Premium

Column Hannah van Wieringen: De dieren komen ons halen

Column Hannah van Wieringen: De dieren komen ons halen

Twee dingen. Ik las een roman en zag een film en nu lijkt het me niet onmogelijk dat de dieren zich komen wreken op de mensen. De kat van buren verderop in de straat zag er altijd al uit als een miniatuurversie van een Siberische tijger. Gestroomlijnd beweegt ze zich laag over het pleintje. Altijd op jacht naar prooi.

Maar sinds ik de roman van de Poolse Olga Tocarczuk las is het een stuk aannemelijker geworden dat het dier in het geheim snode plannen beraamt. Tegen de mensen. Dat het dier beschikt over een rechtvaardigheidsgevoel en dat het zich zal willen wreken. Als je in ogenschouw neemt hoe de mens zich door de eeuwen heen ten opzichte van het dier heeft gepositioneerd, is dat zo gek nog niet.

Het boek dat me op deze ideeën bracht heet ’Jaag je ploeg over de botten van de doden’. Een kleine Poolse gemeenschap wordt er in opgeschrikt door een aantal moorden. Het hoofdpersonage weet wel wie daar achter zit, ze schrijft er brieven over aan de politie. In een van die brieven somt ze rechtszaken op die mensen hebben gevoerd tegen dieren. In het jaar 846 is in het Duitse Worms een zwerm bijen veroordeeld voor de dood van een man.

In 1394 in Frankrijk is een moedervarken veroordeeld tot verhanging omdat ze samen met haar biggen een mensenkind had opgepeuzeld.

Haar kinderen werden gezien hun jonge leeftijd gespaard. Maar de opvallendste is nog wel, dat er in 1659 in Italië een hele bups rupsen werd veroordeeld wegens vernieling en dat de mensen overal waar de rupsen huishielden, de veroordeling ter kennisgeving op de bomen spijkerden. De brievenschrijfster stelt: en ook bij ons in het dorp waren het de dieren die moorden begingen. Maar, zegt ze, we moeten ze niet veroordelen, we zouden ze moeten vrijpleiten. We moeten hun daden zien als zelfverdediging.

Dus ik zat even met mijn ogen te knipperen. De kinderboerderij achter het huis staat inmiddels in een heel ander licht. Ieder moment kan dat ezeltje overgaan tot handelen. Nooit meer jengelende kinderen aan zijn lange grijze oren. Nooit meer koetsjie-koetsjitaal.

Later in de week zag ik ’Okja’ op Netflix. Van de Koreaanse regisseur Bong Joon-ho, die net met de film ’Parasite’ een Oscar won. Okja is een zachtaardig nieuw ontworpen dier, ergens tussen een varken en een dino in, dat de beste vriend wordt van een klein meisje dat met haar grootvader in de bergen woont. Tot zover klinkt het sprookje lieflijk, maar dat is buiten het grote bedrijf gedacht dat Okja ’ontwierp.’

Okja is bedoeld om vlees te leveren. De eindscènes van deze science fiction komedie snijden door de ziel. Met godzijdank een happy end. Maar dat is fictie op een beeldscherm. Toen ik m’n gedachten over onze eigen varkens in onze eigen megastallen liet gaan, versteende mijn vertederde glimlach.

Wat als de dieren zich zouden wreken? Wie geeft ze ongelijk?

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.