Premium

Nu honk- en softbal stil ligt, valt ook de wekelijkse familiedag van Van Drunen in het water: ’Er is niks, écht helemaal niks’

Nu honk- en softbal stil ligt, valt ook de wekelijkse familiedag van Van Drunen in het water: ’Er is niks, écht helemaal niks’
Martin en Carla van Drunen (achtergrond) kijken toe hoe schoondochter Aafke, Malika, Stefan en schoonzoon Sven (vlnr) actief zijn op het veld. De kleinkinderen staan klaar om de bal te vangen.
© Foto Marcel Rob
Hoorn

Ze zien het clubhuis van Urbanus bijna als hun tweede huis. Uren steken ze wekelijks in de club; of het nu als speler, bestuurslid of vrijwilliger is. In het leven van familie Van Drunen - vader Martin, moeder Carla, zoon Stefan, dochter Malika, aanhang en kleinkinderen - draait álles om de Hoornse honk- en softbalvereniging. En toen kwam de corona-uitbraak.

Het honkbalseizoen was nog niet eens begonnen, toen alles op slot ging. Geen trainingen, geen wedstrijden. En ook geen bezoekjes meer aan de club. Weg viel de familiaire gezelligheid op het complex aan de Kerketuin. Dat was sinds hun verhuizing naar Hoorn, in 1988, nog nooit gebeurd.

Het laatste bezoekje van Carla van Drunen aan de thuisbasis van Urbanus dateert van februari, zo’n drie maanden geleden. ,,Toen hebben we de voorjaarsschoonmaak gehouden. We waren klaar voor de start van het seizoen. Normaal zijn we tijdens het seizoen op zondag altijd op het honkbalveld te vinden. Als mensen ons zoeken, zijn we bij Urbanus. Dat weet iedereen. We wonen op tien minuten fietsen van het complex. En nu? Er is niks, écht helemaal niks.’’

,,Een weekend zonder honkbal is een verloren weekend’’, vult haar man Martin aan. ,,Er is ook geen honkbal op tv. Er wordt alleen in Taiwan gespeeld en sinds kort ook weer in Zuid-Korea. Maar dat wordt niet in Nederland uitgezonden. Er is sowieso geen actuele sport op televisie.’’

Barbecue

Waar Carla nog de afleiding van werk buitenshuis heeft, zit dochter én teamgenoot Malika al weken thuis. ,,Al acht weken. En nu valt het weekend qua sport er dus ook nog uit. Urbanus is voor ons echt een familie-aangelegenheid. Op zondag gaan we vroeg naar het complex; vaak kijken we nog een wedstrijd en sluiten we de dag af met een barbecue bij mijn ouders. Nu is er helemaal niks. We zijn ook al weken niet bij mijn ouders geweest om te eten. Wel op bezoek, maar uiteraard op gepaste afstand.’’

Zoon Stefan, teamgenoot van zijn vader in het softbalteam, mist de sport maar heeft inmiddels een ander verdrijf gevonden om de tijd te doden. ,,Dit zou mijn 32e seizoen als speler van Urbanus worden. Nu er geen wedstrijden zijn, heb ik kans mijn dvd-collectie door te werken. Ik heb alle tijd om te kijken.’’

Toernooitjes

Deze week mochten de trainingen ook voor de volwassenen weer voorzichtig opgestart worden en dus waren de Van Drunens eindelijk weer eens op het veld te vinden. ,,Er zal wel geen écht, volwaardig seizoen meer inzitten’’, verwacht Stefan. ,,Misschien dat als er meer maatregelen worden opgeheven, er nog enkele toernooitjes of onderlinge wedstrijden gespeeld kunnen worden. Dat is tenminste nog iets. Ik baal ervan niet te kunnen spelen, maar met mij baalt iedereen die graag sport.’’

Martin, voorzitter van Urbanus, heeft echter nog voldoende werk op de club liggen. ,,Het besturen van Urbanus gaat gewoon door. Als voorzitter ben ik vooral druk met het toekomstbestendig maken en houden van de vereniging. In de afgelopen winter hebben we twee kleedkamers gerenoveerd. Samen met een bouwbedrijf en een flinke portie zelfwerkzaamheid. Aan de kleedkamers was al veertig jaar vrijwel niets aan gedaan. Nu kunnen ze weer dertig jaar mee.’’

