Als de controle van de QR-code van onze dochter een rood kruis oplevert, haalt de gastvrouw uiteindelijk haar schouders op | column

Robbert Minkhorst

We kunnen in de Europese Unie (bijna) overal met één munt (of pinpas) betalen en bijvoorbeeld ook de autoriteiten in het Zuid-Duitse Lörrach weten me voor een kleine snelheidsovertreding moeiteloos te vinden. Maar voor een enigszins uniform of zelfs maar begrijpelijk vrij-reis-systeem in coronatijd valt er nog een wereld te winnen.

Ten minste, voor wie (nog) niet gevaccineerd is. Dat we voor mijn 16-jarige dochter een negatief testbewijs moeten overleggen op doorreis van Nederland naar Italië is te billijken, al kan de levensduur van de QR-code per land weer verschillen. En wat als die code verlopen is?

Ik ben grotendeels gestopt om inzichtelijk te krijgen in welk land (of landsdeel) welke coronabeperkingen gelden. Echt een zorg minder, zolang mijn QR-vaccinatiecode overal maar een groen vinkje krijgt (hadden ze die niet meteen mee kunnen inenten eigenlijk?). Gedoe over de Nederlandse coronapas was er natuurlijk meteen. Onder andere omdat Nederlanders de Deense corona-app downloadden, die coronapas heet, en in woede ontstaken omdat hij niet in het Nederlands is.

De Nederlandse coronapas heet coronacheck. In Italiaanse restaurants heb je een Green Pass nodig. Als donderdag de controle van de QR-code van onze dochter een rood kruis oplevert, haalt de gastvrouw uiteindelijk haar schouders op. ’Ik vind het goed’, geeft ze aan.

Toch laten we haar vrijdag een nieuwe sneltest doen. Haar Green Pass met EU-certificaat ’zijn nu te downloaden’ met bijgeleverde authentificatiecode, mailt het Italiaanse ministerie van Gezondheid.

Maar hoe? Er ontstaat een eindeloze digitale zoektocht. We hebben een Nederlandse DigiD, geen Italiaanse. De aangeboden vluchtroute werkt evenmin. Via via (echt geen idee meer hoe) weten we die Green Pass toch los te peuteren. Die willen we die avond trots kunnen tonen, maar aan ons wordt niets gevraagd.

Meer nieuws uit IJmond

Meest gelezen