Moorden expliciter en gruwelijker dan ooit in ’Halloween kills’ [filmrecensie]

Michael Myers in ’Halloween kills’.

Michael Myers in ’Halloween kills’.© Foto PR

Marco Weijers

Schijnbaar onbewogen slacht Halloween-moordmachine Michael Myers al elf films lang mensen af. Zijn kracht lijkt daarbij vaak bovenmenselijk, net als zijn vermogen om zelf telkens weer aan de dood te ontsnappen. Ook in nummer twaalf: ’Halloween kills’.

Schrijver-regisseur David Gordon Green gaf de wat vermoeide horror-franchise in 2018 een nieuwe impuls met ’Halloween’. Die film negeerde alle tussenliggende delen en knoopte de verhaallijn aan bij John Carpenters gelijknamige origineel uit 1978.

Laurie Strode, (Jamie Lee Curtis) bleek in Greens ’reboot’ vastbesloten om Myers voor altijd te stoppen. En even leek dat gelukt.

De waarheid blijkt in ’Halloween kills’ weerbarstiger. Terwijl Laurie na hun confrontatie wordt opgelapt in het ziekenhuis, weet Meyers de kelder van het brandende huis te verlaten waarin zij hem achterliet om te sterven. Vervolgens wacht Haddonfield, Illinois opnieuw een bloederige Halloween-viering.

David Gordon Green knipoogt in ’Halloween kills’ duidelijk naar het heden: met een verontruste gemeenschap die het recht in eigen hand denkt te moeten nemen, maar gaandeweg wordt bevangen door bloedlust. Aardig is dat Myers daardoor niet langer het enige kwaad is dat rondwaardt in Haddonfield. Intussen gaat hij echter door met moorden, explicieter en gruwelijker dan ooit. Bloedstollend wordt dat helaas nergens.

’Halloween kills’

Regie: David Gordon Green

Met: Jamie Lee Curtis, Andi Matichak, Judy Greer

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.