Premium

Familie Hollenberg met drie generaties al meer dan vijftig jaar betrokken bij VV Limmen: Hopelijk komt sfeer snel terug

Familie Hollenberg met drie generaties al meer dan vijftig jaar betrokken bij VV Limmen: Hopelijk komt sfeer snel terug
Opa Siem en vader René Hollenberg, met op de voorgrond (klein)dochters Isa (links) en Indy op de tribune van VV Limmen.
© Foto Martin de Haan
Limmen

Met name bij dorpsclubs neemt het voetbal nog altijd een centrale plek in in het sociale leven. En in weinig plaatsen is dat meer het geval dan in Limmen. Het is dan ook voor velen flink wennen dat er al twee maanden weinig te beleven is op het anders zo bruisende sportpark Dampegheest. Dat geldt helemaal voor de familie Hollenberg, die met drie generaties al meer dan vijftig jaar bij de club betrokken is.

Opa Siem meldde zich in 1966 als vrijwilliger bij de club, waar hij tot dan toe alleen tegen gevoetbald had. ,,Want ik kom oorspronkelijk uit Akersloot en speelde zelf altijd bij Meervogels.” Bij die club was zijn vader jarenlang bestuurslid, waardoor het je inzetten voor de vereniging en de gemeenschap er met de paplepel ingegoten werd. ,,En dat is iets wat je denk ik bij heel veel clubs ziet en zeker hier bij Limmen, want er zijn meer families zoals de onze”, stelt zoon René. ,,Je krijgt het gewoon van huis uit mee en rolt er als het ware in.”

Op de avond dat de eerste coronamaatregelen bekend gemaakt werden, stonden René en dochter Isa klaar om aan te treden voor een inhaalduel tegen JVC. Niet snel daarna bleek dat niet alleen dat duel, maar de hele competitie gecanceld werd.

Sfeer in huis

,,Wat dat voor de sfeer in huis betekende? Laten we het daar maar niet over hebben”, reageert René lachend. Hij en zijn dochters Isa en Indy zijn blij dat er in ieder geval weer getraind kan worden. ,,Met een bal bezig zijn, is toch een stuk leuker dan rondjes rennen”, is Isa duidelijk. ,,Je kunt niet doen wat je het liefste wilt doen en dat word je snel zat.”

De reuring op met name de zondagen moet echter nog een tijdje gemist worden. ,,Al die vrijwilligers hebben ook al twee maanden niks te doen”, benadrukt René. ,,Die beginnen zich te vervelen. En daarnaast is het nog wel een stuk meer dan alleen sportief bezig zijn. Het hele sociale gebeuren eromheen is minstens zo belangrijk. Misschien dat we straks wel weer mogen voetballen, maar moet de kantine dicht blijven. Dan is het toch niet hetzelfde.’’

Het was door zijn dochters dat hij weer bij de club betrokken raakte. Zelf speelde hij in de hoogste jeugdelftallen, maar een zware blessure maakte een vroegtijdig einde aan zijn carrière. ,,Ik heb daarna een tijdje niets gedaan, maar toen dertien jaar geleden de meiden gingen voetballen, ben ik langzaam weer meer gaan doen.”

Nu is hij lid van de technische commissie van de vrouwentak en sinds een paar weken voor de abrupte stop ook trainer van het eerste, waarin Isa een vaste waarde is. Zijn echtgenote is daarnaast coördinator van de meisjesafdeling en Indy speelt in het derde team. ,,We zijn eigenlijk nog een juniorenteam, maar om wat weerstand te krijgen, zijn we doorgeschoven naar de senioren. En dat is zeker fysiek wel wat anders. Nu spelen we echt tegen vrouwen.”

Opa Siem is vaste supporter. ,,En ik zet vooraf altijd even de muziek aan.” Vaak kijkt hij samen met zijn vrouw. ,,Sowieso probeer ik alle thuiswedstrijden te zien en als het niet al te ver is, ga ik ook uit wel eens kijken. Net als bij het eerste trouwens.” Hij geldt vooral als een bouwer. ,,Het begon al in 1966 waar ik meehielp om de kantine neer te zetten. Dat was nog op het oude veld bij de kerk.”

