Premium

Eefje de Visser houdt er niet van genre-vast te zijn [video]

Eefje de Visser houdt er niet van genre-vast te zijn [video]
Gent

Ze houdt van muziek die niet in een genre past, zegt Eefje de Visser. Haar nieuwe album, ’Bitterzoet’, is doordrenkt met elektronische klanken, maar dance is het toch niet. „Ik zit tussen twee werelden in.”

Meer nog dan ’Nachtlicht’, haar vorige plaat, neemt ’Bitterzoet’ je mee in een eigen wereld van elektronische muziek. Soms zijn het bijna geluidssculpturen waarop De Visser haar woorden laat drijven, om ze soms net even kopje onder te laten gaan.

„De sfeer in mijn muziek is belangrijk”, zegt Eefje de Visser. „Ik zoek eigenlijk altijd naar iets abstracts, dat is moeilijk uit te leggen. Ik doe dat niet heel erg bewust, het ontstaat intuïtief.”

De Visser (Moordrecht, 1986) leerde op haar 13e gitaar spelen, ging demo’s maken en won in 2009 de Grote Prijs van Nederland. Ze viel op met eigenzinnige liedjes die ze steeds meer in elektronica verpakt. In 2017 verhuisde ze naar Gent, waar ze met haar partner Pieterjan Coppejan werkte aan het nieuwe album.

„De muziek-scene in België is vet, met bands als dEUS en Balthazar die ik heel goed vind”, zegt ze. „Nederland heeft ook een toffe scene, maar een nieuwe wereld ontdekken is een verrijking. En in België durven ze wat meer eclectisch te zijn en het experiment te zoeken.”

Eefje de Visser houdt er niet van genre-vast te zijn [video]
Eefje de Visser: ,,Ik wil geen liedjes schrijven met een duidelijke conclusie of moraal.’’
© Foto Lonneke van der Palen.

Op ’Bitterzoet’ zet ze de lijn van ’Nachtlicht’ door. Een belangrijk verschil is dat ook alle beats nu elektronisch zijn.

„Daarvoor waren die gemixt met akoestische drums. Anders is verder dat de gitaren bijna weg zijn, je hoort vooral piano en synthesizers. Al merken veel mensen dat grappig genoeg niet op. Maar het is toch niet volledig elektronische muziek. Hoewel veel geprogrammeerd is, zijn er ook synthesizers, toetsen en percussie handmatig ingespeeld. Ik zit tussen twee werelden in. Het is een hybride vorm die ik zo mooi vind bij een band als Radiohead.”

Dancemuziek

Of ze flirt met dancemuziek? „Ik heb erg de behoefte om niet genre-vast te zijn. Het past mij niet om er echte dance van te maken, maar er zijn elementen in dance die ik goed vind. Daarnaast ben ik beïnvloed door de classics waarnaar mijn ouders vroeger luisterden: Kate Bush, Fleetwood Mac, artiesten die van die tijdloze songs hebben gemaakt. Zoiets wilde ik combineren met abstractere dance-invloeden en ik hoop dat dat gelukt is.”

Trouwens, dat de gitaren (op een enkele na) verdwenen zijn is omdat ze op de gitaar te veel terugviel op ’maniertjes’.

„Bovendien staat in de studio de piano binnen handbereik. Het is ook de behoefte om te vernieuwen. Ik heb geprobeerd in het schrijven een andere weg te vinden, wilde vaste patronen loslaten. Dat mijn teksten vaak vrij ritmisch waren bijvoorbeeld. Ik gebruikte veel woorden, en dat doe ik nog. Maar de tekst geeft mij nu iets meer ruimte om te zingen en mijn stem te laten horen.”

De titel ’Bitterzoet’ verwijst naar de tegenstellingen die in de plaat zitten. Zo schetst ze veel beelden van zonsondergangen, het ’magic hour’ waar dag en nacht samenkomen. Maar hoewel ze vaak concrete situaties bezingt, blijven haar teksten toch behoorlijk abstract.

„Ik wil geen liedjes schrijven met een duidelijke conclusie of moraal. Het is mooier als het open is. De teksten zijn vaak herinneringen, dingen uit mijn persoonlijke leven, mijn subjectieve ervaringen, maar dan geromantiseerd en mooier gemaakt. Ik wil niet letterlijk iets vertellen. Als luisteraar moet je het op een gevoelsmatige manier opnemen, in plaats van dat je het met het hoofd begrijpt.”

De ervaring moet een muzikale zijn, de tekst moet niet te veel aandacht trekken, zegt ze. Soms gaan haar woorden net onder in de muziek. Om het niet te nadrukkelijk maken?

„Klopt, bij veel Engelstalige muziek word je eerst naar de muziek, de sound en de sfeer getrokken. En later ga je nog een keer die tekst lezen, ook omdat je Engels vaak niet meteen kunt verstaan. In Nederlandstalige muziek is het traditie om teksten heel netjes uit te spreken, alles in de productie moet daar voor wijken. Ik vind het mooi als dat juist niet gebeurt. De tekst moet een soort extra muzikale laag zijn. Ik wil dat het meer een muzikale trip is dan een taalervaring.”

Hoe gaat zoiets live uitpakken? „Daar moet het een levendige versie zijn van de plaat. Op het podium wil je meer de extase van een band ervaren.”

In haar band heeft De Visser inmiddels twee achtergrondzangeressen opgenomen die ook kunnen dansen. Dat opent mogelijkheden om met een choreografie te werken.

„Het moet wel los blijven en met live gevoel, maar met stukken dans. Zoals Talking Heads of Kate Bush een hele visuele wereld om zich heen hebben gemaakt: dat vind ik fijn. Nu lukt het mij daar een eigen weg in te vinden, al blijft de muziek het belangrijkst.”

Muziek

Eefje de Visser: Bitterzoet. Te zien: 20-3, Paard Den Haag; 21-3 Paradiso, Amsterdam; 9-10 Patronaat, Haarlem; 23-1-2021 Amsterdam, Carré.

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.