Premium

Bussumse broers Dwight en Leroy Oehlers keren samen terug op het ’oude nest’ van BFC, zij het maar voor even: ’Aan het einde van dit kalenderjaar zit mijn voetbalcarrière erop’

Bussumse broers Dwight en Leroy Oehlers keren samen terug op het ’oude nest’ van BFC, zij het maar voor even: ’Aan het einde van dit kalenderjaar zit mijn voetbalcarrière erop’
Dwight (links) en Leroy Oehlers in september 2015, als spelers van respectievelijk SDO en Huizen.
© Archieffoto
Bussum

De laatste keer dat ze samen speelden was in september 2015, met het nationale elftal van Aruba in de voorronde van de WK-kwalificatie op bezoek bij Saint Vincent en de Grenadines, een klein eilandengroepje in de Cariben. Komende zomer wordt SDO-verdediger Dwight Oehlers (32) echter weer herenigd met zijn jongere broertje Leroy (27), die het voorbije seizoen bij Sparta Nijkerk speelde. De twee keren terug op het oude, vertrouwde nest van BFC. Al zal het weerzien binnen de lijnen slechts van korte duur zijn.

Met weemoed denken de Bussumse broers terug aan hun eerste en vooralsnog enige gezamenlijke seizoen in de hoofdmacht van hun ’eerste liefde’. Leroy: ,,Dat was in 2012-2013. Een memorabel seizoen, want we werden dat jaar niet één maar zelfs twee keer kampioen van de vierde klasse. Een unicum. Nadat we de eerste kampioenswedstrijd gewonnen hadden en een mooi feestje hadden gevierd, werd bekend dat de nummer laatst uit de competitie was genomen en de resultaten tegen die club kwamen te vervallen. Daardoor kon de nummer twee ons op papier toch nog inhalen. Werden we een week later nogmaals kampioen, haha. En weer vieren natuurlijk.’’

Kort lijntje

Die zomer maakt de linksback de overstap naar Huizen, waar Dwight het jaar erop bij SDO aan de slag ging. ,,Ik heb daar zes seizoenen met enorm veel plezier gevoetbald en mooie dingen meegemaakt’’, blikt de viervoudig international terug. ,,Promotie naar de hoofdklasse, het winnen van de beker. SDO is ook echt mijn cluppie geworden. Natuurlijk heb je op dat niveau een prestatiecultuur, maar die gaat wel hand in hand met warmte en gezelligheid. De donderdagavonden in een stampvolle kantine, de feestjes die georganiseerd werden, de busritjes naar verre uitwedstrijden, waarin altijd een hoop gelachen werd. Dat zijn dingen die je wel gaat missen. Maar ik heb ook een druk gezinsleven. Mijn vriendin heeft twee kinderen van dertien en vijftien en samen hebben we er ook nog twee, van drie en net één. Ik wil ook meer tijd voor het gezin hebben in het weekend. Zaterdag is altijd een dag van klusjes, boodschappen en noem maar op. Dat combineer ik straks met voetballen en dan ben ik de zondag ook gewoon echt vrij. Dat was voor mij een belangrijke reden om op zaterdag te willen voetballen. En ja, dan ligt een terugkeer bij BFC, iets wat ik altijd wel in mijn achterhoofd gehouden heb, voor de hand. Ik heb daar al twintig jaar gespeeld en de connectie met de club is altijd gebleven. Ik heb er afgelopen seizoen ook al meegedaan aan de zeven-tegen-zeven-competitie, eens in de drie weken op vrijdagavond. Het lijntje was dus kort, het was zo geregeld. En nadat ik de knoop had doorgehakt, was de keuze van Leroy ook snel gemaakt.’’

Kicksen aan de wilgen

Die speelde, nadat hij Huizen in 2017 verliet, nog voor USV Hercules, FC Lisse en het afgelopen seizoen dus derdedivisionist Sparta Nijkerk. ,,In de voorbereiding moest ik nog aan de bak met Aruba, waardoor ik later aansloot en de competitiestart miste. Het elftal draaide meteen op volle toeren en won alles. Dan heb je even geen recht van spreken en moet je op je beurt wachten. Die kwam na de winterstop. De eerste seizoenhelft moest ik het doen met invalbeurten, daarna heb ik alles gespeeld. Totdat de corona-uitbraak een einde aan het seizoen maakte. We stonden zes punten los en waren hard op weg naar het kampioenschap. Het voelt onaf en oneerlijk, al staat het natuurlijk in schril contrast met wat er in de wereld gaande is. De club heeft trouwens wel een verzoek tot promotie ingediend, maar die ga ik dus sowieso niet meer meemaken. Sterker, aan het einde van dit kalenderjaar zit mijn voetbalcarrière erop. In januari begin ik met een heel mooie opleiding bij defensie. Een prachtige kans, die ik met beide handen aangrijp. Doordeweeks zit je intern, waardoor trainen er dan sowieso niet meer in zit. In de weekenden ben je op papier wel thuis, maar in de praktijk zal ik ook vaak in het buitenland gestationeerd zijn. BFC zou wel graag zien dat ik beschikbaar blijf, maar ik zie dat zelf niet zitten. Als ik tijdens het voetballen geblesseerd raak, gooi ik mijn eigen glazen in.’’

En dus zal de reünie kortstondig zijn. Leroy (22 interlands): ,,Het is even afwachten wanneer het seizoen kan beginnen, maar ik hoop nog wat wedstrijdjes mee te pikken. Eindigen waar het begon, daarmee is de cirkel mooi rond. Ik vind het jammer dat ik moet stoppen, maar als het goed is, krijg ik er ook iets heel moois voor terug.’’

Ambitieus

Ook voor Dwight zal de terugkeer bij de inmiddels zaterdagse tweedeklasser - BFC ruilde in 2016 van speeldag - zijn laatste kunstje zijn. Hoe lang hij nog op niveau blijft voetballen, weet hij echter niet. ,,Ik ben fit en nog altijd veel te fanatiek voor een vriendenteam. Als het lijf en de thuissituatie het toelaten, wil ik zeker nog een paar jaar in het eerste van BFC spelen. Ik kom ook absoluut niet om af te bouwen. Ik ben ambitieus en als ik op het veld sta, geef ik altijd honderd procent. BFC had afgelopen seizoen al een goed elftal, dat meestreed om promotie. Ook Olivier Blaauw keert terug van Huizen en eerder was Tjerk Posthuma al teruggekomen van AFC. Er staat straks een heel aardige groep, die bovendien wordt begeleid door een prima staf. Op 1 mei bestond BFC honderd jaar, maar alle festiviteiten zijn noodgedwongen uitgesteld. Die worden in een later stadium ongetwijfeld nog ingehaald. En het zou natuurlijk prachtig zijn als we het jubileum met een jaar vertraging alsnog op kunnen luisteren met een mooie promotie naar de eerste klasse.’’

Meer nieuws uit Sport Gooi

Meest gelezen