Alkmaars gezin Nuijts gestrand in Spanje door coronacrisis, na gevlucht te zijn voor een burgeroorlog in Nicaragua. ’We vallen overal buiten’

De familie die in Spanje is gestrand. Rechtsboven Rody Nuijts.

Het gezin van Rody Nuijts uit Alkmaar is via een bizarre weg slachtoffer geworden van de coronacrisis. Rody emigreerde dertien jaar geleden naar Nicaragua om zijn grote liefde te trouwen, bouwde een zaak op, maar emigreerde na onlusten daar opnieuw, nu naar Spanje. Daar brak net de coronacrisis uit, en nu bivakkeren ze met zijn elven in een kleine flat in Zaragoza. Een poging om een chartervlucht terug naar Nicaragua op te zetten mislukte, en het gezin zit nu letterlijk en figuurlijk volledig aan de grond. Rody Nuijts vertelt.

„In 2007 heb ik mijn huidige vrouw Jeanette ontmoet, via een vriendin. Er was al snel een klik. Ze komt uit Nicaragua en had een dochter die toen twaalf was. We wilden ze laten overkomen en samen in Nederland gaan wonen, maar dat ging niet zomaar. Ze moest aan een hele lijst met bijzondere verplichtingen voldoen. Dat was niet te doen, en ik ben een paar keer heen en weer gevlogen. Ik was vrijgezel, ik was verliefd. We zijn daar getrouwd en ik ben nooit meer teruggegaan.”

„Aan het begin was het geen vetpot. Ik was begin dertig en ik had niet veel gespaard, ik had 4000 euro mee. Voor Nicaraguaanse begrippen hadden we best een redelijk huis, er waren alleen geen ruiten en het had geen warm water. Dat hebben we opgeknapt, dubbel glas was niet nodig, wel tralies tegen de inbrekers. Maar zelfs in een land als Nicaragua ben je snel door 4000 euro heen.”

(Tekst gaat door onder de foto)

Handelaren in Nicaragua laden aardappels in die verkocht zijn door Rody Nuijts (rechts).

Pootaardappelen

„Om de kost te verdienen hadden we een klein bakkerijtje opgezet met taartjes en koekjes, maar dat werd geen succes. Toen kwam ik een bedrijf tegen dat pootaardappelen importeerde. Ze hadden een monopolie in Nicaragua en aardappelen waren er heel erg duur. Ik ben toen zelf pootaardappelen gaan importeren uit Nederland. Mensen eten daar vooral rijst en bonen, maar ook wel gepofte aardappels, doen ze in hun soep en patat wordt natuurlijk overal gegeten. Het werd een stabiel bedrijf, we verdienden genoeg. We konden sociale dingen doen voor de familie, het plaatselijke voetbalteam sponsoren. En we hebben wat extra’s kunnen doen voor mensen die echt in de armoede zaten. Die woonden in huizen, die waren gemaakt van wat in de grond gestoken latten met plastic er omheen. We hebben er een aantal kunnen helpen.”

„Het ging goed tot twee jaar geleden. Toen brak er een soort burgeroorlog uit. Er werd geschoten op straat, we vonden een kogel bijna in onze achtertuin en de wegen waren voortdurend gebarricadeerd. De toeristen, vooral Amerikanen, werden snel gerepatrieerd en kwamen niet meer terug. Dat was een groot probleem, want het land heeft 6 miljoen inwoners en trok jaarlijks 1,3 miljoen toeristen. Het land werd in een zware recessie gestort. Je zag het afglijden. En we wilden niet dat onze kinderen zouden opgroeien in een land waar kapotte rubberen laarzen met oude fietsbanden worden gerepareerd.”

(Tekst gaat door onder de foto)

Een gebarricadeerde weg in het dorp van Nuijts tijdens de opstand in Nicaragua, twee jaar geleden.

Heftrucks

„We hebben de mogelijkheden afgewogen en zijn eind vorig jaar naar Spanje geëmigreerd. We, dat zijn mijn vrouw en ik, onze twee kinderen, mijn schoonmoeder, mijn stiefdochter en haar man en hun zoontje. We spreken allemaal Spaans, dat was makkelijk, en we gingen naar het noorden, naar Zaragoza, economisch gezien een van de beste regio’s van het land. We trokken tijdelijk bij een neef van me in die daar woont. Dat was vlak voor kerst, en na Driekoningen begon ik een baan te zoeken. Dat ging eigenlijk vrij makkelijk. Ik werd aangenomen als vertegenwoordiger bij een firma die heftrucks verkocht. Ik had daar helemaal geen verstand van, maar de eigenaar vond dat geen probleem. Als je pootaardappelen kunt verkopen, kun je ook heftrucks verkopen, zei hij, en als het ingewikkeld werd had je altijd nog de technische dienst.”

