Gedicht aan huis voor Beverwijkse winnaar columnwedstrijd in teken coronacrisis

© Heleen Vink
Beverwijk

Ap Jansen was een van de ruim 25 deelnemers aan de columnwedstrijd die Joris Brussel in het kader van de coronacrisis uitschreef in zijn zaterdagse column.

Joris beloofde dat hij bij de winnaar in eigen persoon langs zou komen om als prijs uit eigen dichtwerk voor te lezen. Belofte maakt schuld dus toog Joris naar de tuin van de Beverwijker om op meer dan corona-afstand hem te feliciteren. De bloemen kwamen met een grote zwaai bij de uit het openstaande slaapkamer hangende prijswinnaar terecht.

Lees hier de winnende column van Ap Jansen en een greep uit de meer dan 25 inzendingen:

Thuisblijven!

We leven in een vrij land, dus bepalen we zelf wanneer we thuisblijven. Door het bekende virus zijn er maatregelen nodig, waardoor we die vrijheid nu even niet hebben. Verplicht thuis zijn zorgt ervoor dat we moeten schakelen. Wat gaan we thuis doen? Het is een prima gelegenheid om, hoe ernstig de reden hiertoe ook is, zaken te relativeren. Het ritme van werken, eten, snel naar een afspraak en dan snel naar de volgende afspraak wordt abrupt en verplicht doorbroken. Het leven is niet meer zo gehaast en dat zorgt voor een bepaalde rust en minder stress. Wat dat betreft is het thuisblijven lekker. Ook realiseer je hoe leuk je dingen vindt die al jaren gewoon zijn: bezoek van de kinderen, even ’s avonds ergens een bakkie doen, de sportschool en vooral het voetbal. Elke zaterdagmiddag het vriendenvoetbal bij FC Velsenoord, de opmerkingen over en weer en na afloop gezellig een hapje en een sociaal biertje. Hoe erg ik deze dingen ook - tijdelijk - mis; de reden van het thuiszitten komt op de eerste plek. Wij maken nu in ons hoofd lijstjes van dingen die we willen inhalen als we straks weer verantwoord ons gang kunnen gaan en niet meer thuis hoeven te blijven. En dan realiseer ik me weer hoe gelukkig ik ben dat we in een vrij land leven. Want wij hebben nu even niet meer alle vrijheid, maar er zijn te veel mensen die nooit de vrijheid hebben. Zij moeten altijd thuisblijven!

Ap Jansen,

Beverwijk

Elkaar weer eens zien

De zon, de wind, de regen en de stilte van de nacht; we missen het allemaal. Waar we het allemaal normaal vonden om met elkaar te genieten van de buitenlucht en te zeiken over de regen hebben we nu maar één doel. En dat is zo snel mogelijk naar buiten. Waar het eerst zo vredig was, is het nu gevaarlijk terrein.

Gewoon een boodschapje doen en even met degene met wie je in de rij staat kletsen, is nu een gevaar.

Elkaar weer eens zien, lees ik dan in onze familie-appgroep en ik bedenk me dat dat enorm belangrijk is. Samenwerken. De handen ineenslaan en beter worden met z’n allen, dat moeten we doen.

En zelf na al het leed dat corona heet, zullen we dit moeten blijven doen.

De bloemetjes en de bijtjes; laat ze voor wat het is, want ook in deze zijn ze een gemis.

Leontien Reijmers,

IJmuiden

Clubgeloofsgenoten

Elke zaterdagmiddag klokslag 13.30 uur vertrek ik met mijn voetbaltas richting Sportpark Rooswijk, naar mijn cluppie FC Velsenoord. Bakkie koffie doen met mijn ’vriendenvoetbal geloofsgenoten’ ofte wel voetbalpensionado’s genoemd. Verschillende lokale clubgeloofsgenoten uit de regio IJmond, die gezamenlijk om half drie de kicksen aandoen om hun kunstje op het gras te tonen. Na afloop van hun capriolen altijd even verzamelen in de kantine met de sterke verhalen uit ’de gouden gloriejaren’ onder het genot van een gele rakker.

