Onderweg: De 27-jarige Eleonora Smid uit Alkmaar stelt zich geen doelen meer. Met doelloos rondjes lopen funtioneert ze naar eigen zeggen het best

Tussen de buien door zit Eleonora Smid op een stoeltje op het grotendeels verlaten Canadaplein. Naast zich een op straat gevonden paraplu en haar tekenkoffertje vol kleurpotloden en tekenpapier.

De outfit van vandaag: een lange wollen legerjas met militaire onderscheidingstekens, een wit mutsje waarmee ze haar gemillimeterde haar bedekt, een lange felgroene oorhanger, een oranje boa om haar nek. Rond haar ogen is make-up in zonnestraaltjes te zien, door haar onderlip een piercing.

Van zichzelf vindt Eleonora dat ze op een kraai lijkt. Een kraai met oranje veren, die nogal eens naar beneden dwarrelen. Lachend zegt ze dat ze een spoor van oranje veertjes achter zich laat.

,,Ik weet dat ik opval op straat, maar ik probeer dat wel op zo verschillend mogelijke manieren te doen, met telkens een andere outfit. Mensen reageren soms nogal vreemd en verward op mij. Op mijn kleding, op mijn tekeningen. Ik ben en doe anders. Ik ben vaak ver weg van de meute, van de massa die door een onzichtbare hand bestuurd lijkt te worden.’’

Eleonora heeft niet echt in haar hoofd wat ze wil tekenen. ,,Er is geen plan. Ik laat mijn handen vanzelf over het papier gaan. Zo zie ik wel wat er ontstaat. Soms kijk ik er zelf van op wat mijn gedachten laten zien. Laatst tekende ik ongemerkt heel vaak het cijfer 3 en de letter M. Geen idee waarom, maar het was wel opvallend.’’

Geen doel

Ze heeft geen doel. Niet met haar tekeningen, niet in het dagelijks leven.

,,Ik loop gewoon maar wat rondjes door de stad. Ik heb te vaak mijzelf doelen gesteld. Doelen in de liefde onder meer. Als van Romeo en Julia. Ideaalbeelden had ik. Relaties gaven mij kettinkjes. Familie, verwanten en vrienden gaven mij kettinkjes. Maar na een tijdje voelde het alsof ik aan de ketting lag. Ik wilde vrij zijn.’’

Ook op school en in haar studies had Eleonora veel doelen die ze op zeker moment losliet. ,,Ik probeerde zoveel mogelijk te leren. Ik wilde in alles de beste zijn. Alles nam ik als een spons in mij op. Steeds weer had ik andere doelen. Zo bedacht ik bijvoorbeeld dat ik wel iets in de techniek wilde doen. Leek mij leuk.’’

Zo’n jaar of vier werkte Eleanor als programmeur in de informatie- en communicatietechnologie. ,,Ik was daar handig mee. Maar het eindigde in een burn out. Hoe dat kwam weet ik niet. Stress voelde ik niet. Misschien zat het altijd al in mij. Hoe dan ook: ik zat op een gegeven moment achter mijn laptop uren achtereen als een zombie voor mij uit te staren. Het ging echt niet meer.’’

Psycholoog

,,Zo kwam ik bij een psycholoog terecht. Ze wilde mij een eetstoornis aanpraten, maar daar had ze volgens mij zelf meer last van dan ik. Ik praatte en ik praatte maar. Ik wilde voorkomen dat zij ging praten. Dat ze mij van alles en nog wat aan ging praten. ADHD schijn ik ook te hebben. Stemmingswisselingen, drukte in mijn hoofd.’’

,,Maar ik weet nu dat ik mijzelf ontdekt heb. Narcistisch vinden sommigen dat. Ze zeggen dat ik alleen maar met mezelf bezig ben. Maar ik denk dat het bij de natuur hoort dat iedereen zichzelf wil ontdekken. Zo heb ik ontdekt dat ik het beste functioneer als mij geen doelen stel. Ik heb geen plannen, ik zeg niet langer tegen jan en alleman wat ik later ga doen. Gewoon rondjes lopen. Zonder doel. Alsof ik mij door de wind laat meevoeren. Ik zie wel waar ik uitkom.’’

Tot vorige week zat Eleonora meestal binnen te tekenen. ,,Sinds ik dat een keer buiten heb gedaan wil ik dat niet meer. Vorige week was dat. Buiten is het alsof alles meer vibreert en inspireert. Ik voel mij daar gewoon lekkerder bij.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen