Premium

Flaviana staat na een val altijd weer lachend op en wil nu graag haar verhaal delen met televisiekijkers in docuserie ’Typisch Nieuw Den Helder’

Flaviana staat na een val altijd weer lachend op en wil nu graag haar verhaal delen met televisiekijkers in docuserie ’Typisch Nieuw Den Helder’
Flaviana Daniel in haar woning met de lori’s.
© Foto Marjon Lukje
Den Helder

Vaak gevallen, altijd weer opgestaan. Om definitief op te krabbelen in Nieuw Den Helder. En nu lacht het leven Flaviana Daniel (48) toe.

Helemaal rimpelloos is het bestaan nog niet. Daarvoor vraagt haar moeilijk opvoedbare, vijftienjarige zoon te veel aandacht. „Hij is al eens uit huis geplaatst en nu weer terug. Het is een worsteling om hem naar school te krijgen.”

Mede om die reden twijfelde ze over deelname aan de docuserie ’Typisch Nieuw Den Helder’. Haar zoon wil liever niet op televisie komen. Flaviana gaf haar jawoord aan de programmamakers, trok zich terug, om uiteindelijk toch in te stemmen. Om haar verhaal te vertellen, om te laten zien dat het ook anders kan.

Schoonmaakster

Want ze weet donders goed wat men denkt van haar man en haar. Twee Antillianen samen in Nieuw Den Helder. „Ik voel een enorme drang om te laten zien dat je niet iedereen over een kam moet scheren. Dat wil ik laten zien in de serie. Wij werken allebei fulltime, runnen een gezin met drie kinderen, voorzien in ons eigen levensonderhoud. Mijn man heeft een tweedehands elektrische fiets van zijn werk. ’Gestolen zeker’, zeggen ze dan. Kwader kun je mij niet krijgen. Mijn dochter vertelde de buurman eens dat ik bij het Marinebedrijf werk. ’Als schoonmaakster zeker’, was zijn antwoord.”

Nee, Flaviana inspecteert en onderhoudt nachtzichtkijkers en warmtebeeldcamera’s. Op papier is ze engineering technicus bij de afdeling Optronica van het Marinebedrijf. „Had je me twintig jaar geleden verteld dat ik nu dit zou doen, dan had ik dat niet voor mogelijk gehouden.”

Geweld

Zeventien jaar is ze, als ze vanuit Curaçao naar Nederland komt. Dertien jaar later vlucht ze vanuit Amsterdam naar Den Helder. Op de vlucht voor huiselijk geweld belandt ze hier in een blijf-van-mijn-lijfhuis. „Ik had al een dochter en ontmoette een man. Ik raakte zwanger, maar het bleek een verkeerde keuze. Hij mishandelde me. Met een dikke buik kwam ik in Den Helder, waar ik niemand kende. Ik was er al wel eens geweest. Herinnerde me nog wel de McDonalds in de stad, die had toen een kelder. Dat had op de een of andere manier indruk gemaakt.”

„Ik liet alles achter in Amsterdam”, vervolgt ze. „Werk, vrienden, mijn zus. Ik had helemaal niks meer. Het was een leven van vallen en opstaan. Ik ben er nog en ben positief.”

Man

Want in Den Helder keert het tij. Drie weken na de bevalling ontmoet ze haar huidige man (onderstaande foto, red.). Hij is twee jaar daarvoor vanuit Curaçao naar Den Helder verhuisd. „Een rustige, lieve man. We hebben het heel leuk. Samen hebben we nog een zoon gekregen, die is nu dus vijftien. Mijn dochter is 25 jaar, de oudste zoon zeventien jaar.”

Tekst gaat verder onder de foto

Flaviana staat na een val altijd weer lachend op en wil nu graag haar verhaal delen met televisiekijkers in docuserie ’Typisch Nieuw Den Helder’
De man van Flaviana.

Achttien jaar woont ze nu in Den Helder, waar ze gedijt in de rust en ruimte. Al die tijd, weliswaar op verschillende plekken, in Nieuw Den Helder. „Natuurlijk gebeuren er hier dingen en zijn er problemen. Maar voorheen woonde in Amsterdam Zuid-Oost, de Bijlmer. Dat was destijds een getto. Daar voelde ik me onveilig. Dat heb ik in Nieuw Den Helder nooit gehad. Ik probeer mijn kinderen de normen en waarden mee te geven die ik belangrijk vind. In mijn huis wordt niet gedeald, dat weten ze. Anders zwaait er wat. Ik maak me zorgen om de jeugd in de wijk. Het lijkt wel alsof ze alleen maar willen chillen. Ze werken niet, gaan niet naar school.”

Eigenlijk houdt Flaviana altijd al van sleutelen. Als klein meisje helpt ze haar vader bij het klussen. „Ik heb zelfs eens een klok gerepareerd.” En toch kiest ze eerst een andere richting. Na de mavo wil ze boekhouder worden. Ze gaat naar de MEAO, maar doet alleen geen examen. „Uit angst.”

Toch kan ze in Amsterdam aan de slag bij een accountantskantoor, in de crediteurenadministratie. De baan die ze dus later op stel en sprong opzegt, als de thuissituatie onhoudbaar wordt.

Sleutelen

Pas in Den Helder hervind ze ook de liefde voor het sleutelen. „Om de weg omhoog in te zetten, heb ik me gemeld bij het Internationaal Vrouwen Centrum (IVC, red.). Daar heb ik allerlei trainingen doorlopen. Daarna werd ik assistent van directeur Marlies Pfann. Dat heb ik gedaan, totdat zij mijn contract om financiële redenen niet meer konden verlengen. Daarna ben ik nog een tijdje vrijwilliger geweest op het IVC.”

Veertig plus is Flaviana als ze weer de schoolbanken betreedt. „Dat was wennen. Daar was ik 25 jaar niet geweest. Ik had drie kinderen, een zware tijd met een gezin én een opleiding.” Met succes haakt ze aan bij het programma ’Vrouwen in techniek’, dat het Marinebedrijf destijds lanceert. Ze doorloopt diverse opleidingen tot elektromonteur en mag blijven.

Haar man is gek op lori’s, de bontgekleurde papegaaitjes. Twee hebben ze er, een mannetje en vrouwtje. „Als je de radio aanzet, zingen ze mee. Enorm leuk. Dan ga ik samen met de lori’s zingen en sta ik te dansen in de kamer. Ik ben blij en gelukkig. Heb een leuke baan met fijne collega’s. Een lieve man. Het was niet altijd makkelijk, maar ik ben er nog. Flaviana staat altijd weer lachend op.”

Typisch Nieuw Den Helder

Drillraps, buurvrouwen die bang zijn dat hun woning gesloopt gaat worden, een basketballer die worstelt met onzekerheid over zijn toekomst, vrouwen die vanuit een moeilijke situatie opklimmen op de sociale ladder. Het is een greep uit de alledaagse verhalen die aan bod komen in de docuserie ’Typisch Nieuw Den Helder’.

In de twaalfdelige serie wordt een aantal inwoners uit de wijk gevolgd. „We nemen we een kijkje in hun leven en krijgen zo niet alleen een beeld van hoe zij samenleven, maar ook van de wijk Nieuw Den Helder”, vertelt redacteur Kirsten van Alphen. „In ’Typisch’ lichten we een wijk of dorp uit. Bij ons research kwamen we snel uit op Nieuw Den Helder. Een van de eerste dingen die je vindt, is toch het verhaal van de wijk waar de postbode niet meer alleen de wijk in durfde. Zou dat nog steeds zo zijn, vraag je je af. Je leest over de sloop en renovatie van de wijk. Een buurt onder constructie, waar zo’n zeventig nationaliteiten bij elkaar wonen. Genoeg bouwstenen voor een docuserie als de onze.”

Vijf maanden liepen researchers en programma-makers met kladblokken en camera’s rond in Nieuw Den Helder. Vanaf november tot de coronacrisis in maart verder werken onmogelijk maakte. „Op zoek naar de menselijke verhalen. Een dwarsdoorsnede van een wijk. Achter elke voordeur is een verhaal te vinden. We zijn erbij, op hun werk, als ze televisie kijken, naar de stad gaan. We hebben ons licht opgestoken bij ’t Wijkhuis, bij het IVC. En soms hebben we de actualiteit gevolgd. Zoals met de recente berichtgeving over drillraps, video’s met jongeren met wapens. Of de ouderen die vaak al heel lang naar tevredenheid in hun huis wonen, maar horen dat hun woning over enkele jaren tegen de vlakte gaat.’

De uitkomst is een twaalfdelige serie, waarin evenveel wijkbewoners voor de camera komen. Zoals Stephan (42). Vroeger verslaafd en dakloos. En nu werkmeester bij het Vrijwillig Landschapsbeheer. Hij is gelukkig, heeft een gezin, met een vierde kind op komst. Of Silvano Duyzer (21, foto), stratenmaker van beroep. Als puber dreigde zijn leven de verkeerde kant op te gaan.„Hij werd bedreigd en hing veel op straat. Op hem van de straat te houden, hebben zijn ouders de garage omgebouwd tot hangplek. Waar hij met zijn vrienden kan hangen. Moeder kookt regelmatig en zo hebben hij en zijn vrienden een veilige haven.”

Tekst gaat verder onder de foto

Flaviana staat na een val altijd weer lachend op en wil nu graag haar verhaal delen met televisiekijkers in docuserie ’Typisch Nieuw Den Helder’
Silvano Duyzer.
© Marjon Lukje

„Karolinie vind ik ook een mooi verhaal”, vervolgt Van Alphen. „Ze kwam vier jaar geleden uit Sri Lanka naar Den Helder. In de afgelopen jaren heeft Karolinie Nederlands geleerd, haar rijbewijs gehaald, zingt ze in een kerkkoor en werkt als vrijwilligster in School 7. In Sri Lanka was ze nu ongetwijfeld al als arts aan het werk geweest, nu zit ze in het tweede jaar van de HBO-opleiding verpleegkundige. Karolinie is een moderne, jonge vrouw met ambitie. Tegelijkertijd accepteert ze dat niet zij, maar haar ouders een geschikte echtgenoot voor haar uitzoeken.”

De docuserie wordt vanaf komende woensdag, een dag later dan eerder was aangekondigd, tot en met dinsdag 2 juni uitgezonden. Typisch Nieuw Den Helder is in die periode elke werkdag, op vrijdag na, om 19.20 uur te zien bij BNNVARA op NPO 2. Daarnaast is vanaf komende maandag de nieuwe Typisch-podcast ’Op zoek naar Armano’ te beluisteren. De negentienjarige Armano uit Nieuw Den Helder staat op het kruispunt van zijn leven, hij kan de goede maar ook de slechte kant op gaan. Een jongen in een spagaat tussen de straat en zijn eigen goede bedoelingen.

Meer nieuws uit Den Helder e.o.