Karma

En toen bleek - o Wet van Murphy - ook nog mijn parkeerkaartje kwijt.

Ik was in Alkmaar voor het afscheid van Peter Hovestad. Lang maakte hij deel uit van de hoofdredactie van deze krant, daarvoor decennia als verslaggever en redactiechef in Den Helder. Altijd ’moedig voorwaarts’ en altijd met hart en ziel.

Woensdagnamiddag kwam er een formeel eind aan zijn hechte huwelijk met de krant en daar wilde ik graag bij zijn. Iets dat in het bestaan van werkende ouders planning vergt. Dus de avond ervoor al eten voorbereid, m’n lief zou de kinderen oppikken van de opvang en ik daarna aanschuiven.

Tot het bericht kwam dat ze het niet zou halen, want muurvast in de file. Ai! Dus alsnog als de wiedeweerga naar de Karpertongarage. Ik wist zeker dat ik mijn kaartje in m’n rechterkontzak had gestoken, maar helaas.

Dus toch alle zakken maar af, portemonnee door; niets. Tot ik een kaartje uit een automaat zag steken. Dat onmogelijk van mij kon zijn, maar ik zou er wel mee geholpen zijn, fluisterde het duiveltje op mijn schouder.

,,Ook uw kaartje kwijt?’’, hoorde ik, en keek in het wanhopige gezicht van een lotgenoot. Twee seconden woog ik mijn opties, maar besloot ondanks mijn hoge nood geen misbruik te maken van de situatie. Hij dankbaar en ik vond tien passen verder, op de grond, míjn parkeerkaartje.

Wil je niks missen van Noordhollands Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws