Olivia Newton-John blijft voor de boomers altijd Sandy. ’Ze was mijn rolmodel’

Olivia Newton-John and John Travolta als Sandy en Danny in Grease, 1978.© Getty Images

Nancy Ubert

De babyboomers hebben, net als generatie X, Olivia Newton-John voor altijd in het hart gesloten als Sandy uit de musicalfilm Grease. „Ze was mijn rolmodel.”

André Rieu deelt een foto van hem met de overleden ster op zijn Facebookpagina. ’Such a pleasure meeting Olivia Newton-John after one of our concerts in Australia. She was a lovely lady and wonderful artist’. Hij is zeker niet de enige vermaarde artiest die zijn herinneringen deelt. Over de hele wereld doen kleine en grote sterren dat. Fans, voel je getroost: je hoeft echt niet rijk en beroemd te zijn om met enige weemoed aan haar terug te denken.

„We wilden allemaal een Olivia zijn”, zegt de Alkmaarse secretaresse Annemiek van Driel. Ze was 15 toen Grease in ons land op het witte doek verscheen. „Als de dag van toen! Op onze school hadden we een oergezellige kantine voor de leerlingen. Daar werd in de pauze muziek gedraaid. De week daarvoor hingen overal posters met de oproep om op de premièredag in gepaste kleding naar school te komen. Heel wat jongens hadden klodders vet in hun haar gesmeerd. Zelf had ik een roze petticoat weten te bemachtigen. Wie niet mee deed, hoorde er die dag niet bij. En wat was ik jaloers op klasgenoten die de film al snel konden zien. Ik moest voor mijn gevoel eeuwen wachten. Nog steeds kijk ik graag naar de film. Ik heb Grease ontelbare keren gezien. Sandy zoals Olivia in de film heette, was mijn rolmodel.”

Meezingen

„Hoe vaak ik wel niet naar de bios ben geweest”, aldus zzp’er in de zorg Bert Resink uit Heemskerk. „Het is vooral de film die veel voor me heeft betekend. Al die nummers kan ik nog steeds meezingen. Met de rest van Newton-Johns muziek heb ik me niet zo bezig gehouden. In die tijd wilde je Olivia zijn en met John trouwen. Of andersom. Ik was vreselijk jaloers op haar. Zij liep met John Travolta oftewel Danny Zuko. En ik was intens verliefd op dat personage, de leider van de bende. De kleding die hij droeg, dat gezicht van hem, dat zwarte haar... alles was mooi aan hem. Maar ja, dat mannen met mannen mochten trouwen kwam pas veel later.”

© ANP / AFP

„Die film is voor mijn generatie heel bepalend geweest”, vindt Richard Zijp, interieuradviseur uit Alphen aan den Rijn. „Ik zat nog op de basisschool en begreep nog niet veel van alle heisa eromheen maar mijn oudere zussen des te meer. Voor hen is er echt een jeugdidool heengegaan. Posters aan de muur, proberen te lijken op de ster en noem maar op. Grease heeft toentertijd een grote stempel gedrukt op het leven van jongeren. Op de manier waarop je je wilde kleden en hoe je je wilde gedragen. Als ik dan lees dat Olivia is overleden, sta ik daar toch wel wat langer bij stil dan bij een andere ster. Haar invloed reikt ver. Ook omdat ze - zover ik weet - altijd zo puur is gebleven. En natuurlijk een voorbeeldfunctie bekleedde met de manier waarop ze met haar ziekte borstkanker omging.”

Plaatjes

Op Facebook (volgens de socialmedia-experts hét platform van de vijftigplusser) deelt menig boomer eigen herinneringen aan Olivia Newton-John. Die lijken op elkaar, ontdek je al snel. ’Mijn agenda was volgeplakt met plaatjes van haar en John’. ’Zo’n mooie vrouw, zo’n mooie lach, zo’n mooie stem’. ’Geweldige actrice en zangeres’. ’De muziek van Grease en haar eigen muziek luister ik al mijn hele leven’. ’Mijn kamer hing vol met posters van haar en uit de film’. ’Eigenlijk was ze in mijn jeugd voor mij de belangrijkste vrouw op aarde’.

Isabelle Bolluyt werd geboren in het jaar dat Grease verscheen. „Toch heeft de film en daarmee de twee hoofdrolspelers in mijn jeugd een belangrijke rol gespeeld. Dankzij mijn ouders die groot fan waren. Ik was een jaar of zes toen ik de musicalfilm voor het eerst zag. Daarna keek ik hem elk jaar wel een keer. Dat was nooit saai. Mijn dochter van zestien vindt Grease ook geweldig. Terwijl ze opgroeit met films en series die echt wel een tandje verder gaan.”

Bolluyt, campagneadviseur bij gemeente Amsterdam, verdiept zich voor haar werk in het fenomeen pubers en schrijft voor tishiergeenhotel.nl, een site voor ouders die met een puber in huis proberen te overleven. „Zeker bij jonge adolescenten spreekt het verhaal tot de verbeelding. Dat scenario zit wat dat betreft zo ingenieus in elkaar. Vakantieliefde, afwijzing, bij de groep willen horen en je dan uiteindelijk maar aanpassen. Stuk voor stuk aspecten die nu, ruim veertig jaar later, nog steeds een belangrijke rol spelen in het puberleven. Ik vind het niet gek dat dit wereldwijd miljoenen harten heeft geraakt. En er is nog een happy end ook. Dat doet het puberbrein goed.’’

Eigen Sandy

Als Steven van Dijk uit Leiden de eerste tonen van You're The One That I Want hoort, voelt hij zich meteen weer zeventien. ,,Ik ben met vervroegd pensioen dus heb alle tijd om die film vandaag te bekijken. Samen met mijn eigen Sandy oftewel Atie. We hebben hem op dvd en we zijn nog steeds in bezit van een speler. Mijn, eigenlijk ons, levensverhaal is verbonden met Grease. In de eerste week dat de film draaide, nam ik Atie mee naar de bios. Ik was straalverliefd op dat meissie maar er gebeurde niks. Een paar maanden later draaiden ze op een feest het nummer waarmee Sandy en Danny bij elkaar komen. Ik begon mee te zingen en liep naar mijn Sandy toe. ’I got chills. They're multiplying.’ Zij speelde het spel meteen mee. Sindsdien zijn we een stel. Ons eerste kleinkind is in aantocht.’’

Meer nieuws uit Uitgelicht

Meest gelezen