Silja Europa. Column |Als je niets hebt kan weinig heel veel lijken

De Sibajak van de Koninklijke Rotterdamsche Lloyd bracht mijn vriend Rob naar Nederland.© Foto archief

Mitzie Meijerhof

Mijn vriend Rob (83) werd ooit op 16-jarige leeftijd vanuit Malang Indonesië op het schip Sibajak gezet naar Nederland.

Moederziel alleen maar op het schip van alle luxe voorzien. Onzeker onderweg naar een wereld die hem volkomen vreemd was. Hij kreeg een winterjas, bij aankomst. Daar pasten nog twee mensen bij zo groot was de jas, maar hij was er heel erg blij mee.

Ik hoorde van een inzameling actie voor de vluchtelingen in Velsen-Noord. Ik heb winterjassen, broeken, truien en overhemden gekocht. In de winkel durfde ik niet te zeggen waarom ik zoveel kocht. Gelukkig werd er niet naar gevraagd. De ’inhoud’ van het schip ligt namelijk zwaar onder vuur. Ook ik heb de tiktok filmpjes gezien. Het interieur van het schip met gouden balustrades, de warme uitstraling en goed gevulde borden met eten.

Ik zit er even anders bij met een dekentje over mijn benen. De lamp laat ik uit, in winkels maak ik bewustere keuzes en politiek gezien houd ik mijn hart vast. Maar voor niets in de wereld wil ik ruilen met de mensen op de Silja Europa. Zelfs niet met de wetenschap dat het maar tot maart is. Gezellig kun je het niet meer noemen met elke dag meer dan duizend mensen om je heen. Nooit rust, nooit stilte, schurft, onzekerheid, trauma, angst, onbegrip, taalproblemen, verveling, uitzichtloosheid, je niet nuttig kunnen/mogen maken, je melden bij een poort als je even een wandeling wilt maken. Niet wetende hoe je leven er na maart uit zal zien. Als je niets meer hebt dan je telefoon, een dak boven je hoofd, een kachel, een bed en te eten kan dit ’weinig’ als heel veel voelen. Zoveel dat je het deelt op social media, je enige verbinding met de rest van de wereld.

Natuurlijk maak ook ik mij zorgen, maar mijn koude voeten voelen opeens verrekte aangenaam.

Meer nieuws uit IJmond

Meest gelezen