Premium

Marathonschaatsster Lisanne Buurman (Wervershoof) na jaren van revalideren zielsgelukkig met bronzen medaille

Marathonschaatsster Lisanne Buurman (Wervershoof) na jaren van revalideren zielsgelukkig met bronzen medaille
Lisanne Buurman: ,,Ik heb wel even gejankt, ja.’’
© timsimaging
Luleå

Eenmaal op haar hotelkamer kwam het binnen bij Lisanne Buurman. De derde plaats in de Grand Prix-wedstrijd in het Zweedse Luleå roerde de marathonschaatsster tot tranen toe. Buurman besefte op dat moment waar ze vandaan kwam en welke zware weg ze had afgelegd naar die bronzen plak.

Buurman was zielsgelukkig met de medaille die vorige week om haar nek bungelde. Op het zware zee-ijs in Luleå was de derde plek in de vierde race van de KPN Grand Prix voor de 27-jarige schaatsster uit Wervershoof een opsteker van jewelste. ,,Mijn beste resultaat tot nu toe was een tiende plek. En dan is er opeens een podiumplaats op natuurijs, in mijn eerste seizoen terug op het hoogste niveau. Dat had ik echt nog niet verwacht.’’

Ze had, haast Buurman zich te zeggen, ook een beetje geluk. Belandde na de laatste bocht in het juiste treintje met de sterkste vrouwen. ,,Maar als je niet goed bent, dan zit je daar ook niet. En ik voelde dat ik best goed was die dag.’’

Het verbaasde Buurman des te meer dat ze uitgerekend in Zweden zo’n succes boekte. Een eerdere kennismaking met het land was niet zo goed bevallen. ,,Destijds reden we in Falun. Ik kwam daar als een skeeleraarster die ook marathons reed. Na twee rondjes was ik klaar. Dan is het écht niet leuk. Maar nu voel ik dat ik veel sterker ben dan toen. Veel meer marathonschaatsster. Bij ons in de ploeg moet je laten zien dat je het waard bent om naar Zweden te mogen. Vorig jaar was ik daar niet aan toe, nu wel. Ik kreeg het vertrouwen van de ploegleiding. Dan is het zó lekker als je dat kunt bevestigen.’’

Jaren geleden was Buurman een internationale topper op wieltjes. Veelbelovend, gedreven, succesvol. Maar een zware knieblessure maakte alles anders. In het najaar van 2015 scheurde ze haar voorste kruisband af, iets waar ze pas een maand later achter kwam. ,,Ik reed daar nog wel het WK in Taiwan mee om pas na terugkeer een mri-scan te laten maken. De zomer daarop skeelerde ik weer, pakte ook medailles in het NK. Maar in de eerste maanden van 2017 ging het weer mis. Ik trainde in de Verenigde Staten, sprong van een box en voelde weer dezelfde pijn als op het moment dat ik die band afscheurde. Daarna besloot ik toch onder het mes te gaan.’’

Uiteindelijk lag ze twee keer op de operatietafel. ,,Pas twee jaar geleden reed ik weer de eerste wedstrijdjes op de fiets. Skeeleren durfde ik niet echt meer. Nog steeds niet. Maar ik wist wel dat ik weer wilde schaatsen. Op vakantie met een vriendin had ik heel sterk het gevoel dat ik niet wilde stoppen. Niet zo. Ik besef nu ook weer hoe leuk dit allemaal is, een gevoel dat ik in de jaren daarvoor een beetje was kwijtgeraakt. Plezier vind ik heel belangrijk, maar ik ben ook heel competitief. En dit is voor mij de ultieme competitie.’’

Zo spreekt Buurman nu van twee carrières: eentje voor de blessure, eentje erna. Daar tussenin? De jaren van revalideren. ,,Heb ik thuis gedaan’’, vertelt ze. ,,Ik woonde al in Heerenveen, voor het skeeleren, maar dat kon niet. Bovendien is familie belangrijk voor me. Die heeft me ook erg gesteund in moeilijke tijden. Daarom is dit ook voor hen een mooi succes.’’

Eenmaal op haar hotelkamer in het toen nog steenkoude Luleå kwamen ook bij de nuchtere Buurman de emoties. ,,Ik heb wel even gejankt, ja. Dan zie je die medaille, schiet het door je hoofd waar je vandaan komt en waar je nu staat. In mijn eerste marathoncarrière werd ik een keer zesde op kunstijs en achtste op natuurijs. Maar voor dat kwam ik niet terug. Ik wilde meer. Nu weet ik dat het kan.’’

Meer nieuws uit Sport West-Friesland

Meest gelezen