Helaas: het mag nu niet zo zijn. Vanwege de crisis geen samenzijn meer bij FCV. Zo ook de geplande evenementen rond FCV 100 jaar zijn tot nader order uitgesteld. Ook waren veel van deze clubgeloofsnoten onderdeel van het organiseren van activiteiten rond het eeuwfeest. Daarentegen één positief punt: de groeps-app heeft nog nooit zulke gouden weken meegemaakt. Het regent berichtjes, zowel van diegenen die eigenlijk nooit reageren. Filmpjes, wetenswaardigheden en vooral niet te vergeten de discussies over alles en nog wat.

In ieder geval wordt het dorp Velsen Noord, ons dorp onder de schoorstenen van Tata en Nuon - geïsoleerd door het Kanaal en de Randweg - wel bijzonder saamhorig. Zoals men de ouderen, buren en familie helpt met boodschappen, klusjes etc. Een dikke pluim! Velsen-Noord verdient een schouderklopje voor saamhorigheid.

Toch gaan we met goede moed de toekomst in en hopen we met zijn allen dat het gewone leven snel weer hervat kan gaan worden. Weer lekker buiten zijn, gezond en wel.

Koen Roemeling,

Velsen-Noord

Flexibel

Dankzij de maatregelen die de overheid heeft afgekondigd in verband met het Covid-19-virus zie ik veel positieve ontwikkelingen. In tijden van crisis blijken Nederlanders best flexibel. Thuiswerken blijkt mogelijk; ik vraag me dan ook af waarom we zoveel forensen? Het thuiswerken scheelt niet alleen bergen geld aan onnodige reiskosten, het bespaart óók nog op het milieu. Waarom zouden we niet massaal thuiswerken? En nog maar eens per week, of zelfs per twee weken naar de zaak reizen? Binnen de kortste keren mogen we weer 130 kilometer per uur rijden.

Ik geef grif toe dat ik onlangs tijdens het klappen voor zorgmedewerkers niet buiten stond mee te applaudisseren. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik bang was de enige te zijn. Helaas valt die eer te beurt aan mijn bovenbuurvrouw, waarvoor alle respect. Het is een klein en gemakkelijk gebaar. En dan te bedenken dat we samen hadden kunnen staan klappen, dan waren we beiden niet de enige geweest. Hoe mooi had dat kunnen zijn? De gedachte om alsnog mee te doen, drong pas na afloop tot mij door. Ik schaam mij diep voor mijn schaamte.

Natuurlijk mis ik het contact met anderen ook. Zo kan ik nu niet bij oma op bezoek of met haar wandelen. Maar autistisch als ik ben, ervaar ik ook persoonlijk voordeel aan de getroffen maatregelen. Zo houden mensen meer afstand van mij, waardoor ik me goed op mijn gemak voel. En ik hoef niet angstig te zijn voor ongewenste aanrakingen of ongenode winkelwagentjes die tegen mij botsen in de supermarkt. Het voelt bijna als een soort zondagsrust.

Jeroen Bakker,

Beverwijk

Missen

Vervelen, nee daar heb ik geen last van. Er zijn genoeg dingen om me mee bezig te houden. Nee, het probleem ligt meer in het missen van contact. En ja, we hebben facetime, video bellen, skype en andere mogelijkheden om, al is het op afstand, elkaar te zien en te spreken, maar een kus of een knuffel van kinderen en/of kleinkinderen, nee, dat zit er niet in op het moment. En dat is wat ik het meeste mis. Ik vind het niet erg dat mijn zoon de boodschappen voor me doet. Ook niet dat ik alleen buiten kom om de hond uit te laten. (Gelukkig heb ik een hond!).

Maar samen aan tafel eten, of een lekker natte klapzoen van een van de kleintjes, dat mis ik! En we weten niet hoelang dit nog gaat duren. Voorlopig is het eind nog niet in zicht vrees ik. We zullen er het beste van moeten maken met z’n allen. Wat mij daarbij helpt, is een fikse dosis humor op zijn tijd. En dus ben ik blij met de humoristische filmpjes en opmerkingen die via facebook en whatsapp worden gedeeld. Verder probeer ik me niet al te veel zorgen te maken om mijn familie en vrienden, die of zelf in de zorg werken, of betrokken zijn bij het vinden van extra handen in de zorg.