Uitkering

„Ik werd eind februari aangenomen en ging op 3 maart aan het werk. Maar al na een paar weken ging Spanje in een volledige lockdown vanwege het coronavirus. Mijn baas was best lief, maar niet zo lief dat hij me doorbetaalde terwijl hij geen inkomen had, en ik raakte mijn baan kwijt. En nu zitten we nog steeds bij mijn neef, met zijn elven in een appartement met drie slaapkamers. Ik heb geen inkomen meer. Een uitkering krijg je hier niet zo snel ik heb hier geen arbeidsverleden. We vallen overal buiten.”

„Van het Rode Kruis krijgen we elke maand een voedselpakket en van de gemeente elke maand een voucher waarmee we voor 300 euro boodschappen kunnen doen in de Eroski, de lokale supermarkt. Daar kun je natuurlijk geen acht mensen van te eten geven.”

(Tekst gaat door onder de foto)

Deze kogel werd vlakbij het huis van Nuijts gevonden.

„De situatie hier in Spanje is volgens mij slechter dan ze willen toegeven. Ze konden er niet onderuit om Barcelona te sluiten voor toeristen, maar in andere regio’s is de situatie volgens mij niet veel beter. Zaragoza is ook een van de brandhaarden, op straat is een mondkapje verplicht. Een van mijn huisgenoten is in contact geweest met iemand die corona had, dus we hebben ons gisteren allemaal moeten laten testen.”

Geen geld

„Ik weet niet meer hoe het nu verder moet. De banen liggen hier niet meer voor het oprapen en ik zie het ook niet snel beter worden. De overheid heeft geen geld meer nadat ze maandenlang steun hebben moeten uitbetalen vanwege corona.”

„Dus we besloten in mei om terug te gaan naar Nicaragua. Daar hebben we in elk geval nog een huis, en we kunnen eten verbouwen. Maar er gaan helemaal geen vluchten meer naar Midden-Amerika. Dus ik kreeg het idee om een vliegtuig te charteren. Er zijn namelijk veel meer mensen uit Midden-Amerika die vanuit Europa terug naar huis willen. Via sociale media had ik binnen een paar weken bijna 500 aanmeldingen, ook van mensen die de vlucht andersom willen maken. Om de zaak in werking te zetten bouwde ik een website.”

Lastercampagne

„Maar we kregen van alle kanten tegenwerking. Een website via Facebook opzetten mocht niet van Facebook. En de reisbureaus wilden niet meewerken. Het gaat daar namelijk heel anders. In Nederland boek je een reis, je betaalt en klaar. Daar doe je elke maand een aanbetaling van bijvoorbeeld 100 euro. Als je voldoende bij elkaar gespaard hebt, een reis kost ongeveer 1100 euro, ga je boeken. Maar als je zo ver nog niet was, heb je dus nog geen reis geboekt en krijg je dus geen vergoeding. En de reisbureaus willen het geld niet teruggeven dat de Nicaraguanen bij hen hadden gespaard. Ze begonnen zelfs een lastercampagne tegen ons, dat we mensen oplichtten.”

„Zo’n vliegtuig charteren kost ongeveer drie ton. We kregen onlangs ook nog te horen, dat de regering van Nicaragua maximaal 150 mensen zou toestaan voor de heenvlucht en 150 voor de terugvlucht. Dan is het absoluut niet meer haalbaar. We hebben net gisteren besloten om de stekker eruit te trekken.”

Dakloos

„Ik heb net weer de Nederlandse ambassade gebeld. Ze kunnen niets voor ons doen en verwijzen naar het Rode Kruis. Die doen hun best, en ik krijg af en toe een paar schoenen voor de kinderen. Daar ben ik best dankbaar voor. Maar we kunnen hier in Zaragoza niet heel lang meer blijven wonen. We zitten hier al acht maanden op elkaars lip. Dan worden we letterlijk dakloos.”

„Ik hoop op enige hulp uit Nederland, wellicht toch nog via de ambassade, of via een crowdfundingsactie om toch nog terug te kunnen keren naar Nicaragua om daar de zaak in pootaardappelen weer op te zetten. In elk geval kunnen we daar weer ons eigen eten verbouwen. Ik heb net de foto’s van daar weer bekeken. Dat was erg emotioneel.”

Het bedrijf van Nuijts in Nicaragua heet Ecroma.com. Zijn reisbureau voor repatriëring naar Nicaragua is Centroamerica-air.com.

De familie heeft een crowfundingsactie opgezet. De link is:https://www.gofundme.com/f/aan-de-grond-in-zaragoza-sumergido-en-zaragoza

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen