Column: Over een gestresste oma en een ’gevulde’ reiswieg

1/2

Over het scenario is van te voren goed nagedacht. Als de bevalling zich eenmaal aandient, springt oma in de auto om als een speer naar het ’thuis’ van de Kleine Dame (2,5 jaar) te rijden. Haar ouders vertrekken dan naar het ziekenhuis en oma neemt de zorg voor haar kleindochtertje over.

Omdat een Belangrijke Brug er niet over piekert om dicht te gaan wordt het een ware zenuwenrit voor oma. Ze staat stil voor de brug in een almaar aangroeiende file en kan ruim anderhalf uur werkelijk geen enkele kant op. Nabije vrienden worden ingevlogen om eventjes op de Kleine Dame te passen.

Nog strak van de stress arriveert oma dan toch. Het gaat prima: de Kleine Dame houdt van voorlezen en juist daar is oma heel goed in. Tijdens de avondmaaltijd informeert ze: „Papa komt zo, hè?’ Maar papa en mama laten zich niet zien. Ze houdt zich kranig en laat zich zonder problemen door oma in bed leggen.

Als het opnieuw oma is die haar de volgende morgen uit bed haalt, kijkt de Kleine Dame toch even op haar neus. Dat is uiterst ongebruikelijk. Geen papa en geen mama, want die zijn een nachtje in het ziekenhuis gebleven. Gelukkig komen ze al snel naar huis, met een ’gevulde’ reiswieg. Daarin ligt Zusje en daar wil de Kleine Dame natuurlijk graag kennis mee maken. Dat Zusje zou komen, dat is haar zo goed mogelijk uitgelegd. De box in de huiskamer en het kinderbedje staan al klaar.

Oma neemt kort daarop afscheid. Bij haar vertrek krijgt ze wegens haar Onverwachte Aanwezigheid nog wel de rekening gepresenteerd: ’Nee, geen kus, geen high five en geen boks’, laat de Kleine Dame haar weten, zittend op de veilige arm van haar moeder.

Meer nieuws uit Alkmaar