Daarom nog maar eens een oproep: blijf thuis als dat kan en anders houd afstand! Hoe vervelend ook, het is echt noodzakelijk.

Joke de Vries-van Tunen,

Beverwijk

Corona-blues

Oké, dit is nog maar het begin, maar tot nu toe heb ik weinig moeite met zoveel mogelijk thuisblijven. Weet je wat? We blijven nog even lekker in bed, nasudderen met een muziekje. Ontbijtje op? Tijd voor de krant. Sudokuutje. Oké, de tweede kost meer moeite, maar is daardoor ook een stuk leuker.

Bakkie leut? Mmmm… lekker.

Even bellen met oudste dochter die blaft als een bejaarde buldog. Het duurt nog wel even voordat ze weer tot op anderhalve meter kan aanschuiven bij haar collega’s’. Dochter twee heeft het gefikst: alle leerlingen kunnen thuis achter de laptop worden klaargestoomd voor het examen.

Geen binnenstormende wervelwinden die twee oudjes voortijdig naar de eeuwige jachtvelden kunnen helpen. Nog even wachten graag. Maar we corona-bellen, oftewel even bijkletsen met beeld. Je bent nooit te oud om te leren.

Manlief maakt schemerlamp vrij van sukkels die het lamplicht zo nodig van dichtbij wilden zien en zodoende een warm afscheid kregen. Gelijk eindelijk de ledlamp erin die al lang klaarlag.

Zo, nu even mijn boek.

Is er vanavond nog wat leuks op tv of alleen corona-blues? Ik heb nog wel een paar banden met natuurfilms liggen waaraan wij niet toegekomen zijn. Kunnen we bedenken hoe wij de natuur, die wij met z’n allen zo schandalig belast hebben, weer in volle pracht kunnen herstellen.

Ellie Kertesz,

Heemskerk

Catcatraz

Wat moet jij met zo’n dik hek in je tuin? Mijn buren hadden wel een punt. Het hek is stevig dubbeldraads uitgevoerd met een industriële poort en dito slot. Alleen bedoeld om twee Britse kortharigen in de tuin te houden, meer niet. ’Catcatraz’. Ruim een half jaar verder blijkt het hekwerk nu vooral nuttig om de buurt buiten te houden. Aanbellen kan met een videodeurbel, nog zo’n ding dat niet zo lang geleden hoofdschuddend werd bekeken.

Binnen staan dozen met medische handschoenen. Ieder z’n eigen kleur en ze staan op weg naar buiten. Altijd twee paar in een jaszak voor het grijpen. Handig in de supermarkt of als je dingen moet aannemen of wegbrengen. Normaal loop ik vooral met mijn handen in mijn zakken, raak je ook niks aan. De handschoenen herinneren me er ook aan mijn gezicht niet aan te raken.

Ben ik dan zo bang? Een beetje. Mijn leeftijd en niet-perfecte immuunsysteem voorspellen dat ik covid-19 misschien niet zonder kleerscheuren doorloop. Ik hoop de dans te ontspringen totdat er een vaccin beschikbaar is. Zolang er genoeg spullen in onze supergoedkope super liggen, internet het doet en er geld op de rekening staat, komen we heel end. Voor de rest komt het vooral op mijn eigen gedrag aan. Afstand houden, schone handjes en niks moeten. Af en toe tegen mensen zeggen dat ze even verderop moeten gaan staan. Van je huis ondertussen een ontspannen thuis maken. Dan is zo’n hek in je tuin opeens wel weer lekker.

Ron Toekook,

Beverwijk

Mother Earth Strikes Back

Als werkloze heb ik waarschijnlijk minder problemen met de huidige situatie dan de werkende medemens. Als herstellende bronchitis-patiënt is het lastiger. Omdat ik nog wel wat hoest en snotter, ga ik bijna nergens heen. Niet alleen omdat mijn gezondheid op het moment ietsje minder is, maar ook om anderen niet te laten schrikken als ik eens kuch. Om dagelijks even een rondje te lopen, ga ik meestal eind van de middag naar begraafplaats Duinrust om aan mijn tienduizend stappen per dag te komen. Ideale plek. Je komt (bijna) niemand tegen, mooi groen gebied met veel vogeltjes en af en toe een konijn en de bewoners klagen niet als ik dichterbij dan anderhalve meter kom om eens te lezen wat er op hun stenen staat.

Tot 1 juni 2020 geen activiteiten. Dat zal zeker niet meevallen. Ons wekelijkse bezoek aan bioscoop, Jopenkerk, sportschool en musea maar ook uit eten , wandelen of fietsen met vrienden: alles staat stil. En dat maakt het leven wel saai. Van Facebook word je ook niet vrolijker; we hebben meer virologen in huis dan dat we coronapatiënten hebben op het ogenblik. Wat een betweters allemaal. Gelukkig hebben we een grote moestuin en is het seizoen daar begonnen.

Oorzaak van dit alles blijft fascinerend. Eerst verdacht ik de Chinezen, maar nu ben ik overtuigd dat de aarde hierachter zit, omdat we haar de afgelopen decennia verschrikkelijk verwaarloosd hebben. Een rampenfilm over deze crisis is over vijf jaar in de bios: Mother Earth Strikes Back: Revenge of The Bats.

Siem Weterings,

Beverwijk

Buitenzomers

Graag doe ik mee aan een ’thuisblijfcolumnschrijfwedstrijd’. Niet dat ik me stierlijk aan het vervelen ben, maar alleen al om feit dat de mogelijkheid bestaat dat de leukste inzending getrakteerd wordt op een live-dichtvoordracht aan huis. Mocht ik winnen, dan stel ik voor om de voordracht midden op de Breestraat in Beverwijk te doen als ondersteuning voor alle winkeliers in Beverwijk, die het nu óók zeer moeilijk hebben. Naar de buitenzomer verlangt iedereen maar missen doen we hem nog niet, want de situatie in Nederland is zodanig dat ieder buitenzomers verlangen in het coronatijdperk opgaat. Dat er veel kinderen over negen maanden ter wereld komen, kan ik niet beoordelen. Bij ons in ieder geval niet (wij behoren tot de risicodoelgroep). Een huwelijk moet niet op de proef gesteld worden door de corona-epidemie. Als het huwelijk stabiel is, dan kom je in deze tijden dichter bij elkaar. Onze kinderen en kleinkinderen hebben wij sinds de uitbraak van de corona-epidemie niet meer gezien. Dat hakt er lekker in, maar met de gedachte dat wij niet de enigen zijn, kunnen wij er mee leven. Dus even door de zure appel heen bijten. Gelukkig hebben wij een internetmodem en dat verzacht gedeeltelijk de pijn.

Via onze telefoon en laptop hebben wij ’lijfelijk’ contact met onze kinderen en kleinkinderen. Soms zitten we te schelden op de mobiele telefoon en het hele computergebeuren omdat men vaak alleen maar hiermee communiceert. Maar nu zijn we er blij mee.

Co Backer,

Beverwijk

Onverschrokken

Jongens waren we, en blijven we. Ik ken ze van vroeger. Van school en later nog van elkaar tegenkomen, op het strand, het café, bij vrienden. Met een gezicht van ons kan niets gebeuren passeren we elkaar, netjes op twee meter afstand. We beginnen geen praatje. En we doen net alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om elkaar op een afstand van twee meter te passeren zonder iets te zeggen over wat ons allemaal bezighoudt. Zoals wat mij net overkwam, honderdvijftig meter geleden. Ik liep door een koude winderige steeg, waar onze oude lagere school stond, in tempo, toen een oude vrouw, nog ouder dan ik, stilhield achter haar rollator om hard te niezen, vele druppeltjes verspreidde en me tot een wegwaai-reactie verleidde. Zo’n beweging als je de ruft van je kinderen of je geliefde wegwaait. Zou ik het nu hebben?, dacht ik. Ik voel wel een keelpijntje. Of is dat gewoon de onbehaaglijkheid van deze koude voorjaarsdag waarop alles in bloei staat, de zon hard schijnt en de wind om de hoeken van de lege winkels koude vlagen de straten opjaagt?

