Premium

Zijn oersterke lijf maakte Gerard du Prie bekend en gooide zijn leven in alle opzichten overhoop

Zijn oersterke lijf maakte Gerard du Prie bekend en gooide zijn leven in alle opzichten overhoop
Gerard du Prie een kleine tien jaar geleden, thuis in Egmond aan Zee.
© Foto Erna Faust
Egmond aan Zee

Oké, op sommige vlakken was zijn leven dan wel uitgelopen op een puinhoop, maar wat Gerard du Prie als jochie al wilde, had hij toch maar mooi voor elkaar gekregen. „Ik wilde altijd de sterkste zijn. Dat heeft me mijn hele leven gedreven”, zei Du Prie in 2011 in deze krant, terugblikkend op zijn leven.

Gerard du Prie, die donderdag op 82-jarige leeftijd overleed, wérd ’de sterkste man van Nederland’ en dankte daar zijn bekendheid aan.

Ten tijde van dat interview was Du Prie 74 jaar oud en had hij veel te vertellen. Zijn leven was bepaald niet doorsnee geweest. In het kort: hij groeide in Oterleek op met een vader met losse handjes, hij werd zeer succesvol in het worstelen en powerliften en kreeg nationale bekendheid door zijn deelname aan De Sterkste Man van Nederland (en later ook ’van de wereld’), een tv-programma dat eind jaren zeventig, begin jaren tachtig bijzonder populair was.

Over die vader zei Du Prie: „Ik heb een vreselijke rotjeugd gehad. Mijn vader was losbandig. Hij sloeg zijn kinderen, hij sloeg mijn moeder. Toen ik een jaar of dertien was roste hij mijn broertje af met een stoffer. Ik hoorde hem gillen. Ik liep naar mijn vader toe en ik heb hem zonder iets te zeggen opgepakt en van de trap gegooid.”

Als jongen begon Du Prie daarom fanatiek te trainen – hij wilde sterker zijn dan zijn vader. Een andere reden om zijn spieren te veranderen in staalkabels was een afbeelding die hij zag in ’De Lach’, een pornoblaadje. „Daarin stond de gespierde torso van Atlas, de man die de wereld draagt. Toen ik dat zag was ik verkocht. Dat wil ik ook, dacht ik. De sterkste zijn.”

Zijn oersterke lijf maakte Gerard du Prie bekend en gooide zijn leven in alle opzichten overhoop
Gerard du Prie zo’n veertig jaar geleden in actie tijdens opnames van De sterkste man van Nederland.
© Foto ANP

Bij SSS (Sport Staalt Spieren) groeide hij uit tot groot worstelaar (meervoudig Nederlands kampioen) en ook in het powerliften werd hij zeer succesvol.

Zijn oersterke lijf gooide later ook zijn leven overhoop. Du Prie, die de ambachtsschool had gedaan, verdiende lange tijd zijn geld als lasser en smid (’Het hele dorp wist me te vinden als er wat gerepareerd moest worden’) maar gaf dat werk op toen hij als uitsmijter in de horeca kon gaan werken. Die keuze gooide zijn privéleven op zijn kop.

Het nachtleven trok een zware wissel op het gezinsleven. „Ik heb fouten gemaakt”, biechtte Du Prie later op. Hij ging weg bij zijn vrouw. „Ik hield te veel van het leven. Daarbij heb ik me nooit de wet door iemand laten voorschrijven. Nooit. Maar ik heb veel mensen pijn gedaan.”

Du Prie trainde overdag en werkte ’s nachts. „Ik woog 140 kilo en ging voor niemand opzij. Ze konden een hoek krijgen.” Hij ging om met criminelen, belandde in ’foute circuits’ en deed allerlei foute klusjes.

In al die jaren was hij zelf ook nog een fervent horecabezoeker. „Mijn keel heeft me flink geld gekost. Ik zoop en hoerde en snoerde alles bij elkaar. Ik had geld als water. Droeg alleen maar maatpakken. Ik had er acht, gemaakt door een kleermaker in Amsterdam. Dezelfde die ook de pakken maakte van Wim Ruska en Anton Geesink, vrienden van me. Ik droeg er mooie laarzen bij. En goud. Een Rolex-klokkie. Ik was een begrip. Het was mijn imago.”

Spijt had hij niet. Hij had een prachtleven gehad, zei Du Prie in dat interview in 2011. ’Liever een rijk leven dan rijk sterven’ was een motto dat bij hem paste.

Ook toen hij al de tachtig naderde, bleef Du Prie zijn lichaam trainen. Op de ligbank, gewichten omhoog ’pompend’, ondanks een kunstheup, drie hartaanvallen, prostaat- en lymfeklierkanker, tia’s en vijftien medicijnen per dag.

„Ik blijf een vitaal mens. De kracht is er nog”, zei Du Prie in 2017 in zijn kleine woning in Egmond aan Zee. In zijn slaapkamertje brandde een stukje kerstverlichting voor het raam. „Die blijft altijd aan. Ik moet ’s nachts niet in het aardedonker wakker schieten. Nee, ik ben niet bang voor de dood, maar ik wil wel het licht zien.”

Meer nieuws uit Sport Alkmaar

Meest gelezen