Dat meen je niet: Eieren van de moordende tepelhoorn

Eitjes van de tepelhoorn.

Eitjes van de tepelhoorn.© Foto Mediahuis

Annet van aarsen

Na die noordwesterstorm van een paar weken geleden lagen er allerlei dode zeedieren op het strand:Amerikaanse zwaarschedes, zeesterren, krabben, heremietkreeften zonder wulkenhuisjes - daar waren ze door het natuurgeweld uitgespoeld - en zelfs zeepaardjes. Ook iets wat veel mensen niet konden thuisbrengen: een soort van sikkelvormige lapjes met een patroon van korrelige bolletjes. ,,Raadselachtige siliconen paardenhoef’’, omschreef iemand het.

Dit zijn de eikapsels van de tepelhoorn, een zeeslak met een bolrond slakkenhuis. Die rare naam - tepelhoorn - kreeg het dier omdat ie van bovenaf gezien op een tepel lijkt. Hij ziet er onschuldig uit, maar dit is een moordzuchtige rover.

Hij heeft die kleine ’kogelgaatjes’ gemaakt in de platte schelpjes die jaar rond op het strand aanspoelen. Leuk voor kinderen, die er graag een ketting van rijgen. Bij leven hadden deze tweekleppige schelpdieren zich onder water ingegraven in de zandbodem. Tot er een tepelhoorn voorbij kwam. De roofslak kan zijn prooi diep onder het zand onder het zand goed ruiken. Hij graaft zich er naar toe en begint met zijn tong - voorzien van minitandjes - te raspen. Intussen kwijlt hij een enzym dat de schelp een beetje weker maakt. Het duurt vijf uur tot vier dagen voordat de tepelhoorn een kogelrond gaatje heeft geraspt en daarna slurpt hij zijn prooi door het gaatje op. In de lente en zomer zetten tepelhoorns hun eitjes af op de bodem van de Noordzee, ze maken van slijm en kleine zandkorrels een soort van gelatine-achtige eiermatjes, die als vulkaantjes op de zeebodem stonden. Tot de storm ze los woelde.

datmeenjenietannet_230421.pdf

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.