Je wilt niet gelost worden door iemand op een elektrische fiets (column)

Hij is vernoemd naar de Col de La Madone in de buurt van het Zuid-Franse Menton, waar Lance Armstrong in de jaren negentig zijn wintertrainingen uitvoerde.

Ik heb het over mijn racefiets. Het grotendeels uit carbon opgebouwde exemplaar van het merk Trek staat al jaren ongebruikt in de schuur.

Ooit reden we samen door de Franse en Italiaanse Alpen en andere bergketens, mijn blauw-witte ros en ik. We beklommen reuzen als l’Alpe d’Huez, de Mont Ventoux, de Stelvio en de Passo di Gavia. Bergen die ik kende van de televisie en waar mijn wielerhelden zegevierden in grote wedstrijden.

Maar toen kwam de klad er in. De echte uitdaging weg. Ik wist immers dat ik die bergen wel op zou komen. Ik ging steeds minder vaak trainen en dit resulteerde in krampaanvallen bij sportieve toertochten.

De laatste tijd voel ik ergens de aandrang om weer te gaan fietsen, maar ik heb me er nog niet toe kunnen zetten. Zo zie ik er erg tegenop om me weer in een wieler-outfit te hijsen en zo’n niets verhullend shirt aan te trekken. Maar dat is niet mijn grootste angst.

In de afgelopen jaren is er op het fietspad veel veranderd. Waar je voorheen automatisch de snelste was wanneer je op een racefiets reed, loop je nu de kans links en rechts te worden ingehaald door senioren die op hun elektrische fietsen voorbij zoeven.

En dat is natuurlijk het laatste wat je wil als racefietser. Dat jij in je superongemakkelijke docht sportieve outfit, wordt gelost door een fietser in zijn normale kloffie - met op de bagagedrager iets wat lijkt op een broodtrommel.

Laat maar dan!

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen