Premium

Emma moet van honderd euro per maand rondkomen. ’Ik lig regelmatig te huilen in bed. Hoe moet ik het nú weer gaan redden?’

Emma moet van honderd euro per maand rondkomen. ’Ik lig regelmatig te huilen in bed. Hoe moet ik het nú weer gaan redden?’
Emma (19): ,,Ik schaam me gewoon voor mijn situatie.’’
© Foto Erik Rietman
Zaandam

De negentienjarige Emma uit Zaandam ligt regelmatig te huilen onder haar dekbed met roze stippeltjes. ,,Dan denk ik: hoe moet ik het nú weer gaan redden.’’

Rondkomen van honderd euro per maand voor eten, drinken, kleding én kado’s is schier onmogelijk. Klein lachje: ,,Gelukkig ken ik nog niet zo veel mensen in Zaandam, dus ben ik aan dat laatste niet heel veel kwijt.’’

,,Ik sta bekend als de koopjesjager. Voor een euro spulletjes bij de kringloop en voor boodschappen kijk ik alleen naar huismerken. Het is pijnlijk om met vriendinnen in een kledingwinkel te lopen en dat ze dan aan mij vragen: ’Koop jij niks?’ Ik probeer me er dan met een grapje vanaf te maken. Ik schaam me gewoon voor mijn situatie.’’

,,Groenten en pakjesrecepten zijn duur, dus ik eet veel rijst met ragout. Of gewoon een boterham als avondeten. Ik heb wel eens in de supermarkt mijn moeder moeten appen of ze direct wat wilde overmaken. Het goedkope brood waar ik op had gerekend was uitverkocht.’’

,,Ik vraag mijn ouders vaak om bij te springen en eet zoveel mogelijk warm bij mijn moeder. Daar voel ik me vervelend over omdat ze het zelf ook niet breed hebben. Als ik om geld vraag, zeggen ze vaak: ’Sorry, gaat nu even niet lukken’.’’

Bang voor schulden

Emma’s ouders kregen het financieel moeilijk door hun scheiding. Ze hielden een restschuld over aan de verkoop van hun huis. Emma wil daarom niet bijlenen via haar studiefinanciering: ,,Het idee van schulden schrikt me af.’’

,,Heb ik er goed aan gedaan om op mezelf te wonen, vraag ik mezelf vaak af? Als ik terug naar huis ga, verlies ik mijn uitwonende beurs, maar houd ik wel ietsjes meer geld over. Maar dan lopen de spanningen tussen mij en mijn moeder weer op.’’

Lees ook: Armoede in Zaanstreek-Waterland - Samantha verborg de gaten in haar legging: ’Ik leef voor mijn kinderen’

Paniek

Emma had lange tijd last van paniekstoornissen waardoor ze twee jaar niet naar school ging. ,,Een paniekaanval is echt heel naar: hyperventileren, misselijk, huilen en niet meer logisch kunnen nadenken. Ik werd bang voor paniek, en daardoor kreeg ik weer eerder een aanval.’’

Inmiddels gaat het beter en volgt ze sinds september vorig jaar een mbo-opleiding, niveau 1. Op maandag, dinsdag, woensdag les en twee dagen per week stage in een winkel. Bij beunen, zoals de meeste studenten doen, gaat niet. ,,Ik ben zo moe, ik raak dan overprikkeld.’’

,,Als ik ’s avonds dan weer aan het malen ben, moet ik tegen mezelf zeggen: ’Nee, het helpt echt niet om weer terug naar huis te gaan, en nee een bijbaan is voor nu geen optie.’ Het gaat al zoveel beter dan vroeger. Ik moet niet alles in één keer willen.’’

,,Officieel kom ik denk ik wel in aanmerking voor de voedselbank, maar ik kan niet op die ophaaltijden. Ik heb mijn psycholoog gevraagd te helpen met mijn financiële problemen. Zij raadde aan om een overzicht bij te houden met inkomsten en uitgaven. We hebben ook gezocht naar een gemeenteregeling om sportlessen uit te kunnen betalen, maar die konden we niet vinden.’’

,,Het lijkt me heel fijn om later gewoon eens te kunnen shoppen zonder gelijk naar de prijs te kijken. Dat het geen probleem is als een leuk jurkje dertig euro kost.’’

Lees ook: Ruim een op tien huishoudens op of onder sociaal minimum in Zaanstad en Purmerend

En: Seks verruilen voor een slaapplek, stress en zelfmoordpogingen: (geld)problemen drijven jongeren tot waanzin, ziet hulpverlener Jennifer

In de komende weken publiceert deze krant verhalen van mensen die in armoede leven. Daarnaast spreken we verschillende hulpverleners over oplossingen. De reeks wordt afgesloten met een beschouwend verhaal: waar staan we nu en welke plannen liggen er in het verschiet om armoede het hoofd te bieden?

Op verzoek van sommige geïnterviewden is de achternaam achterwege gelaten. Ook zijn sommigen bewust minder herkenbaar op de foto gezet. Er reageerden meer vrouwen dan mannen op onze interviewverzoeken. Wellicht speelt mee dat (veel) meer vrouwen dan mannen als maatschappelijk hulpverlener werken. Ook lijken vrouwen vaker dan mannen hulp te zoeken.

Meer nieuws uit Waterland

Meest gelezen