Wedstrijdje traplopen tegen hotelgruwel | column

Een lift.

Een lift.© Foto Mediahuis

Ina Hollander

Mijn handen staan aan weerskanten van mijn gezicht tegen het raampje. Zo kan ik beter zien hoe mijn lief langzaam de diepte in zakt. Ik tik nog tegen het glas om hem sterkte en medeleven toe te duimen. Hij hoort en ziet mij niet, durft zich nauwelijks te bewegen. Zo lijkt het.

Dan dringt het besef tot mij door dat ik eerder dan hij beneden kan zijn. Kan! Ik draai me om en ren met een rotgang naar het trappenhuis.

Een paar dagen geleden kregen we een lichte hartverzakking door de hotellift waarmee we, met bagage, naar de derde verdieping wilden. De lift had geen plafond. Boven onze hoofden was een lange schacht te zien met aan de linkerkant de verdiepingsdeuren. Rammelend begon de lift zijn stijgende rit. Wij konden slechts hopen dat we niet op het verkeerde moment op de verkeerde plek waren. Het zat ons mee. Het resterende verblijf namen we de rolkoffer-onvriendelijke trappen.

Nu offerde mijn held zich op voor een laatste rit in die hotelgruwel. Liefdevol.

Dan, impulsief, ik kan het niet laten, stuif ik de eerste trappen af, en kan net voorkomen dat ik tegen een linnenkar aan bots. Een viertal personeelsleden bevindt zich daar omheen met meer karren die nu obstakels heten. 'Mag ik erdoor, mag ik erdoor!' roep ik gehaast terwijl ik er al omheen snel. Ben ik onvriendelijk, onbeleefd of zelfs een beetje onbeschoft? Die gewetensbezwarende gedachten flitsen door mijn hoofd. Dan hoor ik één van de vrouwen mij achterna roepen of ik soms een wedstrijdje doe met de lift. Ik voel een bondje en gooi een luidkeels 'Ja, ik wil winnen!' omhoog het trappenhuis in. Een spontaan gejoel met aanmoedigingen volgt.

Dan ben ik beneden, van de lift nog geen teken. Als ik naar boven roep dat ik heb gewonnen, word er luid geapplaudisseerd.

Dan, een diepe in- en uitademing ter voorkoming van gehijg, het aannemen van een verveelde pose, en daar is de lift. 'Hèhè' verzucht ik, kijkend op mijn niet bestaande klokje. Lief rolt met zijn ogen: of ik ooit volwassen word.

ina hollander

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen