Dag van de scheiding: geen feestdag, en zeker niet voor de kinderen | commentaar

GerBen van ’t Hek

Er zijn vast en zeker exen te vinden die er anders over denken, maar vrijdag 10 september is allesbehalve een feestdag. De landelijke ’Dag van de scheiding’ is symbool van geknakte liefde, van tranen én van kinderen die vermalen worden in ruzies en regelgeving.

Een lerares vertelde laatst een anekdote uit haar klas. Een van de kinderen kondigde in het kringgesprek aan dat ze met haar moeder en vader ging verhuizen. De rest van de groep checkte onmiddellijk of het ’haar échte vader en haar échte moeder’ betrof’ En vol verbazing ook of iedereen ’écht samen in een huis ging wonen. De hele week...’

Dat relatiebreuken eerder regel dan uitzondering lijken, vertellen ook de cijfers. Daar is weinig anekdotisch aan. Van ongeveer 750.000 Nederlandse kinderen wonen de ouders niet meer bij elkaar. En in 10-20 procent van de gevallen lukt het ouders niet een vorm van gezamenlijk ouderschap te vinden. Vechtscheidingen in de volksmond, ’complexe scheidingen’ in de statistieken.

Een specifiek probleem wordt gelabeld als ’ouderverstoting’. Ook hier een schrikstatistiek: twintig procent van de volwassen kinderen heeft na de scheiding geen contact met de vader en vijf procent ziet de moeder niet meer. Het is kraakhelder dat kinderen veelvuldig de rekening van gedoofde liefde gepresenteerd krijgen. En gezien de scheve cijfers zijn ook veel vaders slachtoffer.

Het probleem is daarmee gedefinieerd. Nu nog een oplossing. Die zit in elk geval niet in de huidige keten van zorg. De hulp na echtscheiding is een ware gruwelkluwen waarin iedereen verstrikt raakt. Mediators, Veilig Thuis, Raad voor de Kinderbescherming, Jeugdbescherming, politie, omgangshuis, bijzondere curator en ouderschapsonderzoekers; hulp en interventies zijn talrijk maar zelden is de mix effectief. Dat ouders daarnaast afhankelijk zijn van wat er in hun gemeente (hiervoor verantwoordelijk sinds de decentralisatie in 2015) wordt ingekocht, helpt evenmin. Willekeur, warboel, wanhoop.

Kinderen en hun ouders zijn gebaat bij een eenvoudiger model. Minder loketten, liefst slechts een, en een afdwingbare handhaving als een omgangsregeling niet wordt nageleefd. Elke relatie kan stranden. Maar ieder kind dat in een kringgesprek op school vertelt nog maar een van de ouders te zien, is er een te veel.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.