Millennial Bart is niet zo van het strikte scheiden van geld en romantiek | column

Bart Wesstein

Opgroeien brengt vanaf een bepaalde leeftijd meer stomme dan leuke dingen met zich mee.

Waar je eerst terechtkomt in de fases van je eerste keer zakgeld en je eerste vriendinnetje, volgen daarna fases waarin je bijvoorbeeld dat geld en die romantiek zult moeten gaan combineren. En dat is nooit echt een feestje. Hoogstens ben je er snel uit en ben je allebei tevreden met de uitkomst.

Gelukkig zijn er tal van tactieken om deze drempel te overwinnen. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik vind dat veel van mijn leeftijdsgenoten een opvallend teleurstellende keuze maken. Steeds vaker hoor ik dat ieder het eigen inkomen op een eigen rekening krijgt gestort en dat er een vorm van belasting naar een gezamenlijke rekening wordt geheveld om de gezamenlijke kosten mee te dekken. Geld en romantiek moeten blijkbaar als Kerk en Staat gescheiden worden. Het zijn aparte werelden waarbij de euro’s niet zozeer van de liefde winnen, maar er wel voorrang op krijgen.

Want romantiek is leuk, maar het moet niet te veel kosten en bovendien wel eerlijk zijn. Vooral aan dat laatste stoor ik mij mateloos. Waarom moeten romantiek en liefde eerlijk zijn? Dat ik verliefd ben op één persoon is niet eerlijk tegenover de rest, voor zover er al een deel van die rest überhaupt in mij geïnteresseerd is. Er zijn immers mensen die veel beter in de markt liggen dan anderen. Ook niet eerlijk, ook niet erg.

Daarnaast is het probleem in mijn ogen vaak dat ’eerlijk’ vooral betekent dat de euro’s die hij of zij van zijn baas krijgt ook van hem of haar behoren te zijn. Delen is een uitzondering, een cadeau of anders een belasting en daarmee een noodzakelijk kwaad. Soms zie ik dat de ene persoon absurd veel geld uitgeeft aan allerlei volstrekt nutteloze zaken en daarmee zelfs grote risico’s neemt. Dat die ander dat eigenlijk niks vindt, maar daar passief tegenover blijft staan, wordt gerechtvaardigd met de opmerking dat het toch ’zijn geld’ is. Alsof je je over elkaar net zo weinig bekommert als om de extreme armoede in bijvoorbeeld Haïti.

Wat de perfecte verhouding tussen romantiek en geld is weet ik natuurlijk ook niet. Een grote filosofische analyse waar mijn leeftijd geen recht aan zou doen laat ik daarom maar achterwege. En mogelijk ben ik gewoon een naïeve romanticus die bevooroordeeld is vanwege het feit dat hij volgend jaar gaat trouwen. Maar heel eerlijk gezegd wil ik er ook niet te veel over nadenken. Mijn vriendin en ik kiezen voor de zakgeldmethode en besteden geen militaire precisie aan gezamenlijke uitgaven. Dat is degelijk en het werkt. Daarom trouw ik met een gerust hart met haar. En dat kost trouwens klauwen met geld.

Bart Wesstein heeft net zijn studie Rechtsfilosofie voltooid en beschrijft zijn entree op de arbeidsmarkt.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.