Lilibeth, niemand die beter zweeg | column

Joost Prinsen

Weet ik iets te melden over de Engelse koningin? Niet over de huidige hoewel ik altijd een fan van die Camilla ben geweest. En dus best iets over haar zou willen schrijven.

Maar vandaag heeft Elisabeth II, ofwel Lilibeth, de voorrang. Ik herinner me haar kroning in 1953. De eerste keer dat ik televisie zag, hoewel mijn geheugen me kan bedriegen wat dat betreft. Ik vond het schitterend. Achteraf denk ik dat de pracht en praal appelleerde aan mijn katholieke opvoeding. Ik ben altijd nogal dol geweest op optochten met fanfares en veel kostuums.

Verder zag je haar nooit zoveel behalve bij de verplichte nummers die ieder staatshoofd nu eenmaal af te werken heeft. De kranten schrijven dat ze het zolang heeft volgehouden door al die jaren te zwijgen. Het is erg sereen als zwijgzaamheid bovenaan staat in je necrologie.

Dat zwijgen etaleerde ze ook bij twee gelegenheden die ik me van haar met liefde herinner. De eerst kennen we bijna allemaal: James Bond haalt hare majesteit op om vanuit een helikopter een parachutesprong te wagen ter opening van de Olympische spelen in Londen. Een fraai stukje komedie zonder een letter tekst. Ik had het Beatrix toch niet zo gauw zien doen. De Nederlandse televisie ook niet trouwens. Kijk even op YouTube als u het niet kent.

De tweede herinnering heb ik uit de eerste hand. Ik neem u mee naar 1953 toen Dirk Stikker onze ambassadeur was in Engeland. Mijn collega Allard van der Scheer was zijn neef. Zowel over Stikker als over Allard zijn kleurrijke verhalen te vertellen, net als over die Camilla trouwens, maar daar heb ik nu even geen tijd voor. Zij rusten beiden in vrede.

Feit is dat Allard in 1953 logeerde bij zijn oom in Londen. De allereerste avond was er hoog bezoek. De Engelse koningin, ik weet niet of ze toen al gekroond was, met een hofdame of secretaresse.

„Wij hebben die avond”, aldus Allard, „charade gespeeld. Je weet wel: iets uitbeelden zonder woorden. De interland Engeland- Nederland! Oom Dirk en ik beeldden het overhandigen van de geloofsbrieven uit. Hij speelde de ambassadeur en ik de koning. Dat raadde de koningin meteen! Toen kwamen zij met de film ’Gone with the wind’. Daar hadden wij toch wat meer moeite mee maar zo’n koningin is natuurlijk geen actrice. De andere onderwerpen weet ik niet meer. Uiteindelijk bleken wij nipt verloren te hebben. Gelukkig maar want volgens mijn oom hebben wij zodoende een internationaal diplomatiek schandaal op het nippertje weten te voorkomen”. Tot zover Allard die een gelegenheid tot overdrijven niet graag onbenut liet.

Koningin Elisabeth II: in zwijgzaamheid niet te kloppen inderdaad.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.