Premium

Hugo en Robin zijn er! [column]

Hugo en Robin zijn er! [column]
© Archieffoto

Wat hebben we naar jullie komst uitgekeken. Tot op het laatst was het een thriller. Zo gewenst, zo ver weg en toch ook weer zo dichtbij. Kleine klompjes cel die een gezin compleet maken, groeiend in een vreemde buik aan de andere kant van die grote plas.

Op afstand, maar al acht maanden in ons leven aanwezig en zo vurig gewenst door twee pappa’s die bijna drie jaar geleden voor het eerst van het vaderschap mochten proeven. Dat smaakte naar meer en dat ’meer’ krijgen ze nu, al is het pad er naar toe soms met horten en stoten gegaan.

Maar zo gaat het als je niet altijd de makkelijkste weg kiest. De spanning van de eerste maanden dat pril leven zonder kleerscheuren door moet zien te komen. De hoop dat het goed gaat, dan de zekerheid dát het goed komt, in de wetenschap dat die zo vurig gewenste wezentjes in liefde worden ontvangen.

En dan de laatste maanden, waarin een vilein virus roet in het eten dreigt te gooien, plannen verstoort en alles ineens onzeker wordt. Maar de papa’s overwonnen de stormen en kwamen onverstoorbaar naar jullie toe. En jullie draagster koesterde dat nieuwe leven in haar buik, verzorgde het en liet het groeien in een onbaatzuchtige liefde, alsof het van haarzelf was.

Hoe dankbaar kun je daar voor zijn als naasten aan de zijlijn? Nu zijn jullie daar, gezond en wel, schijnbaar ineens, onverwoestbaar in jullie teerheid en met twee liefhebbende families hier, ver van jullie geboorteland, ongeduldig afwachtend tot wíj jullie in onze armen kunnen sluiten.

Vandaag zou jullie overgrootvader, mijn vader, 85 jaar zijn geworden. Zo bijzonder, zo gewenst om jullie op dit voor mij speciale tijdstip te mogen begroeten. Welkom in deze rare wereld, jullie wereld, Hugo en Robin!

zikstie_zekonds.pdf

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen