Premium

Nog één keer van Den Helder richting Schagen. Door de hel en tegen de wind naar het noorden: ’Dat had ik niet eerder meegemaakt. Tijdens een hardloopwedstrijd een snoepje aangeboden krijgen.’

Nog één keer van Den Helder richting Schagen. Door de hel en tegen de wind naar het noorden: ’Dat had ik niet eerder meegemaakt. Tijdens een hardloopwedstrijd een snoepje aangeboden krijgen.’
Tim Tesselaar finishte vaak met het idee dat er meer in zat. ’Vooral qua tempo’.
© Archieffoto’s
Den Helder

Het gaat zondag nog één keer van Den Helder naar Schagen. Zonder opvolgers in de organisatie bij Noordkop en TAS ’82 moet de hardloopwedstrijd die in de volksmond ’Hel van het Noorden’ is gaan heten na aflevering vijfentwintig op slot. ,,Voor mijn gevoel hebben we altijd tegenwind gehad’’, zegt Tim Tesselaar. En Suzan Nieman: ,,Ik ga álles missen, dat meen ik echt. Ik vind het één van de allerleukste wedstrijden van het jaar.’’

De Helderse atleet, van een paar maanden vóór de eerste editie, kan vanuit zijn woning lopend naar de start. ,,Dat zal niet veel voorkomen.’’ Nieman, bijna tien jaar ouder opgegroeid in Sint Maartensbrug maar tegenwoordig woonachtig in Schoorl, ziet de traditie die ze vaak won bij de vrouwen al net zo zeer als thuiswedstrijd. ,,Hier haal ik mijn vertrouwen uit. Weet ik dat de vorm goed is en dat ik de marathon die komt niet hoef te vrezen.’’

Twee generaties met andere herinneringen maar hetzelfde gevoel van gemis. ,,Een unieke afstand want 25 kilometer is best bijzonder. En een punt tot punt route maakt het ook vrij speciaal’’, aldus Tesselaar. ,,Lange tijd mijn langste afstand in wedstrijdverband voordat ik begon aan de marathon.’’

(Tekst gaat onder de foto door)

Nog één keer van Den Helder richting Schagen. Door de hel en tegen de wind naar het noorden: ’Dat had ik niet eerder meegemaakt. Tijdens een hardloopwedstrijd een snoepje aangeboden krijgen.’
Suzan Nieman kreeg onderweg een snoepje aangeboden. ’Dat had ik nog nooit meegemaakt’.

Nieman ervaart het inmiddels als soort van reünie. ,,De sfeer is fijn met zoveel bekenden. Het is prima geregeld en het parcours ligt mij heel goed.’’

Toch was het geen liefde op het eerste gezicht. ,,Ik denk dat ik vijftien, zestien was. Liep al een aantal jaar hard en had inmiddels de Dam tot Dam en Egmond ervaren. Dus dacht ik dat 25 kilometer hetzelfde zou zijn. Het viel behoorlijk tegen. Tussen de Stolpen en Schagerbrug ging het kaarsje uit.’’

Even daarvoor had een andere atleet nog gevraagd of ze een snoepje wilde. ,,Dat had ik nog nooit meegemaakt. Tijdens een hardloopwedstrijd een snoepje aangeboden krijgen. In mijn beleving kwam ik niet meer vooruit.’’ Huilend sleepte Nieman zich over de finish waar haar ouders stonden te wachten. ,,Ik was helemaal kapot. Als ik ze nu vertel dat ik Den Helder-Schagen weer ga lopen denken zij altijd aan dat moment. En zeggen: ’Dat is toch die wedstrijd waar je altijd zo kapot gaat?’ Pas toen ik jaren later terugkwam om in trioverband mee te doen is mijn liefde voor deze prachtige wedstrijd echt opgebloeid.’’

Ook Tesselaar debuteerde naast twee anderen. ,,In 2010, ik was 14. En 7,5 km was toen nog een flinke opgave. We werden wel meteen derde. Later ook nog eens tweede. Maar ik wilde een keer winnen met een team. Dat lukte in 2015. De jaren daarna liep ik de hele afstand. Werd vierde, vijfde, tweede en derde. Maar vaak met het idee aan de finish dat er meer in zat, vooral qua tempo. Dat zal ik deze editie goed proberen te maken.’’ Toch, een Hel was het voor zijn gevoel nooit. ,,Los van de wind die mooie tijden in de weg waait, zijn de laatste kilometers vaak niet makkelijk. En de paar keer dat het regende had ik moeite met de kou.’’ Bikkel Nieman heeft er na die verschrikkelijke opmaat alleen maar van kunnen genieten. ,,Ik heb al een aantal jaar dezelfde mee fietser vanuit de organisatie. Die moet bij de eerste dame blijven. En de strijd tegen de elementen is uitdagend. Al houden de mannen mij tóch wel uit de wind.’’

Meer nieuws uit Sport Den Helder

Meest gelezen