Column: Over de Kleine Dame, de narwal en de saxofoon

De Kleine Dame (2,5 jaar), onze oudste kleindochter, komt af en toe een dagje bij ons op de flat. Dat is niet alleen gezellig, het komt in deze hittegolfrijke dagen ook nog eens heel goed uit, want als er iemand is die goed de plantjes op het balkon water kan geven, dan is zij het wel. En dorst hebben ze, die plantjes. Oma heeft een puike hulp aan haar.

Ze heeft een sterk groeiende woordenschat en kan ons soms echt verrassen. Wijs in een plaatjesboek - ach, wat worden er toch prachtboeken uitgegeven - een vrucht, een muziekinstrument of een dier aan en ze komt zonder problemen met de bijbehorende naam. Daarbij gebruikt ze net zo gemakkelijk ingewikkelde woorden als ’narwal’ (een walvisachtige, echt!) en ’saxofoon’.

Een kleindochtertje is geen kleinzoontje, dat is wat zij ons ook duidelijk maakt. Waar de mannen zich gretig op de auto’s storten, kan de Kleine Dame zo maar een uurtje zoet zijn met het in bed leggen van alle Playmobil-poppetjes. Op hun buik, net als zijzelf. Ondertussen communiceert ze helder: iets is ’ja’ (uitgesproken als ’nja’) of ’nee’. Dat is dan maar duidelijk, voor ons.

Op haar stepje schuift ze door de haar nog wat onbekende omgeving. Dat er een speeltuintje-met-glijbaan en schommels is, dat heeft ze goed onthouden. Handig beklimt ze keer op keer het houtwerk en glijdt naar beneden. En schommelen, dat kun je ondertussen gerust een hobby noemen.

De Kleine Dame lacht, ze speelt en ze heeft het naar haar zin, zoveel is duidelijk. Maar toch, af en toe kijkt ze ons eventje aan en herhaalt dan, vooral voor zichzelf: ’Papa komt zo, met de auto’. Want natuurlijk gaat er uiteindelijk helemaal niets boven je eigen vader en moeder.

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen