We zijn allemaal daders. Elke dag beroven we mensen (en dieren) van hun fysieke gezondheid, puur uit eigenbelang | column

Anouk Kragtwijk

Terwijl in de gaten werd gehouden of ik niet doodging in de vijftien minuten na mijn vaccinatie in het Kennemer Sportcenter, keek ik naar een oudere vrouw tegenover mij. Ik schatte haar eind zestig. Waarom zat ze hier nu pas? Ze moet zich hebben bedacht, eerst geen vaccin, nu toch maar wel.

Met vrienden en familie discussieerde ik over de twijfelaars en weigeraars. Zij vonden hen egoïstisch, stelden dat ze verantwoordelijkheid moeten nemen voor de gezondheid van anderen, voor groepsimmuniteit, dat vaccinatie voor hen verplicht moet worden.

Maar wat is verantwoordelijkheid? Onder de weigeraars bevinden zich nogal wat groene yogavrouwen die veganistisch eten. Met hun leefstijl van geen vlees en zuivel, voorkomen ze dat dieren te veel op een kluitje staan waardoor er geen volgende zoönosen ontstaan en we opnieuw in deze shitzooi terecht komen. De meeste mensen dragen bij aan het oplossen van deze pandemie, zij dragen bij aan het niet ontwikkelen van een volgende. Tsja, wie neemt er dan meer verantwoordelijkheid?

Je zou zelfs kunnen zeggen, nu we weten dat zoönosen op de loer liggen en we toch discussiëren over het inperken van vrijheden vanuit gezondheidsperspectief: niemand mag nog vlees en zuivel (het argument dat dat gezond is, is door de wetenschap allang ontkracht). Dat vinden veel mensen ingrijpend, maar dat argument gebruik je alleen omdat die maatregel je nu toevallig niet uitkomt.

We nemen het weigeraars kwalijk dat ze vanuit eigenbelang gezondheidsschade aanrichten bij anderen. Maar doen we dat niet allemaal, elke dag opnieuw? We rijden over de Westelijke Randweg waar slaapkamers van kinderen aan grenzen waardoor ze sneller longziektes ontwikkelen. We kopen ons suf aan spullen die we niet nodig hebben waar arbeiders in India giftige stoffen voor inademen of mensen in de IJmond eerder kanker van krijgen. We vliegen wat af, wat zorgt voor klimaatverandering waardoor Grieken moeten vluchten voor bosbranden.

Ik snap het wel, de stap om een prik in je bovenarm te laten zetten en daardoor bij te dragen aan groepsimmuniteit is kleiner dan bijvoorbeeld stoppen met autorijden of het bestellen van spulletjes uit China. En in ons brein werkt het nou eenmaal zo: hoe groter de stap, hoe kleiner het gevoel van verantwoordelijkheid. Een kapitale fout. Het is namelijk niet hoe groter de stap, hoe kleiner onze bijdrage aan leed.

We zijn allemaal daders. Elke dag beroven we mensen (en dieren) van hun fysieke gezondheid, puur uit eigenbelang. Nu vind ik de Bijbel niet het beste zelfhulpboek dat bestaat, Jezus legt het af tegen Brené Browns ’De moed van imperfectie’, maar zijn ’Wie zonder zonde is werpe de eerste steen’ is toch echt perfect voor een vastgepinde Instagramstory (voor de ouderen: wat het tegeltje vroeger was). Oftewel: wees of perfect of oordeel niet zo hard. En omdat ik vermoed dat zelfs Greta Thunberg en Malala, de Moeder Teresa’s van tegenwoordig, niet perfect zijn, zeg ik daarom: oordeel niet zo hard.

Het kwartier was snel voorbij. Met een zere arm liep ik naar mijn auto en startte die. Volledig gevaccineerd reed ik in mijn koekblik via de Westelijke Randweg naar huis.

Anouk Kragtwijk schrijft, zingt en praat. Ze woont in Heemstede met haar hond en Portugese vriend. Om de week schrijft ze op wat haar opvalt in de regio en in haar eigen leven.

Meer nieuws uit Haarlem

Meest gelezen