Premium

’Henny gaat naar een Endlösungskamp in Duitsland en komt niet meer levend terug, zei mijn moeder. Dat maakte op mij als 10-jarig jochie een grote indruk’ [video]

’Henny gaat naar een Endlösungskamp in Duitsland en komt niet meer levend terug, zei mijn moeder. Dat maakte op mij als 10-jarig jochie een grote indruk’ [video]
Joop van der Meij.
© Peter Schat
Wijdenes

Joop van der Meij uit Wijdenes is geboren in 1933. In de oorlog woonde hij met zijn ouders en zijn drie jaar oudere broertje in Hilversum in een rijtjeshuis aan de Zuiderweg.

Lees hier alle verhalen over 75 jaar bevrijding

,,Naast ons huis was een poortje. Boven dat poortje was een schuilplaats. Je kon erin via een luik in een kast in de slaapkamer. Ook de buren hadden zo’n luik. Tijdens een razzia lagen vijf man in de schuilplaats. Een daarvan was een student die bij ons ondergedoken zat. De student zat in het verzet.”

,,Hij kreeg via het verzet bonkaarten voor onderduikers in Hilversum. Mijn broer en ik brachten met onze jongensfietsen deze bonnen bij de onderduikers. We kwamen overal, in villawijken met parktuinen en in arbeiderswijken met kleine huisjes waar toch op een vlierinkje een onderduiker moet hebben gezeten. De adressen op de enveloppen moesten we zo snel mogelijk vergeten. Hoe minder je wist, des te beter.’’

’Henny gaat naar een Endlösungskamp in Duitsland en komt niet meer levend terug, zei mijn moeder. Dat maakte op mij als 10-jarig jochie een grote indruk’ [video]
Het huis aan de Zuiderweg te Hilversum met rechts het poortje waarboven de onderduikers zaten. Voor het huis zit de vader van Joop van der Meij, met naast hem Susan, de vrouw van een kennis.
© Collectie Joop van der Meij

,,Zo af en toe kwamen er verzetsmensen bij ons langs. Zij zullen rond twintig jaar zijn geweest. In de ogen van mij en mijn broer waren het grote volwassen mensen. Een was Henny, klein van stuk en zwart haar. Kortom een tamelijk Joods uiterlijk. Altijd vrolijk en optimistisch. Ze hadden allemaal een NSB-speldje dat ze in het openbaar vervoer opdeden.”

,,Bij Henny hielp het niet. Hij werd opgepakt in de trein. Wat gebeurt er nu met Henny, vroeg ik aan mijn moeder? Die gaat naar een Endlösungskamp in Duitsland en komt niet meer levend terug, zei mijn moeder. Dat maakte op mij als tienjarig jochie een grote indruk. Nog steeds herdenk ik Henny op 4 mei bij de twee minuten stilte.’’

,,Op een gegeven moment kwam onze onderduiker, zijn schuilnaam was Hans van Baarle, met twee Joodse jongens van vijftien, zestien bij ons. Ze konden niet blijven op hun schuiladres. Bij ons hebben ze een paar maanden op een slaapkamertje gezeten.”

,,Toen bij de kruidenier in de buurt aan mijn moeder werd gevraagd, terwijl er andere mensen in de winkel stonden, ’Hoe is het nou met jullie twee Joodse jongens’, kwam mijn vader tot de slotsom dat ze ook bij ons niet meer konden blijven. Ze verhuisden naar een padvinders-’stamhut’ naast de Hilversumse Golfclub in het bos.”

,,Ik bracht ze ieder dag een pannetje soep van de gaarkeuken. Dat was water met wat aardappelschillen en wat ze maar konden vinden. Gootsteenwater met weinig voedingswaarde. Ze waren er nooit, maar kwamen altijd plotseling tevoorschijn. Ze waren zo opgejaagd dat ze kennelijk bij ieder geluid de struiken in vluchten en daar pas uitkwamen als ze mij zagen.’’

Verder herinnert Van der Meij zich nog goed de dag dat het Zweedse wittebrood kwam.

,,Ik stond op de Hoorneboegse Hei bij Hilversum. De bommenwerpers vlogen 30, 40 meter hoog. Ik zie nog de piloten in de cockpit zitten en dat maakte enorme indruk natuurlijk. Naast mij stond een grote sterk vermagerde man. Hij huilde tranen met tuiten, wat je als kind niet verwacht van een volwassene.’’

’Henny gaat naar een Endlösungskamp in Duitsland en komt niet meer levend terug, zei mijn moeder. Dat maakte op mij als 10-jarig jochie een grote indruk’ [video]
Een Amerikaanse B-17 bommenwerper dropt voedselpakketten boven ons land.
© Noord-Hollands Archief

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen