Alles veranderde, behalve de lol

Alles veranderde, behalve de lol
© Foto Theo Groot
’Stanno venendo’: v.l.n.r. staand: Annemiek Groot en Carla Beers, zittend: Margreet Bakker, Evelien Kenter, Margreet Broersen, Lia Zwan en Ina Dudink.

Werken in de zorg is geen beroep, het is een roeping. Daar zijn de dames het wel over eens. Alsof het niks is vertellen zij over doorligplekken, poep, pies en een tijd zonder tilliften. Maar het zorgen voor mensen en vooral de lol met elkaar maken dat de meiden van ’Stanno venendo’ met veel plezier terugkijken op hun opleiding.

’Stanno venendo’ is nog steeds de naam van hun groep. Eind jaren zeventig hadden zij een Italiaanse mede-student, die steeds ’stanno venendo’ riep als de leiding vroeg of ze nu éindelijk een naam voor hun groep hadden bedacht. Het betekent zoiets als ’het komt eraan’.

De club jonge meiden reisde vanuit alle hoeken van West-Friesland naar Hoorn om het vak van ziekenverzorgster te leren. Gekleed in een onberispelijk uniform, een jurk (vooral niet te kort!), een onderrok en een huidkleurige panty. Een leerling-speld, pen, pols-teller en een aftekenboekje hoorden bij de vaste uitrusting. Op elke afdeling liepen zij een poosje stage. Geriatrie, somatiek, fysiotherapie, de keuken, de linnenkamer en ’bezigheid’.

Vers van school

Stanno venendo bestaat veertig jaar later nog steeds: Evelien Kenter (57) uit Wognum, Margreet Bakker (58) uit Blokker, Lia Zwan (57) uit Wervershoof, Annemieke Groot (58) uit Lambertschaag, Ina Dudink (57) uit Wervershoof, Carla Beers (58) uit Hoogkarspel en Margreet Broersen (59) uit Bovenkarspel. Vers van school werkten zij al volledig mee met de rest van het personeel in Lindendael. Let wel: een heel ander Lindendael dan vandaag de dag, het waren immers de jaren zeventig.

Ze draaiden gebroken dagdiensten, wat zij heerlijk vonden om even tussendoor de stad in te kunnen. De nachtdiensten waren bepaald geen feest, weet Margreet Broersen nog. ,,Het waren zeven nachten achter elkaar. Dan werkte je met z’n tweeën voor 32 bewoners. Zwaar! Na die zeven nachten gingen we ’s ochtends borrelen bij ’t Hoornsche Veerhuys. Dat was altijd heel gezellig.’’

Bord pap

Verder verliepen de dagen heel gestructureerd. Stipt 6 uur werden de bewoners gewekt met scherp licht en het ratelen van ruggen-steunen. Ze kregen brood of een bord pap op schoot. Plassen kon in de plaspauzes en er was één douchedag. ,,Lopendebandwerk’’, weet Margreet Bakker nog. ,,En zwáár! Je had geen hulpmiddelen zoals nu, dus je moest iemand soms met z’n drieën tillen.’’

Daarentegen was de papierwinkel toen een stuk kleiner dan nu. ,,Nu zit je uren achter de computer’’, zegt Ina. ,,Toen had je één schriftje waar alles instond en waarmee je de overdracht deed.’’

Lia Zwan was destijds een jong meisje van 16,5 jaar. ,,We werden eigenlijk gewoon in het diepe gegooid. Je zei nergens wat van, we deden het gewoon. Zo ging dat.’’

Ze kwamen de meest vreselijke doorligplekken tegen, mannen die zichzelf bevredigden en sommige meiden beleefden hun eerste ervaring met de dood. Carla Beers: ,,Ik weet het nog. Het zat er al aan te komen bij een mevrouw, maar juist toen ik ging kijken was het zover. Terwijl mijn collega ging informeren, probeerde ik het kunstgebit van die vrouw in haar mond te doen. Ik vond het griezelig, maar ik heb het gedaan.’’

Aflegkoffer

Evelien: ,,Bij een overlijden moest je altijd iemand laten komen met een aflegkoffer. Die had ik al laten komen, omdat ik dacht dat iemand dood was. Maar toen we terug kwamen zat die vrouw weer rechtop in haar bed. Wat een schrik! Ja, je maakt wat mee.’’

Lia herinnert zich nog het incontinentiemateriaal dat zo sterk geurde en ook de lange nachtdiensten waarin alle schoenen en kunstgebitten werden gepoetst. Zittend achter de balie, radio aan en sigaret in de brand. Eind jaren zeventig was dat de normaalste zaak van de wereld. In 1979 kregen zij hun diploma en volgden ze allemaal hun eigen weg. Sommigen werken nog steeds in de zorg, anderen stopten of verlegden hun werkgebied. Maar de jaarlijkse ’Stanno venendo’-avondjes bleven. Nieuwe liefdes, huwelijken en babygeluk werden met elkaar gedeeld.

Scheidingen

Ook verdrietige situaties als ziekte, scheidingen en verlies van een dierbare deelden zij met een kaartje of een bezoek.

Tussendoor zien de dames elkaar weinig, maar áls ze samen komen, is het vette pret tot de tranen naar beneden biggelen. Een dikke map met foto’s en grote stukken tekst komt op tafel. Met nostalgische blikken bladeren ze die door. Evelien: ,,Elk jaar moet er iemand notuleren, want anders vergeten we wat er is gebeurd. We worden ook een dagje ouder.’’

’Stanno venendo’ heeft de jubileumavond gevierd bij Annemiek thuis in Lambertschaag. In maart vertrekken zij naar Utrecht voor een gezellig weekeinde. Met z’n allen op een kamer, nog één keer zo hecht als vroeger.

Wil je niks missen van Noordhollands Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws