Lezersdilemma: Wie betaalt de uitvaartwensen van tante?

Jan Vriend

Op deze plek leggen lezers een dilemma voor. Anderen reageren hierop. Vandaag: Wie betaalt de uitvaartwensen van tante? Reageren? Mail naar dtv@mediahuis.nl

Sophie zet haar vraagtekens bij de uitvaartwensen van haar oude, vrijgezelle tante. De dame is bijna negentig en heeft een kostbaar afscheidsprogramma opgesteld. Ze verwacht dat de familie dat regelt en betaalt. Kun je daar als nabestaande nee tegen zeggen? Of gewoon ja zeggen en nee doen?

Sophie (54): „Mijn oude tante is nooit getrouwd geweest en heeft geen kinderen. Met haar 88 jaar is ze de enige zus van mijn moeder die nog leeft. Hoewel haar geest haar geen moment in de steek laat, kampt ze wel met lichamelijke klachten. Heeft ze geen last van haar been, duikt er wel een vervelend hoestje of een tegendraadse teen op. En dan is er nog iets: ze moppert altijd over geldgebrek. Want omdat ze haar vroegere spaarpotje ooit verkeerd heeft belegd, zijn haar reserves verdampt en moet ze rondkomen van een mager pensioentje.

Die verhalen krijg ik te horen als ik eens per maand naar haar toe ga. Omdat ik het enige familielid ben dat bij haar in de buurt woont, voel ik me min of meer verplicht haar regelmatig een bezoekje te brengen. Mijn broer woont verderop en onze neven en nichten hebben hun handen vol aan hun eigen gezinnen. Die sturen tante ieder jaar een kerstkaart en daarmee uit.

Eigenlijk snap ik wel dat ze haar ontwijken, want tante is een bijzonder type dat zichzelf graag op de voorgrond plaatst. Bij voorkeur praat ze over vroeger, toen ze een belangrijke functie bij de gemeente had, vindt ze zelf. Haar verhalen gaan over de burgemeesters voor wie ze werkte, over netelige kwesties die ze toen oploste en over het grootse afscheidsfeest dat ze bij haar pensioen kreeg. Bijna dertig jaar later citeert ze nog gretig uit speeches waarin ze toen werd bejubeld.

Bij mijn bezoekjes begint ze inmiddels steeds vaker over haar uitvaart. Niet dat het einde nabij lijkt, maar ze is reëel genoeg om in te zien dat die dag dichterbij komt. Zonder schroom gooit ze dan haar wensen voor dat afscheid op tafel: ze wil dat haar lichaam dan in een speciale kist met bijzondere bloemstukken naar het kerkhof wordt gereden in een koets met zwarte paarden. Ook rekent ze op een uitgebreide plechtigheid in de kerk met drie voorgangers en een paar koren. Alle genodigden dienen daarna samen te komen in een sterrenrestaurant om nog een glas op haar te drinken en uitgebreid te eten. Ze heeft al een sierlijk marmeren monument uitgezocht dat met een mooie spreuk op haar laatste rustplaats moet komen.

Mooie plannen. Maar ze vertelt er nooit bij wie dat allemaal moet gaan bekostigen. En ik weet nu al dat de familie dat niet doet. Mijn broer zegt dat ik haar plannen gewoon moet aanhoren en dat we haar - als het zo ver is - een uitvaart zullen geven die bij haar spaarpot past. Maar ik denk dat het eerlijker is om haar nu al op de financiële grenzen te wijzen. Ook al zal die boodschap zal haar danig teleurstellen. Wat is het beste?”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.