Premium

’Over de doden...’: Geen leider bij HBC die zonder de immer vrolijke masseur kon

’Over de doden...’: Geen leider bij HBC die zonder de immer vrolijke masseur kon

Ad de Zwart

Geboren: Heemstede, 25 augustus 1958

Overleden: Haarlem, 10 februari 2020

,,Gewoon een fijne man’’, zegt moeder Wil de Zwart over haar oudste zoon Ad die zeven weken geleden op 61-jarige leeftijd overleed. ,,Ad hield van mensen om zich heen en kon iedereen om zijn vinger winden. En iedereen hield van Ad. Hij kwam elk weekend bij me en dan gingen we er samen op uit. Het gemis is nog heel groot.’’

Ad was de oudste van de drie zonen van Wim en Wil de Zwart, die aan de Heemsteedse Camplaan een groentezaak hadden. Ad had het syndroom van Down, maar voor de opvoeding maakte dat geen verschil. Ad moest net zo goed meehelpen in de zaak als zijn jongere broers Wim en Ralph, vertelt zijn moeder. ,,Als die jongens weleens ruzie hadden, dan loste Ad dat vaak op met: ’Jongens, luister naar mij, ik ben de oudste en de verstandigste: stoppen!’ En dan liep hij weg.’’

Dat haar zoon het downsyndroom had, zag Wil de Zwart bij de eerste blik op haar baby. ,,Maar ik heb er aanvankelijk niets over gezegd. Toen de kinderarts het ons een paar dagen later kwam vertellen, zei ik: ik wist het al hoor. We hebben hem een zo normaal mogelijke opvoeding gegeven. Ad hoorde er helemaal bij en was geaccepteerd. Ik heb later weleens aan zijn broers gevraagd of ze er moeite mee hadden. Nou, in het geheel niet.’’

Na de kleuterschool ’om de hoek’ bezocht Ad het speciaal onderwijs en ging hij later werken bij Paswerk in Cruquius. Tot hij een jaar of twee geleden ging tobben met zijn gezondheid, heeft hij er met veel plezier gewerkt. Ad woonde, nadat hij het ouderlijk huis verliet, in een eigen appartement in gebouw De Overstap in Heemstede. Vanwege zijn gezondheidsproblemen verhuisde hij een paar jaar geleden naar een woonlocatie aan de Haarlemse Asterstraat.

Sport, vooral voetbal en tennis, was Ad de Zwarts grote passie. Hij was hartstochtelijk supporter van twee clubs: HBC en Feyenoord. Bij de Heemstede Berkenrode Combinatie vervulde hij een voorname taak in de technische staf van het eerste elftal. Toen zijn vader Wim daar leider werd, ging Ad mee om hem te assisteren. En hij is nooit meer weggegaan. Alle opvolgers van De Zwart senior namen Ad liefdevol als assistent aan. Hij was aanvankelijk materiaalman en later masseur.

In november 2017 werd Ad gehuldigd omdat hij 35 jaar aan de club was verbonden. Omdat dat gelijk stond aan vijfhonderd wedstrijden kreeg hij - net als spelers die die mijlpaal bij HBC bereiken - een ingelijst shirt met opdruk: ’Ad 500’.

Ad de Zwart was een trouw staflid. Bij uitwedstrijden zat hij al twee uur voor vertrek klaar in de kantine. Voordat de mannen het veld betraden, nam Ad ze onder handen. Met een door hem zelf bedacht vettig mengseltje en een beetje spuug masseerde hij de benen van de selectiespelers - onder wie vroeger ook zijn broers Wim jr en Ralph - lekker warm. Verder stond hij spelers met raad en daad bij. ,,Het liefst deed hij nog even voor hoe het moest’’, zeggen zijn broers.

Won HBC dan was de vreugde groot. Hij kon dan feestvieren als geen ander en dansen op tafel in het clubhuis. Maar als er werd verloren, konden de tranen rijkelijk vloeien. Ook op de tennisbaan, bij G-tennisvereniging Smash, was Ad een graag geziene gast. Met een ongeëvenaarde back- en forehand die hij perfect in slow motion kon uitvoeren.

Ad de Zwart liet zien dat hij ondanks zijn beperking heel zelfstandig kon leven. Zo ging hij op z’n gemakje op de fiets naar het zwembad waar hij als het mooi weer was bijna dagelijks zwom. Ook ging hij jaren lang al zijn ’theeadressen’ af, waarbij het hem niet uitmaakte of hij er nou vijf minuten of een uur voor moest fietsen. Ad bepaalde in zijn leven zijn eigen route.

Ad de Zwart was een en al liefde. Zijn broer Wim memoreerde het in een ontroerende toespraak tijdens de uitvaart. ,,Jij hebt laten zien dat liefde iets onvoorwaardelijks is. De liefde naar je moeder, naar je broers en schoonzussen en hun kinderen en naar je cluppies. Jij was altijd belangstellend en verbonden.’’

Ad, vindt broer Wim, heeft anderen geleerd hoe je het leven zou moeten leven: ,,Wees jezelf, wees eerlijk en oprecht, wees positief en vrolijk. Wees trots, wees begaan met mensen en draag ze een warm hart toe. Geniet van het leven, wees innemend, lief en hartelijk en heb aandacht. Kortom: wees gewoon Ad.’’

’Over de doden...’ is een rubriek waarin het leven wordt beschreven van onlangs overleden bekende en minder bekende mensen. Weet u iemand die postuum een plek in de krant verdient? Mail dan naar stadsredactie@haarlemsdagblad.nl

Meer nieuws uit Haarlem

Meest gelezen