Premium

Paniek? Kent zuster Riet niet. Na 47 jaar afscheid van Dijklander Ziekenhuis in Hoorn

Paniek? Kent zuster Riet niet. Na 47 jaar afscheid van Dijklander Ziekenhuis in Hoorn
Riet Veldhuisen in een haastmomentje: ,,Je gaat hier van nul naar honderd in een paar seconden.”
© Foto Ronald Pit
Oudendijk

Oké, heel soms is er bij Riet Veldhuisen wel eens sprake geweest van paniek. Maar die mocht van haar niet langer dan een minuut duren, want bij de Spoed Eisende Hulp van een ziekenhuis ben je er als verpleegkundige in de eerste plaats om de dingen aan te pakken. Dus heeft Riet dat al 47 jaar in het Hoornse ziekenhuis zo gedaan: aanpakken.

Bij de SEH van het Dijklander Ziekenhuis gaan ze haar missen. Niet alleen omdat het een vrolijke collega is met verbazingwekkende invallen als het om groepsuitjes gaat; hier vertrekt een schat aan ervaring.

Het woord ’paniek’ hoort dus niet bij haar. Wel de termen kordaat, inlevend, betrokken. „Ik wist als meisje al dat ik dit werk wilde gaan doen”, lacht ze thuis in Oudendijk. „Ik was 17 jaar en 7 maanden toen ik eindelijk mocht beginnen, in het toenmalige Streekziekenhuis.”

Gewoon, alles

Acht jaar lang werkte ze bij de intensive care (’lekker technisch werk’), toen een collega haar wees op de EHBO. „Want zo heette de afdeling nog in die tijd. Daar deed je eigenlijk alles. Gewoon, alles. Heerlijk! We waren voor alle poli’s bezig en er kwam natuurlijk ook wel eens een ongeval voorbij.”

De EHBO werd later de Eerste Hulp en sinds jaren is de term spoed eisende hulp van kracht. Al die tijd was Riet Veldhuisen van de partij. „Omdat je bij deze afdeling redelijk wat van alles moet afweten”, is haar uitleg. „Dat vind ik het allermooiste. Iedere dag is anders.”

Passie

„Natuurlijk heb je alles na 46 jaar al een keertje gezien. Toch is dit mijn passie. Kinderen op hun gemak stellen, dat vond ik belangrijk en een kunstje. Je moet ze altijd de indruk geven dat zij de touwtjes in handen hebben. Dan is meteen de spanning er een beetje af.”

„Je moet op deze afdeling ook tegen het onvoorspelbare bestand zijn. Je gaat hier van nul naar honderd in een paar seconden: zo zit je samen aan de koffie dan ben je vijf uur lang plankgas aan het geven. Vermoeiend, maar ik ben nogal van het handelen. Gewoon dingen oplossen. Dus dat ligt me wel. ”

Het werk is veranderd, de afdeling ook. Waar in de beginjaren nog veel werd gepionierd door de verpleegkundigen, ligt nu alle medische verantwoording bij de SEH-artsen. „En zo hoort het ook”, klinkt het overtuigd. „Toch blijft dit een team, je werkt heel nauw samen. Iedereen weet wat hij of zij moet doen bij een trauma. We krijgen mensen met klachten binnen, en dan moet je goed kunnen onderzoeken wat er is.”

„Uiteraard zijn er ook momenten geweest dat het erom spande. Dan staat iedereen op scherp. De realiteit is dat het soms niet lukt, wat we ook proberen. De dood hoort erbij. Vooral als er een kind overlijdt, dan hakt dat er bij ons echt in.”

„Het is juist leuk om als ’oudere’ bij de SEH te werken. Het zijn vaak jonge mensen, ik vind het heerlijk om met ze op te trekken. We hebben lol, en ik kan ze soms ook wat leren. Dat ik altijd onregelmatige diensten heb moeten draaien, was nooit een probleem. Ja, je bent soms aan het werk met kerstmis of met de kermis. Maar er staat ook een hoop tegenover.”

Stress

Ze zou al dit voorjaar met vlag en wimpel vertrekken. Toen kwam corona. „Het eerste wat ik kreeg te horen, was dat m’n feestje niet zou kunnen doorgaan. Daarna kwam het besef dat ik dan op de laatste dag knalhard moest doorwerken. Daarna zomaar naar huis? Ik zat er echt mee. En het werd drukker, vooral de stress door de ontwikkeling van het virus nam toe. Ik vond het maar niks om juist dan weg te gaan. Dus gaven ze mij gelukkig een nul-uren contract. Kon ik gewoon doorwerken. Trouwens, bij de SEH waren wij al jaren getraind met het gebruik van allerlei beschermende middelen vanwege ziektes als ebola of chemische besmettingen. Zo nieuw is deze toestand niet.”

Woensdag is dan toch het moment dat Riet Veldhuisen, het lieve en kundige brok graniet van de SEH, na 35 jaar bij de spoed eisende hulp in Hoorn afscheid gaat nemen van haar werk. Thuis wachten manlief Wilbert, de honden en talloze plannen. Spijt? „Geen seconde”, zegt ze. „Ik zou alles weer net zo overdoen.”

Meer nieuws uit West-Friesland