Ik loop over de hoofdstraat in de zon, doe mijn zonnebril op om mijn rode ogen te verbergen en kom ze tegen: de jongens. Leeftijdgenoten. Ooit onverschrokken, de alles-durvers, de maakt-mij-niks-uiters, de goed-kunnen-voetballen’ers, de vooroplopers, de vechtersbazen, de achterklappers, de heimelijken, de stillen, de kat-uit-de-boom-kijkers, de roodharigen, de we-zullen-wel-zien’ers, de harde werkers, alle jongens van het schoolplein die nu opa’s zijn geworden en nog steeds even onverschrokken en bang in het lege leven staan als toen. Zo renden ze over de straten, over de pleinen. Totdat de meester ze weer naar binnenroept. Speelkwartier is over. Nu al.

Jaap Tesselaar,

Beverwijk

Lieverd

Zit binnen, en zit te denken... 02-01-2020 ging jij heen... Als je nu nog onder ons was, was jij echt gek geworden, dit had jij niet aangekund.

Ben voor jou blij, dat je deze pandemie niet mee hoeft te maken. Voor mij is het jammer dat jij er niet meer bent, maar ik red me wel.

21-03-2020 als ik dit schrijf.

Voor zolang het kan, kom ik elke dag even bij je graf.

Lieverd ik hou van je, let je van boven op mij?

Patricia De Jong,

Beverwijk

Gezelligheidsdier

Voor de corona-uitbraak was ik een enorm gezelligheidsdier. Als ik naar de supermarkt ging, maakte ik altijd met iedereen een praatje.

Ik mis de anderen. Ruim zes maanden zit ik in quarantaine. Voor geen goud ga ik meer naar buiten. Via internet bestel ik mijn boodschappen. Ze worden echter al drie weken niet meer geleverd. Ik spoel mijn bips al een week af in de douche met koud water. Maar toiletpapier mis ik niet het meeste. Nee, vooral mis ik een menselijk gezicht, al is het maar voor even.

We maakten altijd een praatje; de boodschappenjongen en ik. In deze rare tijden was daar opeens tijd voor. Inmiddels kende ik hem daardoor best goed. Zou hij nog gezond zijn?

In het begin was ik nog naïef over corona. Het was voor de natuur toch goed? Virusuitbraken zijn een natuurlijk verschijnsel.

Zolang het virus niet te dichtbij kwam, kon ik het nog weg relativeren. Toen kwamen de doden dichterbij en zo ook mijn tranen.

Van alle mensen die ik liefhad, kreeg ik van mijn buurman de meeste steun. Toen de uitbraak begon, zag ik hem met volle winkelwagens toiletpapier, blikvoer en flesjes water zijn huis in- en uit lopen. Als de nood echt hoog was, kon ik altijd op hem rekenen. Gisteren zag ik hem even buiten. Ik zwaaide, maar bleef veilig achter glas. Hij verging van het hoesten.

Nog een paar dagen. Dan zal het hoesten gestopt zijn. Ik weet zeker dat de buurman mij zijn voorraden zal gunnen.

Jakob Brazzaville,

Beverwijk

Ondeugend jongetje

Volgens de stellige overtuiging van mijn vrouw en volwassen dochters behoor ik tot de corona-risicogroep. Niet vanwege mijn leeftijd, maar omdat ik op de wachtlijst sta voor een operatie. Volgens de planning zou dit gebeuren in de tweede helft van maart. Door de coronacrisis is de geplande operatie uitgesteld, want mijn intensive care-bed is nodig voor spoedgevallen.

Ik wil mijn omgeving natuurlijk niet nog ongeruster maken en probeer de goed bedoelde adviezen om de kans op besmetting zo goed mogelijk op te volgen. Niet op visite, geen boodschappen doen; gewoon thuisblijven. Soms laat ik het toe dat m’n temperatuur wordt opgenomen.

