Kees en Suze moesten hun verkering staken. Tegen hormonen is elk verzet zinloos, blijkt 60 jaar later

Suze en Kees Schipper verkeren allebei nog in blakende gezondheid.

Suze en Kees Schipper verkeren allebei nog in blakende gezondheid.© Foto Mediahluis

Coen van de Luytgaarden
Spanbroek

Haar ouders sommeerden Suze de verkering uit te maken. Want ’ze waren nog veel te jong’. Tegen hormonen is elk verzet zinloos, blijkt nu zestig jaar later.

Kees en Suze Schipper-Dekker in Spanbroek, respectievelijk 82 en 83 jaar, kunnen er nog steeds hartelijk om lachen. ,,We waren nog amper zeventien toen we elkaar voor het eerst ontmoetten op de kermis in Spanbroek.’’

Toch wist Kees al snel dat hij ’de hoofdprijs te pakken had’, zoals hij het met glinsterende oogjes vertelt. ,,Haar ouders hadden er de rem op gezet. Ik mocht even niet meer bij de bruid komen. Maar ik liep wel eens ’om de deur’, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik ging er op mijn manier toch naartoe.’’

Eerste deuntje

Kees en Suze zagen elkaar voor het eerst tijdens de kermis bij het toenmalige café Knijn, vertelt Suze. ,,We vierden het eerste deuntje en ik was met een stel vriendinnen op stap. Toen we voorbij de kroeg liepen, zat Kees er nog binnen aan een borreltje met wat vrienden. Je kent het wel hè. Nag ientje toe. Kennelijk had meneer nog niet genoeg gedronken.’’

Kees Schipper dreef een brandstoffenhandel aan de Toevlucht, die later verhuisde naar de Spanbroekerweg waar nu nog steeds een tankstation is gehuisvest. Kees begon als de klassieke kolenboer die zakken steenkool bij zijn klanten thuisbezorgde. ,,Hij zag altijd zwart als hij thuiskwam’’, weet Suze.

Valse start

Zijn oliehandel beleefde overigens een valse start. ,,We waren nog maar net begonnen, of de oliecrisis brak uit. Gelukkig kwam het allemaal nog goed. De grootste veranderingen begonnen jaren later met de komst van aardgas.’’

Kees ging ook bij boeren langs met zijn tankwagen. ,,Dat was nog een hachelijke onderneming, zeker in de winter met ijs en sneeuw. Als het begon te dooien, reden we wel eens een tegel stuk die je later weer herstelde.’’

Kees was in avonduren ook nog vaak op stap, als bestuurslid. Zo was hij betrokken bij de Rabobank, de carnavalsclub, de biljartvereniging, de uitvaartvereniging en voetbalclub VVS’46.

Beide verkeren ze nog in goede gezondheid. Hun drie zonen John, Fred en Lex zijn inmiddels vijftigers en de kleinkinderen Katja, Natasha en Indy hebben deze dag een levensgroot opblaasbaar bruidspaar voor de deur geïnstalleerd. Binnen hangen slingers, ballonnen en een tekst ’Just Married’.

Levensbestendig

Over de kunst van een levensbestendige verbintenis doen ze niet zo ingewikkeld. ,,We konden goed samenwerken zonder al te veel te praten’’, zegt Kees. Suze knikt: ,,Hij was er altijd wel maar ook vaak bijna nooit. Vanwege de eigen zaak. Als het moest, stond hij klaar, dat bedoel ik dus.’’

Natuurlijk waren er wel eens strubbelingen, weet de bruid. ,,Obstakels zijn er om te overwinnen en op een gegeven moment kom je altijd weer in rustiger vaarwater.’’

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen