Premium

’Écht Laren-meisje’ Lisanne de Lange trekt na bijna twintig jaar de deur achter zich dicht en vertrekt naar Pinoké: ’Één van de moeilijkste beslissingen in mijn leven’

’Écht Laren-meisje’ Lisanne de Lange trekt na bijna twintig jaar de deur achter zich dicht en vertrekt naar Pinoké: ’Één van de moeilijkste beslissingen in mijn leven’
Een piepjonge Lisanne de Lange in haar debuutjaar.
© Archieffoto
Laren

Het was het moeilijkste besluit uit haar hockeycarrière. Maar aan alles merkte Lisanne de Lange (26) dat ze toe was aan een nieuwe uitdaging, een nieuwe prikkel. En dus verlaat het kind van de club háár Laren deze zomer na bijna twintig jaar om bij het Amsterdamse Pinokè te gaan spelen.

Debuut

,,Poeh, dan moet ik even graven hoor. Het is alweer zo lang geleden. Ik was vijftien of zestien en we speelden uit bij HGC. Alexander Cox was coach. Ik speelde dat seizoen in de A1, maar mocht al snel aansluiten omdat Minke Smabers zwanger was. Ik viel in de laatste minuut in, heb twee keer heen en weer gerend en geen bal aangeraakt. Maar ik was stik nerveus, weet ik nog. ’’

26 mei 2012

,,De dag waarop we de Europa Cup wonnen, in Amsterdam. We moesten tegen Den Bosch, de grote rivaal toen. Een angstgegner bovendien, want ze hadden ons drie jaar op rij verslagen in de finale van de play-offs om de landstitel. Die waren trouwens de week ervoor. We hadden zo’n fantastisch team destijds. Kim Lammers, Joyce Sombroek, Miek van Geenhuizen, Wieke Dijkstra, Julia Muller, Willemijn Bos, Carlijn Welten, noem maar op. Kim maakte de enige goal, de ultieme revanche. Voor mij was het een heel gekke periode, want ik was achttien en deed eindexamen. Het was examens, play-offs, examens, Europa Cup, examens. Vraag me niet hoe, maar ik ben nog geslaagd ook.’’

Oranje

,,De eer van je land verdedigen is het mooiste wat er is. Mijn eerste oproep voor Oranje, eind 2013, kwam uit het niets. Ik had net met Laren de laatste wedstrijd voor de winterstop gespeeld en na afloop riep Alexander me bij hem. Eva de Goede was geblesseerd afgehaakt en ik mocht met het Nederlands team mee naar de World League. Ik moest meteen naar Schiphol. Een geweldige ervaring, en we wonnen nog goud ook.”

,,Vooral de halve finale, voor zevenduizend bloedfanatieke Argentijnen in Buenos Aires tegen het thuisland, zal ik nooit meer vergeten. Persoonlijk succesje was dat ik de bal afpakte van Luciana Aymar. Dat is een halfgod daar, vergelijkbaar met Messi. Mede door het nodige blessureleed is de teller op elf interlands blijven steken. Het is niet per se een afgesloten hoofdstuk, maar ik ben er ook niet meer mee bezig. Je moet ook realistisch zijn: in een hockeyland als Nederland is de concurrentie moordend. Ik ben trots op wat ik bereikt heb.’’

’Écht Laren-meisje’ Lisanne de Lange trekt na bijna twintig jaar de deur achter zich dicht en vertrekt naar Pinoké: ’Één van de moeilijkste beslissingen in mijn leven’
Lisanne de Lange in actie tegen aartsrivaal Den Bosch.
© ©TON KASTERMANS FOTOGRAFIE

Indoorsuccessen

,,Twee landstitels en een Europa Cup, dat staat toch mooi op je palmares. Drie jaar geleden zijn we het zaalhockey bij Laren heel serieus gaan oppakken. Het is zo’n mooi spelletje. Veel sneller en technischer dan op het veld en je hebt ook veel meer balcontacten. Lekker pielen, steekballetjes geven. Waar andere clubs het ’zalen’ niet altijd even serieus nemen, doen wij dat wel. We trainen keihard onder Frank Balvers en zijn assistent, Tijs Roozendaal. Zij maakten een geoliede machine van ons.”

,,In 2018 werden we landskampioen, vorig jaar verloren we de finale van HDM. Dat kwam hard aan. Maar twee weken later gingen we alweer naar Hamburg voor de Europa Cup, dus de knop moest om. Onderweg hadden we al zoveel lol en ook in het hotel was de sfeer top. De halve finale was tegen Duitsers, die we in het hol van de leeuw versloegen. En de finale wonnen we van Russinnen. Bijzonder, want zo vaak wint een Nederlandse club de Europa Cup in de zaal niet, anders dan op het veld. We hebben het goed gevierd, want feesten kan deze groep wel. Een memorabele nacht, maar what happend in Hamburg stays in Hamburg.’’

’Écht Laren-meisje’ Lisanne de Lange trekt na bijna twintig jaar de deur achter zich dicht en vertrekt naar Pinoké: ’Één van de moeilijkste beslissingen in mijn leven’
De Lange (rechtsonder) en haar teamgenoten vieren de winst van de Europacup in de zaal in Hamburg.
© Archieffoto

Teamgenoten

,,Ik heb met zoveel toppers samen mogen spelen, een voorrecht. Zonder iemand tekort te willen doen, heb ik met een aantal meiden wel een speciale band. Met Macey de Ruiter speel ik al sinds de C1, toen ze van Gooische kwam. Met haar en Elsie Nix, die nu bij Kampong speelt, wonnen we in 2010 goud op de Olympische Jeugdspelen en we kwamen ook min of meer tegelijk bij het eerste.”

,,Fabiënne Roosen, die vorig seizoen naar Stichtse is gegaan, is ook echt een goed vriendje. En met Maxime Kerstholt heb ik zoveel meegemaakt, zowel bij Laren als bij Oranje. Ik heb hier vrienden voor het leven gemaakt. In een kleedkamer deel je goede en slechte momenten met elkaar. Dat schept zo’n hechte band.’’

Coaches

,,Oef, ik heb er zoveel gehad. De meeste maar één seizoen trouwens, haha. Twee wil ik er wel uitlichten. Van Robert-Jan Cox heb ik veel geleerd. Hij was al mijn coach in de A en later dus ook bij dames 1. Technisch is hij zo goed, hij maakt je echt beter. En daarnaast is het een heerlijke chaoot, we hebben enorm om hem gelachen. En met Frank heb ik een speciale band, net als met Tijs trouwens. Frank was ook één van de eersten die ik belde nadat ik besloten had te vertrekken. Hij weet als geen ander hoe je een team moet neerzetten en is een échte winnaar. Daar moet alles voor wijken. Als je die ader in zijn nek zag opzwellen, wist je dat even geen grapje moest maken.’’

Gek afscheid

,,In de voorbereiding op de tweede seizoenshelft raakte ik geblesseerd en vervolgens maakte corona een voortijdig einde aan het seizoen. Een gek idee dat ik mijn laatste wedstrijd voor Laren al gespeeld heb. Achteraf blijkt dat de gewonnen zaalfinale tegen Kampong, het kan slechter. Laren verlaten is één van de moeilijkste beslissingen in mijn leven. Een emotionele keuze. Ik ben een écht Laren-meisje, ik was zeven toen ik hier mijn eerste stapjes op het hockeyveld zette. Ik ging al altijd bij mijn oudere zus kijken en mocht ein-de-lijk ook bij de mini’s beginnen.”

,,Ik ken hier iedereen, elke centimeter. Mijn jeugd speelde zich grotendeels hier af. Laren is een groot deel van mijn sociale leven. Dat ik wegga, heeft ook niks met de club zelf te maken. Maar ik ben 26, heb een fulltime baan bij een advocatenkantoor en ga ook nog een studie doen. Ik ga niet nog jaren door en voelde de drang om één keer een nieuwe uitdaging aan te gaan. Een nieuwe prikkel, in een omgeving waarin ik mezelf weer moet bewijzen. Het is best eng, uit je oude, vertrouwde omgeving stappen. Maar hopelijk kan ik zo een nog betere versie van mezelf vinden. Bovendien is Pinoké een club met ambitie. Ze willen echt vol voor de play-offs gaan.’’

Weerzien

,,De voorbije periode bij Laren was niet gemakkelijk. Er is natuurlijk het nodige gebeurd binnen de club (door financiële problemen moest er flink gekort worden op het budget voor tophockey, red.), maar ze zijn weer op de goede weg. Er zijn nieuwe mensen opgestaan met een duidelijke visie, waarbij ingezet wordt op de jeugd. Daar heb ik alle vertrouwen in, er loopt genoeg talent rond. Ik kom hier zeker nog terug. Sowieso komend seizoen, als speelster van de tegenstander. Dat zal gek worden. Dat moet ik een deurtje verder, naar de gastenkleedkamer. Ik kan me er nog niks bij voorstellen. Met de meiden grappen we er wel eens over: als we oud zijn en allemaal kinderen hebben, beginnen we als veterinnen een vriendenteam bij Laren. Het zou mooi zijn als dat er nog eens van komt.’’

Meer nieuws uit Sport Gooi

Meest gelezen