Woeste slooptochten door het interieur. Broertjes Sammy en Boris zijn toe aan liefde en geduld

Sammy, onzeker op zijn eentje.© Foto ’t Schuthok

Harmke Snijdewind
Den Helder

Sammy en Boris zijn broertjes. Ze woonden daarom, overigens geheel abusievelijk, driekwart jaar samen. Het was geen succes. Vinden zowel de broertjes als de voormalige eigenaar.

Geduld had het baasje best. Want het duurde heel lang voordat hij de broers, drie en een halve maand jong bij aankomst, voor het eerst kon aaien. Want jongens nog aan toe, wat was het een bang en onzeker stelletje. Nog steeds trouwens. En dat kan best deels liggen aan het feit dat ze met elkaar zaten opgescheept.

Zelfvertrouwen

Beter voor beiden was het gezelschap geweest van een door de wol geverfde huispoes of -kater. Zo eentje die de rust zelve uitstraalt en het huiselijk leven van haver tot gort kent. Die bange pre-pubers laat zien hoe het leven in elkaar zit. Dat geeft de broekjes meer zelfvertrouwen dan ze van huis uit meekregen.

Van elkaar kregen ze het ook zeker niet. Eerder leken ze elkaar te overtuigen tot avonturen die ze helemaal niet aankonden. Op zich is het een knap plan twee exemplaren te nemen als je van plan bent er huiskatten van te maken. Sammy en Boris, inmiddels allebei ruim een jaar, vonden het een beroerd idee. En gingen muiten. In plaats van spelen.

Kattenmeubilair

Natuurlijk was er kattenmeubilair. Voor het spelen en oefenen van alle lichaamsdelen. Maar ze snapten het niet helemaal. Waarom alleen daar? Dus rosten ze dwars door het volledige interieur van de woning. Daar kunnen interieurs heel slecht tegen. En het baasje werd er heel verdrietig van.

Eigenlijk begrepen ze wel dat ze aan elkaar niks hadden. Soms ging het samenzijn redelijk, maar regelmatig liep de boel smerig uit de hand. En moest rood-witte Sammy of zijn zwart-witte broertje zich laten oplappen door de dierenarts. Dat verhoogde de stemming onderling niet. En het kostte zo ook nog eens het een en ander.

Paniek

Omdat de broertjes niet tot andere inzichten kwamen en brokken bleven maken, eindigde het gebroederlijk samenwonen. Dat leidde tot gebroederlijke paniek. Boris verhuisde nog in een mandje, maar Sammy liet zich niet pakken. Uiteindelijk verhuisde die in de krab-speelton des huizes. We bedoelen maar.

Na een tijdje elk in eigen bench in de eerste opvang wonen ze nu allebei in de open kattenkamer van het asiel. Ze doen inderdaad geen enkele moeite hun broertje op te zoeken. En voelen zich dus nu geheel privé bang en onzeker.

Boris woont hoog in de krabpaal, Sammy onder het dekentje in zijn mandje. Samen slooptochten ondernemen is er niet meer bij.

Kriebel

Wel wil Sammy wel een kriebel achter zijn oren. Als je heel rustig dat dekentje terugslaat en het manneke even laat snuffelen. Nee, op schoot zit-ie nog lang niet, maar die knuffels zijn prima.

Tijd voor nieuwe adressen en bazen. Het tweetal zit in Dierentehuis ’t Schuthok in Den Helder (tel. 0223-631447). Met tuin, geduld en kattentalent. Dan komt het vast allemaal goed.

Meer nieuws uit Noordkop

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.