een kleuter over de vloer om met de mijne van vijf te spelen. Ze vlogen elkaar constant in de haren. Tot er eentje zei: „Zullen we anders vrienden zijn, want ik vind jou net zo leuk als ik!” Na een korte stilte zei de ander ’oké!’ en klaar.

De logica ontging me totaal, maar het werkte wel. Als de een de ander maar begrijpt. Ik heb ze de hemel in geprezen. Misschien is dat ook wel wat er gebeurde in Singapore. Allebei door de wereld onbegrepen, maar door elkaar des te beter? Wie weet...

Als ik bijna in slaap val, trilt m’n telefoon. Een appje. Kemper en ik zijn bij de cabaretprijzen genomineerd. Voor onze voorstelling over twee mannen die elkaar opnieuw moeten leren begrijpen.

Héél blij mee. Of we nou winnen of niet, bespeur ik in ieder geval een ieniemienie-trendje: elkaar een kleine beetje proberen te begrijpen, dat valt te prijzen (misschien).

Wil je niks missen van Noordhollands Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws