Premium

Na veertig jaar krijg ik zeepost die ik zelf verstuurde (column)

Na veertig jaar krijg ik zeepost die ik zelf verstuurde (column)
Purmerend

Ik bewaar te weinig. Opruimen lijkt een goede eigenschap, maar ik ben wel eens te snel. De laatste verhuizing kieperde ik een paar vuilniszakken met kleren zo in de Leger des Heils-container. ,,Eh, dat waren mijn mooiste jurkjes’’, klonk het een paar dagen later....

Maar later was te laat. Dat bleek gisteren ook weer toen ik een envelop met post openmaakte. Zeepost die ik veertig jaar geleden naar vriend Dick stuurde toen hij als stuurman stage liep op zeesleper Smit Londen. Had zijn weduwe gevonden in zijn archief en naar me doorgestuurd.

Ik liep stage bij persbureau GPD (helaas ter ziele) en schreef hem over de Kroningsrellen en de komst van een eroscentrum in Rotterdam (mijn afstudeerverhaal voor de school voor de journalistiek). En wat schreef Dick terug vanaf zee? Ik heb geen idee. Hij bewaarde de brieven, ik niet.

We liftten samen door Engeland, kont aan kont in een heel krap tentje. Daar sliepen we zelfs een keer in tijdens een paasvakantie op Terschelling, met de rijp op het tentdoek. We verdienden zaterdags centjes door auto’s te wassen en als het tegen zat, zongen we ’Bad luck is all I Have’’, van Eddie Harris.

We gingen naar de kroeg, speelden op de flipperkast, dansten in de disco, zaten achter de meiden aan en bleven er aan hangen.

We verloren elkaar uit het oog. Probeerden het nog een keer toen we allebei in de knoop zaten, maar we namen allebei een andere afslag. Als ik die brieven lees, mis ik hem. Maar wat schreef die stuurman nou terug van zee? Binnenkort maar eens in een paar dozen oude paperassen neuzen. Op hoop van zegen. En dan niks weggooien natuurlijk.

60_rien_zeepost.pdf

Meer nieuws uit Waterland

Meest gelezen