Iris de Wit neemt afscheid van een klas | column

1 / 2
Iris de Wit

Corona komt voor leerlingen steeds dichterbij. Hun klasgenoten raken besmet, hun vrienden of hun leerkrachten. Veel leerlingen zijn bang dat ze nog meer achterop zullen raken als ze een week of langer thuis moeten zitten. Sowieso willen de meeste leerlingen gewoon weten waar ze aan toe zijn.

„En dan niet voor een paar maanden, maar gewoon voor een jaar of vijf. Ik wil graag weten of ik me moet voorbereiden op een studententijd waarin ik uitsluitend in de zomer kan studeren en in de winter op de prikpost moet gaan bijklussen”, zei een leerling treffend.

Ondertussen loopt het onderwijsprogramma door en bereid ik mijn leerlingen voor op een nieuw onderdeel: het debat. Ik verdeel de klas in twee groepen en begin met de ludieke stelling: ’Tot je achttiende moeten je ouders altijd mee op een eerste date’. De leerlingen luisteren goed naar elkaar; de basis is wel op orde. Tijd voor een serieuzere toon. Of er ideeën zijn, vraag ik de klas. „Het vaccinatiebewijs.” Ik twijfel. Ik vind het een gevoelig onderwerp, maar gebruik graag ideeën uit de klas.

Ik omkleed de stelling met de nodige mitsen en maren. Dat ze het niet persoonlijk moeten maken en dat het een debat is, geen discussie of ruzie. „Ja, mevrouw”, antwoorden ze poeslief. Toch loopt het uit de hand. Lucas, een vaccinatieweigeraar, krijgt het aan de stok met Marc, een voorstander. Lucas begint over fake news, Marc staat met zijn handen in het haar en probeert uit te leggen dat de NOS en de meeste kranten gewoon hun cijfers op orde hebben. Lucas doet het af met een ,,Nou, ik zou daar gewoon niet zo zeker van zijn.’’

Marc trekt alles uit de kast: cijfers, betrouwbare bronnen (mijn hart maakt een sprongetje als hij het woord bron correct gebruikt) en zijn eigen ervaring... Het mag niet baten. Lucas ’vertrouwt het gewoon niet’. „Weet je, laat maar, ik praat gewoon liever niet meer met je”, verzucht Marc en pakt zijn spullen.

De jongens praten inderdaad niet meer met elkaar. Naast de onrust die corona met zich meebrengt, is ook vriendschap niet meer vanzelfsprekend. Er is geen onschuldige kant die je vrijblijvend kunt kiezen. Zelfs niet als je zestien bent, naar school gaat en je grootste zorg zou moeten zijn of je je vriendinnetje mee naar huis wilt nemen. Ook hier is de klas de maatschappij in het klein en vertalen de grote zorgen zich in ons werk binnen de muren van het schoolgebouw.

Ik beschrijf de ruzie in de overdracht aan de leraar die ik de afgelopen maanden vervangen heb. Het dispuut zal nog wel voortduren, maar mijn tijd op deze school zit erop. Van ruzie tot verliefdheid, ook hier kwam alles weer voorbij. Ik ben dankbaar dat ik deze leerlingen mocht begeleiden. Ik ben blij dat ze een docent Nederlands hadden en niet naar huis zijn gestuurd, wat regelmatig gebeurt nu invallers zo schaars zijn. Ik ga op zoek naar een nieuwe opdrachtgever. Als invaller, trainer, coach en schrijfster. Wat het ook wordt, het zal vast interessant zijn. Er is genoeg te beleven. Dag lieve leerlingen, dag fijne school. En voor u: dag fijne krant!

Iris de Wit

Deze zzp’er werkt in, met en voor het onderwijs.

www.irisdewit.nl

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.