Bewoners en verhuurder Angelapark in Warmenhuizen op zoek naar de ultieme oplossing voor enorme meeuwenoverlast in seniorencomplex [video]

© illustratie pieter hogebirk

Durk Geertsma
Warmenhuizen

Ze kwam voor haar rust vanuit Amsterdam in Warmenhuizen wonen, maar zes maanden per jaar wordt die rust vreselijk verstoord door schijtende en krijsende meeuwen.

Marianne van Hout ontvluchtte het lawaai van vliegverkeer, bouwwerkzaamheden, lawaai van jongeren en vond onderdak in het seniorencomplex Angelapark in Warmenhuizen. Twee woonblokken en een apart complex Parkhuis voor dementerende ouderen.

De woonblokken worden door een overkapping met elkaar verbonden. Daar, en op en rond de woning vliegen minstens 50 meeuwen rond. „Ze schreeuwen en krijsen, schijten ramen, wasgoed en mensen onder en de jongen uit het nest piepen en krassen 24 uur per dag om voedsel. Het is om gek van te worden.”

Van Hout nam al snel zitting in de bewonerscommissie, waar verder o.a. Tini Sevenhuijsen en Annie Beemsterboer zitting in hebben. Sevenhuijsen ervaart al twaalf jaar elk jaar vanaf maart, als het broedseizoen begint, de overlast. Het schaadt haar gezondheid. „Ik ben 4 maart jarig en roep dan altijd: ’mijn cadeautje is weer binnen’.”

Ze zegt dat er al van alles geprobeerd is maar niks helpt. „En het wordt almaar erger.” Beemsterboer: „De sintels op het platte dak vormen een mooie schutkleur voor de nesten en de eieren.” Het is haar eerste jaar in dit complex.

(Tekst gaat door onder de foto)

Van Hout: „Een aantal ramen van het atrium gaat bij hitte automatisch open. De meeuwen zitten op de naar buiten openslaande ramen en schijten de ramen aan de binnenzijde helemaal onder en de herrie is oorverdovend! Die ramen worden een paar keer per jaar schoongemaakt. Verschrikkelijk goor. En wat denkt u dat dit betekent voor de gezondheid van de kwetsbare bewoners?” De leden van de bewonerscommissie hebben een rondgang langs de bewoners gemaakt en vrijwel iedereen ervaart overlast. „De een vindt het geluid het ergste, een ander de poep, omdat niet bij iedereen het gehoor nog goed is.”

De dames wijzen op het Parkhuis, dat een schuin aflopend dak heeft, dat vanaf de bovenrand wordt volgepoept, ook op de zonnepanelen die op het dak liggen.

(Tekst gaat door onder de foto)

Ze hebben aandacht gevraagd bij de verhuurder, Woonzorg Nederland en bij de afdeling medische milieukunde van de GGD, in verband met de gezondheidsrisico’s voor de bewoners. Van Hout: „We krijgen steeds te horen dat de meeuw een beschermde vogel is en dat die daardoor niet aangepakt kan worden”. Er zijn nu voor proef wel pinnen op de rand van mijn dak geplaatst, zodat ze niet meer over de rand poepen en er wordt gekeken naar het aanbrengen van netten.

Woonbond

Marcel Trip van de huurdersbelangenvereniging Woonbond zegt dat de kernvraag is of er door deze meeuwenoverlast sprake is van een gebrek in juridische zin, zoals dat in art. 7:204 lid 2 BW geschreven wordt. Het zou zomaar eens kunnen.

De wetstekst: ’Een gebrek is een staat of eigenschap van de zaak of een andere niet aan de huurder toe te rekenen omstandigheid, waardoor de zaak aan de huurder niet het genot kan verschaffen dat een huurder bij het aangaan van de overeenkomst mag verwachten van een goed onderhouden zaak van de soort als waarop de overeenkomst betrekking heeft.’

Trip: ,,Wanneer is het een gebrek? Als je aan de kust woont zul je evenveel last van meeuwen hebben als iedere andere bewoner, dus dan is het geen gebrek. Maar als er veel overlast is door een gebrek aan het gebouw, ligt dat weer anders.’’

Een bouwtechnische oorzaak kan dus reden zijn om de verhuurder dwingend te vragen op te treden. Trip: ,,Als de huurders kunnen onderbouwen dat het complex grote aantallen meeuwen aantrekt/binnenlaat (bijvoorbeeld door het automatisch openen van de ramen), en dat misschien door de akoestiek de geluidsoverlast ernstiger is dan normaal, dan zou er sprake kunnen zijn van een gebrek. Het is aan de huurders om dit te onderbouwen met meldingen, foto’s e.d. mocht het tot een zaak komen.’’

De beschermde status van de meeuwen maakt een gedegen aanpak lastig, blijkt ook uit uitspraken van rechters, die gedaan zijn nadat bewoners van woningen elders in het land (Oegstgeest, Assen) verhuurders vroegen om in actie te komen. De huurders kregen in meerdere gevallen geen gelijk van de rechter, nadat ze een beroep deden op het genoemde artikel 7:204 BW. De reden: meeuwen zijn geen ongedierte in de zin van de wet en de overlast is dus niet aan de verhuurder te wijten.

Meebetalen?

Als Woonzorg Nederland investeringen moet doen, dan verwachten de dames van de bewonerscommissie dat de kosten op de bewoners verhaald worden. Als 70% van de bewoners met die kostendoorberekening akkoord gaat, wordt het algemeen geldend. Maar is doorberekenen terecht? Marcel Trip van de Woonbond nogmaals: ,,Als de overlast niet een bouwtechnische oorzaak heeft, dan kan dit doorberekend worden. Het bestrijden van ongedierte is namelijk in eerste instantie een verantwoordelijkheid van de huurder, en het leveren van een extra service hierop door de verhuurder kan via de servicekosten worden verrekend.’’

Meer nieuws uit Ombudsteam

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.