Het gezicht van Rico Verhoeven is alsof-ie door een gehaktmolen is gehaald | column

Kickbokser Rico Verhoeven staat de pers te woord na afloop van zijn gevecht tegen Jamal Ben Saddik.

Kickbokser Rico Verhoeven staat de pers te woord na afloop van zijn gevecht tegen Jamal Ben Saddik.© ANP

1 / 2
pieter van hove

Het is zondagochtend en ik check de mail. Dat hoort bij het werk van iemand die weekenddienst heeft. Naast het schrijven van verhalen, het aansturen van fotografen en medewerkers, tips van lezers, is het ook gebruikelijk of er wellicht een berichtje is binnengekomen dat de moeite van het uitzoeken waard is.

Zoals het mailtje ’Dag van de Stilte’. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt, want stilte ik bijna niet meer voor te stellen in onze 24/7 maatschappij.

Volgende week zondag zijn er verschillende activiteiten in Nederland en Vlaanderen om aandacht te vragen ’voor het belang van stilte; voor innerlijke stilte en voor meer akoestische stilte’. Yoga, wandelen, medidatie en dergelijke. Ik besluit niets met de mededeling te doen en scroll verder. Een foto van het gezicht van kickbokser Rico Verhoeven. Alsof-ie door een gehaktmolen is gehaald. Onherkenbaar.

Maar hij heeft gewonnen, is het onderschrift. Hoera.

De foto lijkt wel wat op die van een verpleegkundige op de ic-afdeling die twintig uur non-stop zich heeft ingezet voor het redden van Covid-patiënten. Ook zij heeft een onherkenbaar gezicht. Maar dan door de striemen die de veiligheidsbril op haar gelaat heeft achtergelaten. Alleen ging het haar om het redden van mensen, niet om het afslachten van een opponent. En dat voor een salaris dat een fractie is van de gage die de kickboksers ongetwijfeld hebben gekregen.

Ik ben even stil en klik de mail weg. Hup naar de prullenbak. Verder de mailbak afvinken. Dan valt mijn oog op een verpletterende foto. Een prijswinnende foto. Van een Syrische man die zijn jonge zoon trots in zijn handen omhoog houdt. Wanneer je goed kijkt, zie je dat de man een been moet missen. Hij houdt zich staande tegen een ladder.

Ook aan het jongetje valt iets op: hij heeft geen benen. Waarschijnlijk misvormd geboren. Op dat moment gaat het niet om de handicaps van vader en zoon. Maar om de onvoorwaardelijke liefde die beiden uitstralen.

Meer nieuws uit IJmond

Meest gelezen