Verrijking

Ook op Dampegheest was hij bij veel bouwprojecten betrokken, meest recentelijk tien jaar geleden toen er achter de tribune nieuwe kleedkamers gebouwd werden. ,,De damesvleugel.” Want het vrouwenvoetbal groeide door de jaren heen als kool in het dorp en inmiddels is het een niet weg te denken deel van de vereniging. ,,We zorgen op zondag ook voor veel gezelligheid”, stelt Indy. ,,Het geeft de club al jaren een andere sfeer”, vult René aan. ,,Het vrouwenvoetbal is echt een verrijking voor de vereniging gebleken.”

Een sfeer die hopelijk snel weer terugkomt. Normaal gesproken zou op Hemelvaartsdag het driedaagse Stratentoernooi beginnen. Een evenement waar Matthé, de broer van René, weer nauw bij betrokken is. ,,Maar helaas, ook dat gaat dit jaar niet door. Zoals we ook de jeugdveiling niet hebben kunnen houden. Dat levert elk jaar toch zo’n 35 tot 40.000 euro op. Want naast veel gezelligheid loopt de club natuurlijk ook veel inkomsten mis. Al is Limmen financieel gezond en sterk genoeg om weer goed uit deze crisis te komen. Het is ook de bedoeling dat de veiling alsnog gehouden wordt.”

Een eigen pleintje en een koninklijke onderscheiding

Siem Hollenberg is een begrip bij VV Limmen. Zijn vele bezigheden leverden hem in 2003 een koninklijke onderscheiding op en binnen de club werd hij geëerd met een eigen pleintje.

Want de plek tussen tribune en kleedkamers staat bekend als het Siem Hollenbergplein. Weinig mensen hebben dan ook zo’n staat van dienst binnen de vereniging. Hij was onder meer tien jaar materiaalbeheerder, zat jaren in het bestuur en vanaf de jaren zeventig was hij decennia lang verantwoordelijk voor de terreindienst op zondag. De gewezen uitvoerder en vakbondsman was daarnaast dus bij alle bouwprojecten betrokken.

En nog altijd is hij actief binnen de club. ,,Ik maak op maandag en vrijdag schoon en doe daarnaast af en toe nog wat onderhoudswerk.”

Het grootste deel van die jaren was ook zijn echtgenote Annie nauw bij de vereniging betrokken. Zij was vooral actief in de kantine en later als gastvrouw in de bestuurskamer. ,,Maar zij heeft anderhalf jaar geleden een stapje terug gedaan.”

Vacature nog niet ingevuld

Door het voortijdige vertrek van Cor Noordenbos werd René Hollenberg in de loop van het seizoen interim-trainer van de vrouwenhoofdmacht van Limmen.

,,In principe was het ook de bedoeling dat ik alleen het lopende seizoen zou afmaken. Er is nu een vacature voor een hoofdtrainer.” Of die ingevuld gaat worden, is afwachten, maar Limmen hoeft niet met de handen in het haar te zitten. ,,Als we niemand vinden ga ik gewoon nog een jaar door.”

Kort uitstapje naar Telstar

Isa gold al snel als een van de meer talentvolle meiden in de Limmen-jeugd en bracht dan ook het grootste deel van haar juniorentijd, van de E-pupillen tot de B-junioren, in jongensteams door.

Zij bleef niet onopgemerkt en voetbalde een jaar bij de Telstar Academy en speelde vervolgens een seizoen bij Reiger Boys. Daarna lonkte echter het oude nest weer. ,,Het is toch wel het leukste om op een mooi niveau (nu tweede klasse) in je eigen dorp te voetballen.”

Trainster van meisjes O11

Indy is naast speelster van het derde team ook actief als trainster. Zij heeft de meisjes onder 11 onder haar hoede.

,,Dat is heel erg leuk om te doen, omdat dit een leeftijd is waarop de meiden vaak beginnen met voetballen. Dan kun je ze ook het meeste leren.” Ze treedt in de voetsporen van haar vader en zus (’Ik heb het op dit moment even te druk om training te geven’). Iets doen voor de club vanzelfsprekend. ,,En het is ook gewoon een heel leuke ervaring.”

Meer nieuws uit Sport Alkmaar

Meest gelezen