Lekker thuisblijven en een boek lezen? Ik ben al twee weken bezig met ´t Hooge Nest van Roxanne van Ieperen. Een mooi boek, maar het schiet niet echt op. Ik ben pas op bladzijde 123. Lekker met je koptelefoon op Spotify, fijne muziek en m´n favoriete podcasts. M’n gitaar gestemd. Nu ik zoveel tijd heb, is het toch minder leuk.

Uit ellende zijn de ramen gelapt, is het stadsbalkonnetje zomerklaar gemaakt, is een kast opgeruimd en is er gestofzuigd. Het huishouden loopt op rolletjes.

Een gelukje is ons kleine hondje. De hond uitlaten mag van vrouw en kinderen. Niet naar het strand; wel naar het park en de stad. Als ik dan met het hondje in de uitgestorven Langestraat in Alkmaar loop, voel ik toch even de verleiding. Niemand ziet het: Zal ik even bij de Hema naar binnen lopen en een paar tompoucen scoren?

Dan voel ik me weer even dat kleine ondeugende jongetje van vroeger, voor de crisis.

Bart van Groen,

Alkmaar

Coronaspanning

Er heerst een raar soort collectieve spanning in de maatschappij. Zelf probeer ik er omheen te leven toch voel ik het heel sterk. Het is geen angst geen vlucht of paniek gedrag, want die zou zichtbaar zijn. Het is een onzichtbare spanning die, net als het coronavirus zelf, rondwaardt.

Het is iets dat zich ook veel sneller heeft verspreid dan het virus en wellicht is het een natuurlijke bescherming dat er binnen het collectief voor zorgt dat we gewaarschuwd zijn.

We weten alleen niet meer dat het die natuurlijke bescherming is die de collectieve spanning oproept. Ons instinct is daar niet meer op ingesteld, en dus rennen we massaal het strand op en de parken in om te ontspannen. Om de spanning dus kwijt te raken in plaats er mee aan het werk te gaan.

Misschien doe ik wel hetzelfde door er omheen te leven. Ik zelf heb heel veel moeite met de afstand die gevraagd wordt. Van nature ben ik nou eenmaal een knuffelaar. En moet dus daarom vaak mijn innerlijke collectieve spanning aanspreken, ernaar luisteren, in dialoog gaan met die spanning.

Toch lieve mensen laten we luisteren naar onze innerlijke collectieve spanning ons innerlijk instinct of stem. Gebruik die collectieve spanning die op zo’n natuurlijke wijze ons instinct aanstuurt. En dus doe wat gevraagd wordt door de mensen met kennis en wat je eigen hart je zegt daarin. Denk dus na over wat de omgeving, het collectief zegt en ga daar goed mee om. Niet vluchten geen paniek geen angst. Die verstoren die innerlijk collectieve spanning. Denk na en luisteren naar je hart, dat geeft balans voor ontspanning.

Frits Kaijer,

Alkmaar

Alarm

Ik schrik wakker, schiet overeind en kijk naar mijn alarm. Het is maandagochtend 9 uur. Ik moet nog even wennen dat de wekker niet gaat. Geen werk, geen school, geen Spaanse les, geen sport. Gewoon niets gepland aankomende tijd. Geen citytrips, geen familiebezoekjes, geen vriendinnendag. Helemaal niets!

Tegen onze gepensioneerde vrijwilligers zei ik vaak: ‘O ik wou dat ik alvast met pensioen was. Er zijn zo veel leuke dingen te doen. Dingen waar ik nu niet aan toe kom. Het lijkt me heerlijk.’ Maar nu ik vrij ben, voel ik mij meer gestrest dan ooit te voren. Want wat ga ik vandaag doen? Ga ik Spaans leren, ga aan school, ga ik gitaar spelen, ga ik schilderen, ga ik een boek lezen? Nee ik moet naar buiten. In beweging zijn, nu het nog kan. Maar waar loop ik heen? Zonder doel?

