Premium

Column: Welgemeende ode

Column: Welgemeende ode
Martin Menger.
© Marcel Rob

Uit de serie ’Opa vertelt’, eentje over het enige echte dorpstoneel. In een tijd dat Facebook de enige waarheid is, is het ook mooi om te zien dat een lokale toneeluitvoering ook nog steeds publiek trekt. En dat moet ook vooral zo blijven.

Brengen we in dit geval eens een welgemeende ode aan de souffleurs. U weet wel, een mevrouw of meneer die ergens verscholen alle teksten meeleest en - indien nodig - de acteurs voorfluistert wat ze ook al weer zouden zeggen. Een achtervang voor de theaterzenuwen, zogezegd.

Lang geleden ooit eens meegemaakt dat een van de acteurs zijn ene, bepalende zin niet meer wist. De goede man treuzelde, als verstijfd. ,,Ik ga maar eens naar de keuken”, fluisterde de souffleur. De hoofdrolspeler blokkeerde. Dus klonk de ontbrekende zin nu erg nadrukkelijk vanuit het hokje.

Het publiek in de zaal veerde op. Na een derde poging kwam het dorp begripvol in actie: ,,Datte je naar de keuken moet gaan, Willem!”, klonk het loeihard. De toneelspeler wist het weer. Exit! Het begrip afgang kreeg een nieuwe dimensie.

Ook onvergetelijk: de najaarsuitvoering in eigen dorp, lang geleden. De spelers waren verwikkeld in een ingewikkelde thriller, in plaats van klucht. Lastige keuze van de regisseur, bleek al snel. Er zijn spelers die vanwege hun spierkracht niet beschikken over enige souplesse, laat staan elegantie.

Een van de spelers - de boef - komt op. Hij slaat de deur achter zich dicht, en vanwege het wiebelige karakter van dit decorstuk vallen zes schilderijtjes op de grond. Heerlijk, die spanning. Weet je wat: we verlengen die welgemeende ode ook meteen aan de decorbouwers.

Lees hier de digitale editie



Volg ons