Premium

Niet langer een knellend topsportkorset voor afgezwaaide windsurficoon Dorian van Rijsselberghe: ’Ik ben van de ballast bevrijd’

Niet langer een knellend topsportkorset voor afgezwaaide windsurficoon Dorian van Rijsselberghe: ’Ik ben van de ballast bevrijd’
Dorian van Rijsselberghe.
© Foto Justin Nan
Texel

Plots was er het besef, nog voor de ontknoping in het tweegevecht om een startbewijs voor de Spelen. Wil ik dit eigenlijk wel, vroeg Dorian van Rijsselberghe zich in het Australische Sorrento af. Nee, concludeerde de regerend olympisch kampioen. En dus voelde de geboren Texelaar opluchting toen niet hij maar Kiran Badloe zich twee weken geleden tijdens de wereldtitelstrijd voor ’Tokio 2020’ kwalificeerde. ,,Ik ben van de ballast bevrijd.’’

Veel scheelde het overigens niet. Tijdens de medaillerace werd het ongemeend spannend, zoals het in de voorgaande twee WK-afleveringen eveneens tot een climax was gekomen. In 2018 veroverde Van Rijsselberghe de wereldtitel, met Badloe als de beste van de rest. Een jaar later waren de rollen omgedraaid, was er voor het eerst de mondiale heerschappij van Badloe en eindigde Van Rijsselberghe pal na zijn troonopvolger. Nu voerde Badloe opnieuw het tussenklassement aan, en stond Van Rijsselberghe tweede.

In die finale mocht de koploper vier plekken op zijn naaste belager verspelen, iets wat ook gebeurde. En zo werd het uiteindelijke nog billenknijpen, voor de tot dan toe ongenaakbare Badloe én voor Van Rijsselberghe. ,,De avond ervoor had ik m’n coach, vrouw, ouders, broer en manager ingelicht. Die laatste WK-manche zou sowieso m’n laatste race worden, vertrouwde ik hen toe. Ongeacht de uitkomst. Het was goed zo, aan m’n carrière was een einde gekomen.’’

De oerkreet nadat hij als winnaar van dat slotoptreden de finishlijn passeerde en achter hem zijn vriend en rivaal nog op het water aan het knokken was, gold zodoende niet als een uiting van hoop op de wederopstanding. Het symboliseerde louter opluchting. ,,Ik was blij: blij dat het erop zat, blij dat ik het in stijl had afgesloten, blij met nog één keer dat overwinningsgevoel. Maar aan olympische deelname dacht ik níet’’, aldus Van Rijsselberghe. ,,Want als Kiran het had verkloot, had-ie het ticket alsnog gekregen. M’n beslissing stond vast, daar viel niet meer aan te tornen. Gelukkig kwam het niet zover, want hij verdiende de eer van titelprolongatie.’’

Niet langer een knellend topsportkorset voor afgezwaaide windsurficoon Dorian van Rijsselberghe: ’Ik ben van de ballast bevrijd’
Een selfie van Dorian van Rijsselberghe met zijn gezin.
© Eigen foto

Twee dagen na die memorabele afloop keerde hij terug in Laguna Beach, Californië – het strandplaatsje onder de rook van Los Angeles, waar Dorian van Rijsselberghe zeven jaar geleden met zijn Canadese echtgenote Sasha was neergestreken. ,,Lise (zijn oudste dochter van bijna vier jaar, red.) kwam bij thuiskomst buiten op me afgerend, zoals altijd. Maar nu wist ik: over enkele weken gooi ik niet de deur achter me dicht en ben ik weer een tijdje weg. Dat vooruitzicht was heerlijk.’’

Geluksmoment

Kort daarna was er nog zo’n geluksmoment. ,,Lise was net uit bad en stond naast me, Rhea Aleksandra (zijn jongste dochter van één jaar, red.) lag er nog in. En vanuit de gang keek Sasha toe. Die drie zo samen emotioneerde me, de tranen stonden in m’n ogen. Waarom huil je, vroeg Sasha. Omdat ik hier zo intens van geniet, snikte ik.’’

Zich vol overgave in vaste gezinsrituelen onderdompelen, vormt voor Van Rijsselberghe het startpunt van hetzelfde leven in een ander patroon. ,,Sinds ik terug ben, is het overzichtelijk geworden: ik haal de kinderen uit bed, maak ontbijt klaar, breng Lise naar school, haal haar later weer op, speel met ze en kook ’s avonds. En in het weekend doen we leuke dingen met z’n viertjes. Een verademing. Temeer omdat Sasha nu de ruimte heeft om haar internationaal opererend cosmeticabedrijf verder uit te bouwen.’’

Tol

Een bestaan zonder een knellend topsportkorset; het kostte hem geen moeite die knop om te zetten. ,,De laatste maanden, in aanloop naar het beslissende WK, leefde ik in blokken van twee à drie weken. Weg, thuis, weer vertrokken; het was op en af. Dat eiste z’n tol, het begon aan me te knagen. Ik miste de kleintjes als ik ze had achtergelaten, voelde me schuldig. Maar was ik eenmaal thuis, dan kostte het me moeite me volledig te ontspannen. Drie dagen voor vertrek was ik al bezig met de trainingsstage die er weer zat aan te komen. Die constante onrust in m’n hoofd drukte ik telkens weg.’’

Tijdens het WK wreekte de mentale blokkade zich. Op het water etaleerde hij op het water tot aan de voorlaatste dag niet de gewenste vorm, dat terwijl Van Rijsselberghe altijd de gave had gehad om op cruciale momenten te kunnen pieken. Immers, zo was hij twee keer wereldkampioen geworden. En zo had hij tijdens zowel de Spelen in Londen (2012) als Rio de Janeiro (2016) zijn tegenstanders tot figuranten gedegradeerd, waardoor het goud hem in de medaillerace al niet meer kon ontgaan. ,,Ik voer doorgaans op intuïtie, nu liet m’n instinct me in de steek. Het was slechts nadenken en hard werken.’’

Zelfbedrog

Op de wal overheerste vervolgens de berusting. En ’s avonds, als hij eenmaal in bed lag, maalde het: wat doe ik hier? ,,Ik staarde maar naar het plafond, kon de slaap niet vatten, er ging zoveel in me om. Niet omdat de resultaten tegenvielen, want dat deed me gek genoeg niets, maar omdat ik ergens anders wilde zijn. Het plezier, wat altijd m’n drijfveer was geweest om door te gaan, ontbrak. Willen was moeten geworden. De vermeende competitiedrang bleek zelfbedrog.’’

Misschien, zo stelt hij nu vast, was de honger al gestild toen hij vier jaar geleden in Brazilië als eerste windsurfer ooit zijn olympische titel met succes verdedigde. ,,Ik heb toen eerst een sabbatical genomen, om vervolgens tóch m’n rentree te maken. Dat deed ik niet om onsterfelijk te worden, want om status is het me nooit te doen geweest. Ik was tevreden met wat ik had bereikt, een nieuwe hoofdprijs zou niets toevoegen. Ik keerde terug omdat ik het spelletje nog te leuk vond. Daar heb ik geen spijt van, want ook de afgelopen drie jaar zijn een mooie reis geweest. Alleen: het innerlijke vuur bleek, na een sluimerend proces, een waakvlammetje geworden.’’

Terras

De middag na zijn laatste optreden zat Van Rijsselberghe op het terras met Aaron McIntosh, zijn trouwe coach. ,,We evalueerden de week, zoals we altijd deden na een kampioenschap. We hebben kort vooruitgekeken, het erover gehad hoe ik Kiran nog kan bijstaan in zijn olympische campagne. Dat zal niet voltijds zijn, maar ik zal nog wel een inbreng hebben. Om hem scherp te houden en straks op z’n best te laten zijn.’’

Maar: bovenal blikten de twee terug op een intense samenwerking van twaalf jaar. ,,Dat mondde in een mooi gesprek uit, waarin grote waardering naar elkaar is uitgesproken. Vol warmte, met een lach en een traan. Logisch, want Aaron is voor mij altijd meer geweest dan alleen een coach. Hij was m’n klankbord, het luisterend oor. Maar tevens een vriend, oudere broer, ja soms zelfs een surrogaatouder.’’ Lachend: ,,Zaten daar twee mannen met vochtige ogen, verscholen achter een zonnebril.’’

Het zijn terloopse herinneringen die hem de afgelopen twee weken te binnen schoten. ,,In Weymouth (het olympisch zeildecor in 2012, red.) douchte ik altijd na de race in het huis waar ik verbleef. Dan keek ik uit het raam, overzag ik de baai en mijmerde ik. Dat werkte rustgevend. Vier jaar later in Rio was het vaste ritueel om even de straat uit te lopen, op een muurtje te zitten en een kleine snack te eten. Ook daar keek ik dan over de baai uit.’’

Bevoorrecht

Van Rijsselberghe creëerde zijn eigen unieke atlas, reisde de wereld over. Kwam op de meest idyllische plekken, onontdekte pareltjes soms. ,,Ik besef dondersgoed dat ik bevoorrecht ben geweest, dat ik een leven heb kunnen leiden waar anderen jaloers op zijn. Maar ik ben klaar voor dat ándere bestaan, voor quality time met m’n gezin.’’

Vanaf nu zal hij vooral pendelen tussen Laguna Beach en Texel, het Waddeneiland dat nog altijd een speciaal plekje in zijn hart heeft. ,,Er gaan wonen, zie ik niet zo snel gebeuren. Misschien dat we ons over een jaar of vijf in Nederland vestigen, maar dan vermoedelijk wel op het vasteland. Maar voorlopig zitten we prima in Californië, zeker wat het klimaat betreft.’’

Of hij bang is voor het zwarte gat? ,,Nee, integendeel’’, stelt Van Rijsselberghe. ,,Ik onderga het gewoon, zie wel wat er op m’n pad komt. Als iemand informeert wat ik doe, zeg ik: I’m a retired professional windsurfer. Al klinkt dat onwerkelijk, om op je 31e te zeggen dat je gepensioneerd bent.’’

Meer nieuws uit Sport Den Helder

Meest gelezen