Hoe snijd je een tosti? ’Recht snijden is voor je eigen bammetje, schuin voor visite’ | column Gwendelyn Luijk

Columnist Gwendelyn Luijk.

Columnist Gwendelyn Luijk.© archieffoto United Photos/Paul Vreeker

Gwendelyn Luijk

Hoe het precies gebeurde, weet ik niet, maar ik zwom met open ogen een internetfuik in. Het ene moment zocht ik nog op hoe je een ei moet pocheren, en opeens zat ik nekdiep in paginalange discussies over de beste manier om een tosti of sandwich te snijden.

Om precies te zijn: snijd je die diagonaal of recht door het midden? „Recht is voor je eigen bammetje, schuin voor visite”, betoogde iemand. „Driehoeken zijn liefde, rechthoeken zijn haat”, meende een ander.

Waar was ik in verzeild geraakt?

Ik kon niet stoppen met lezen. Klikte lukraak door. Er blijken hele studies te zijn gedaan naar het vraagstuk van de al dan niet schuin gesneden boterham. Om een paar punten te noemen: bij een diagonaal gesneden broodje is er meer beleg te zien en dat maakt de lunch niet alleen visueel aantrekkelijker, maar geeft je ook het idee dat je een grotere sandwich gegeten hebt. Onzin, vond een aanhanger van de lompere, rechthoekige variant. Hij zette zijn argument kracht bij door de ander voor ’idioot uit een bekrompen deel van de wereld’ uit te maken. Daarna werd het helemaal moddergooien. Om een tosti!

Alsof de kloof tussen bijvoorbeeld vleeseter en veganist, rechts en links, geprikt of ongeprikt nog niet genoeg is, vliegen ze elkaar ook nog eens in de haren om zoiets onbenulligs als een kleffe hap met ham en kaas. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de vraag of daar ketchup of currysaus op moet.

Ook naar die enorme discussiedrift is wetenschappelijk onderzoek gedaan. Filosoof en expert in argumentatietheorie Daniel Cohen - hij is op internet te vinden - legt het makkelijk uit. Het is allemaal de schuld van ons instinct, betoogt hij. Zodra we in een discussie belanden, hoe leuk en vriendschappelijk die ook van start gaat, reageert het brein op de ’aanval’ met een oerreactie: vechten of vluchten. De ratio slaat af, het hoofd gaat op slot en kan nog maar aan één ding denken, namelijk overleven, liefst door te winnen.

Het probleem daarmee is dat de waarheid er tegen die tijd steeds minder toe doet. Het door oerdrift benevelde brein zoekt in plaats daarvan gerechtigheid. Voor het compromis is geen plek meer. De uitkomst kan alleen nog een glorieuze overwinning of vernederende nederlaag zijn. Aldus Cohen.

Gelukkig weet de beste man ook een oplossing, namelijk de discussie al in gaan met het specifieke doel wijzer te worden van de standpunten van de ander. Sta open voor verlies, betoogt hij, misschien win je dan nog eens wat.

Een geheel nieuwe manier van een broodje eten bijvoorbeeld.

Paspoort

Gwendelyn Luijk is journalist, fotograaf, hoofdredacteur van Straatjournaal en springt zo nu en dan bij als winkelhulp. Ze woont met haar vriend en hond in IJmuiden en schrijft wekelijks over wat haar opvalt in eigen buurt en daarbuiten.

Meer nieuws uit IJmond

Meest gelezen