Premium

Bo Bet, boegbeeld trampolinespringen, neemt in crisistijd geruisloos afscheid: ’Ik zal vooral een tijdje het gevoel houden dat het meer en mooier had kunnen zijn’ [video]

Bo Bet, boegbeeld trampolinespringen, neemt in crisistijd geruisloos afscheid: ’Ik zal vooral een tijdje het gevoel houden dat het meer en mooier had kunnen zijn’ [video]
Bo Bet: ’Elfde op een EK is waar ik het meest trots op ben. Toen liet ik zien wat ik kan.’
© Archieffoto Martin de Haan
Haarlem

Bo Bet wilde bij haar eigen club Triffis in Alkmaar afscheid nemen van het trampolinespringen. Na een seizoen waar ze nog eens drie nationale titels, zowel individueel, synchroon als met haar team, had toegevoegd. Maar óók de Dutch Trampoline Open ging zoals zoveel sportevenementen niet door vanwege corona. ,,Om door te trainen tot een volgend toernooi zat eerst nog wel in mijn hoofd. Maar gezien de crisis gaat dat zo lang duren dat ik het niet meer kan opbrengen. Misschien is de timing daarom juist goed, ik kán nu ook niet springen.’’

De atlete die opgroeide in Nieuwe Niedorp en Zijdewind woont nu in Haarlem. Bezig aan een maatschappelijke carrière als dokter in het AMC, waar ze op de afdeling verloskunde wetenschappelijk onderzoek doet en deels patiëntenzorg voor haar rekening neemt. Het toernooi dat niet doorging zou ze nog één keer álles laten zien. ,,Zo van, ik kan het nog steeds.’’

Maar de voordeur bleef dicht. Dit boegbeeld van de sport kreeg een geruisloos afscheid. ,,Ik zal nu vooral nog een tijdje het gevoel houden dat het meer en mooier had kunnen zijn. Als ik het dan een tijdje heb kunnen laten rusten zal ik met een meer voldaan gevoel terugkijken. Zeker hoe ik sport gecombineerd heb met studie.’’

Verbaasd

De aard van het beestje, zegt ze. ,,Altijd als ik ergens aan begon, zou het goed komen. Het kwam niet in me op dat het ook mis kon gaan. Ik weet nog dat er momenten zijn geweest dat ik zeer verbaasd was als het niet goed ging. Had ik nauwelijks rekening mee gehouden. Me er onvoldoende tegen gewapend en kwam de klap dubbel hard aan. Nooit mijn sterkste punt geweest’’, zegt ze. De kwaliteit van springen was onomstreden. ,,Maar er kwam meer bij kijken.’’

In een carrière die als Nederlands kampioen synchroon bij de junioren C meteen met een titel begon voor Bet, die als 11-jarige al eens de beste van haar generatie was met turnen.

,,Nu had ik een jaar gehandbald en getennist. Daar was ik minder goed in. Dat het wel voor springen gold, was een stimulans. Ik stroomde in met nul ervaring en stond na nog geen twee jaar trainen al op het jeugd WK. Verbaasd wil ik niet meteen zeggen. Als ik ergens naar toe werkte en het lukte voelde ik eerder tevredenheid.’’

Stapsgewijs ging ze als beste van haar land de grote kampioenschappen af. Maar in 2015 miste ze door een administratieve fout van de bond de European Games in Bakoe. ,,Ik kan moeilijk omgaan met teleurstellingen die buiten mijn macht liggen. Als ik het zelf niet goed heb gedaan is dat makkelijker te accepteren. Maar onrechtvaardigheid vond ik lastiger.’’

Testevent

Toch was het niet haar grootste domper.

,,Dat is het testevent voor de Spelen van Rio. Vanaf 2015 ging ik hard vooruit. Tweede op de Flower Cup, een groot internationaal toernooi in eigen land, was er als Nederlands kampioene bij in World Cups en werd november 2015 met Pascal Wiebering zesde op het WK. In cijfers het hoogste resultaat in mijn carrière. Individueel werd ik later op het EK elfde. Toch is dat de prestatie waar ik het meest trots op ben. Liet ik zien wat ik kan. Vlak daarvoor plaatste ik me voor het testevent. Volkomen onverwacht, al ging het zo goed.’’

Dat kwalificatietoernooi voor de Spelen werd een bittere teleurstelling. Bo Bet was uiteindelijk eerste reserve. Door een rugblessure die haar in het verdere verloop als springster parten zou blijven spelen, ,,Ik ben daar nooit meer overheen gekomen. Vlak voor het EK en Rio kreeg ik last. Omdat ik zó graag wilde heb ik pijn genegeerd. Achteraf, denk ik nu, had ik het EK misschien over moeten slaan in belang van het testevent in Rio.’’

Ondanks de teleurstelling een bijzondere ervaring, ,,Ik was er alleen met Sven Mooij, mijn trainer. Maakte wel deel uit van de Nederlandse ploeg, maar op papier. De KNGU was vooral bezig met de mannen en vrouwen van het turnen. Het was al met al tegelijk mijn hoogte- en dieptepunt. Plaatsing was de grootste triomf maar het resultaat, harder kon ik niet vallen. Heel apart. Ik was gewend ieder EK en WK Nederland te vertegenwoordigen. Maar dit was anders. Ik moést nu iets behalen voor mijn land. Ik denk ook dat ik dat toen zo gevoeld heb. Mensen die normaal niets met trampolinespringen hebben waren nu bezig met het succes dat ik moest behalen. Ik koester de ervaring maar denk er niet met zoveel plezier aan terug.’’

Overweldigend

Of een fitte Bo zich wel voor de Spelen had geplaatst is een vraag die haar nooit bezig hield ,,Als ik toen de ervaring van nu had, was het mogelijk beter afgelopen. Alles was zo overweldigend. Het type toernooi, de lonkende Spelen met die ongekende uitstraling. En zeker ook gemis aan ondersteuning van de bond. Alles wat wij deden was leuk maar nooit kreeg je het gevoel ergens bij te horen. Pas bij succes merkten ze je op.’’

Na het testevent wilde ze nog een keer Nederlands kampioen worden. ,,Maar wéér een rugblessure zorgde voor innerlijke tweestrijd. Drie keer op rij kon ik me niet voor een groot toernooi plaatsen. Springen werd een steeds grotere frustratie en gaf minder plezier. Ik dacht nog het niveau van vroeger te hebben maar ondanks de grote hoeveelheid energie lukte het niet meer. Dan is het klaar en krijg je een ander perspectief. Van een maatschappelijke carrière, met nieuwe doelen.’’

Lees ook: Bo Bet neemt twee nationale titels op trampoline mee uit sportpaleis Ahoy

Lees ook: Bo Bet wil vooral plezier hebben

Lees ook: Olympische droom van Bo Bet duurt vijftien sprongen

Meer nieuws uit Sport Schagen

Meest gelezen