Protocollen

Malika, die afgelopen winter aantrad als het hoofdbestuurslid, merkt wel meer drukte in haar werkzaamheden voor Urbanus. ,,We vergaderen vaker dan normaal. Er zit bijvoorbeeld ook veel werk aan alle protocollen die geschreven moeten worden om het sporten op het complex mogelijk te maken.’’

Sinds eind april mochten de kleinkinderen al het veld op. Voor die tijd waren Malika’s kinderen al frequente bezoekers van het beeball-veldje in de wijk. ,,Daar kunnen we wat balletjes overgooien en slaan. Mijn man Sven, samen samen met de coach van dat team, doet dat eerlijk gezegd iets vaker dan ik.’’

Reikhalzend kijken ze allemaal uit naar het moment dat het sporten weer volledig wordt vrijgegeven. ,,Er is niets leuker dan je kinderen en kleinkinderen wedstrijden te zien spelen’’, vindt Carla. De reuring moet terug op het sportpark. Een zondag vol wedstrijden, omringd door familie. Om die vervolgens af te sluiten met een gezamenlijke barbecue in de achtertuin van pa en ma Van Drunen.

Vader Martin duizendpoot

Martin van Drunen is een duizendpoot binnen Urbanus. Functies als speler, coach, umpire passeerden al de revue; sinds 2012 is de 62-jarige Van Drunen ook voorzitter van de honk- en softbalvereniging uit Hoorn.

In die rol tracht Van Drunen de club richting de toekomst te loodsen. Hij kwam in 1978 in aanraking met de sport nadat hij zijn vrouw Carla had leren kennen. Daarna is hij ’nooit meer’ van het veld geweest.

Carla kreeg het softbalvirus met de paplepel ingegeven

De honk- en softbalkoorts binnen de familie Van Drunen begon bij moeder Carla. Of eigenlijk, bij háár moeder.

Carla van Drunen (60) kreeg het virus namelijk met de paplepel ingegeven. Haar moeder was actief bij De Geuzen in Amsterdam. De liefde voor het spel is al die jaren niet verminderd. Ook nu nog staat Carla op de spelerslijst van het softbalteam van Urbanus, samen met dochter Malika.

Daarnaast beheert Carla het materiaal bij Urbanus en organiseert zij de clinics en toernooien. ,,In totaal, inclusief trainen en wedstrijden, ben ik zo’n tien uur per week met Urbanus bezig. Maar nóóit tegen mijn zin. Dan zou ik het niet volhouden.’’

Carla’s moeder komt tijdens het seizoen vanuit Diemen soms op bezoek in Hoorn. ,,Dan komt ze altijd ook even kijken op het complex van Urbanus. Want normaal gesproken zijn we daar te vinden. We zijn op zondag zelden thuis. Bezoek kan beter naar Urbanus komen als ze ons willen spreken.’’

Stefan kan niet wachten

Toen Stefan van Drunen (38) zich wegens werkverplichtingen niet meer kon commiteren aan het honkbalteam van Urbanus, versterkte hij de softbalploeg waarvoor ook zijn vader Martin actief is.

Stefan en Afkes zoon Maico (6) speelt in het beeball-team van Urbanus. Dochter Fenna (4) staat te popelen om die stap te maken. Stefan zelf kan daarop bijna niet wachten. ,,Dat is mijn kans om een team te coachen.’’

Leven Malika vol Urbanus

Malika Honing-Van Drunen (35) trouwde met de net zo oude pitcher Sven Honing, voormalig speler van Urbanus. Hun zoons, de achtjarige Jason en Ryan (6) spelen - uiteraard- ook bij de honkbalclub in Hoorn.

Malika - speelster van het softbalteam - is dit jaar als secretaris tot het bestuur van Urbanus toegetreden; daarvóór bekleedde zij al andere (secretariële) functies binnen de club. Sven coacht het beeball-team van hun kinderen.

Meer nieuws uit Sport West-Friesland

Meest gelezen