Onderweg heb ik het gevoel dat ik doelloos rondloop. Ik moet toch iets doen, iets met een doel. Ik besluit lopend vis te gaan halen, van de Haagse binnenstad naar Scheveningen. Het stelt me gerust. Ik heb een doel.

Ik bedenk mezelf dat het van de zotte is dat ik mezelf druk maak om mijn vrijetijdsinvulling en opzoek ben naar een doel, terwijl er mensen liggen te vechten voor hun leven, er mensen snakken naar een vrij uurtje. Terwijl mensen hun bedrijf proberen te redden.

Zo zie je maar weer. Eenieder heeft zijn eigen doel. Maar uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde doel: gezond blijven en het coronavirus overleven.

Manon Zeeman,

Limmen

Inlogcode

Wat voor spelletjes speelden kinderen eigenlijk en waarom had zij, die bitse huisvrouw, elke dag haar pumps aan? Hoezo was het verboden in zijn grijze pak (aflopend streepje) op de extra logeerkamer aan te schuiven en wat een technische en vooruitziende blik had hij gehad door die dubbele verdieping op het huis te laten zetten hoewel een tuinhuisje het bij nader inzien ook aardig had gedaan. Benieuwd hoe daar de ontvangst zou zijn.

De voltallige directie blijkt trouwens moeite te hebben met het juiste gebruik van de inlogcode en tijdens de live videochat was een vlek zichtbaar op de lente-outfit van P. en leek het maar zo of hing X. Slechts half gekleed boven een plastic blad van een tuintafel? En wat voor nut had die voorraadkast thuis eigenlijk? Zou daar een bezem in passen? Als de ochtend dan nog vroeg is en zij bovenop wil, krijgen we toch weer zin in een welbestede dag en is al dat gekibbel overbodig. Een alternatief wilde u? We missen de jongen van de viskar, midden op het parkeerterrein, en de personal assistent van de zesde verdieping die toevallig niets met deadlines had. Horen we daar een wekker? Het is dringen bij het aanrecht en het rustige moment in de wc is onvoldoende. Alles zou vergoed worden, zei de baas. Niemand die het zag als je de kattenbak tussendoor verschoonde, het vlees uit de vriezer ontdooide, die cactus over de rand van het balkon kieperde, en even ging researchen buiten de middagpauze om.

Alja Spaan,

Alkmaar

De Helden

Alle werkdagen was ik op pad voor de baas. Met mijn leaseauto scheurde ik langs tankstations, sloot elke dag achter aan in de file en de grootste zorg was; hoe kom je door de zware spits weer thuis? Mijn dochter van 18 vier maal per week om 23 uur ophalen uit Amsterdam van haar horecastage, sporten, klussen en een zieke hond in huis om voor te zorgen.

Maar wat ga je doen als je twee puberdochters (15 en18) thuis zijn, mijn vrouw thuis is, ik moet thuis werken en de vaste things2do wegvallen? Office365 lijkt het nieuwe toverwoord. Digitaal les en het werken verschuift naar de gehele dag via Teams communiceren. Ieder vindt zijn taak het belangrijkst, irritaties open op en spelletjes blijven doen stopt ook eens.

Met zijn allen zijn we druk op zoek naar een nieuw ritme om de dag en week door te komen. Niet meer uit eten gaan, geen bioscoop of theaterbezoek etc. Maar naast al dit zelfbeklag zie je ook mooie dingen ontstaan. Dan bedoel ik de (nieuwe) helden die nu opstaan en de medemens helpen. Mijn collega haar dochter ( 1 jaar) doet HBO richting verzorging en moet stagelopen. Helaas afgezegd voor het begon. Maar nu is ze door een lokaal verzorgingstehuis gevraagd om daar te helpen oudere mensen te verzorgen omdat daar een te kort aan is. Thuis kreeg ze een starterspakket via DHL bezorgt met een sticker erop: Voor de helden…

Ik hou het thuis dus nog wel even uit zonder gezeur.

Raymond de Klerk,

Purmerend

Meer nieuws uit IJmond

Meest gelezen