Personeel zorgcentrum is nu familie; samen oude klassenfoto’s kijken; ’Heerlijk om les te geven op die school’

Personeel zorgcentrum is nu familie; samen oude klassenfoto’s kijken; ’Heerlijk om les te geven op die school’
Corrie Goosensen (l.) en zorgcoördinator Anneke Wiarda bespreken de foto’s uit haar fotoalbum.
Zaandam

Zorgcoördinator Anneke Wiarda kijkt met bewoonster Corrie Goosensen (97) in zorgcentrum Saenden in Zaandam door haar fotoalbums. Personeel in verpleeg- en verzorgingshuizen is een soort van familie van de bewoners, nu kinderen hun vaders en moeders door corona niet meer mogen bezoeken.

,,Ik vond het heerlijk om les te geven op die school’’, vertelt Corrie door de telefoon. Al bijna twee weken zijn de bewoners van de buitenwereld afgesneden. Er mag niemand in en zij de poort niet uit. Corrie mijmert bij de klassenfoto van klas 2 van de christelijke lagere school aan de Stationsstraat in Koog Zaandijk uit 1945/1946.

,,Lesgeven was mijn lust en mijn leven. Als kind al speelde ik schooltje met mijn poppen.’’ Op de foto prijkt Corrie aan de ene kant van de groep kinderen, toen heette ze nog juffrouw Hoveling. ,,Aan de andere kant staat het hoofd van de school, meneer Van Daalen. Nee, zijn voornaam weet ik niet, die kende je toen niet. Henk Groot staat ook tussen de leerlingen. Ik denk dat hij de latere Ajax-voetballer is.’’

Personeel zorgcentrum is nu familie; samen oude klassenfoto’s kijken; ’Heerlijk om les te geven op die school’
Juf Corrie (l.) met klas 2 van de christelijke lagere school in Koog Zaandijk in 1945/1946.
© Foto archief Corrie Goosensen

Troost

,,Ik mis mijn kinderen heel erg’’, zegt Corrie. Normaal kwam dagelijks een van haar vijf kinderen op bezoek. ,,Nu komt er niemand, verschrikkelijk. Maar ik troost mezelf door de namen van de kinderen op te schrijven en ik denk: ’Och, het is maar tijdelijk’.’’ Ze is blij dat de verzorgenden regelen dat ze elke dag met familie kan bellen. Dat doen ze voor een ieder die niet vaardig is met de telefoon. Ze regelen ook beeldtelefoon.

,,Ik ben tevreden zoals het gaat’’, vervolgt Corrie. Op de vraag of het voelt als een gevangenis zegt ze: ,,Nee hoor, ik ben gewoon mezelf. Ik krijg voldoende aandacht. Er zijn nog activiteiten waar ik aan meedoe, zoals kaarten maken. Dat is zo leuk. Knippen en plakken, je wordt er handig in.’’ Bewoners hebben de afgelopen dagen kaarten naar familie gestuurd. Zelf kreeg Corrie ook post, een brief van dochter Corry en schoonzoon Wim en een tekening van een kleinkind.

Afgeschermde tuin

Bewoners van Saenden kunnen wel degelijk naar buiten, zegt activiteitenbegeleider Karen Valenteijn. ,,In de afgeschermde tuin, daar kun je gewoon wandelen’’, zegt ze. ,,In kleine clubjes en ver uit elkaar.’’

Personeelsleden fungeren niet alleen als familie, maar ook als artiesten, nu er geen vermaak van buiten naar binnen mag. ,,Op 15 april is er een talentenjacht en treden we voor de bewoners op. Anneke en ik gaan een goochelact doen’’, zegt Karen. In Saenden draait het personeel nog geen overuren. ,,Dat komt ook doordat hier geen besmetting is.’’

Personeel zorgcentrum is nu familie; samen oude klassenfoto’s kijken; ’Heerlijk om les te geven op die school’
Corrie Goosensen, bewoonster zorgcentrum Saenden, mist haar kinderen ’verschrikkelijk’.
© Foto Zorgcirkel Karen Valenteijn

,,Over het algemeen is er in huis begrip over de maatregelen’’, zegt Karen. ,,Er zijn ook mensen die mopperen. Mensen kunnen niet meer naast elkaar zitten in het restaurant, maar moeten anderhalve meter afstand in acht nemen. Sommigen snappen dat niet. Anderen wel en vinden het fijn dat ze elkaar zo toch kunnen ontmoeten. Deze rare situatie geeft een bepaald soort saamhorigheid, zowel onder de bewoners als onder het personeel.’’

Inmiddels is Anneke met Corrie de deur uit om te zingen in de oude kapel. Met een beperkt clubje, uiteraard.

Meer nieuws uit Waterland

Meest gelezen