Premium

Column: Dat dorp

Column: Dat dorp
MArtin Menger
© ROB, MARCEL

Wanneer het liedje ’Het Dorp’ weer klinkt, heb ik vaak het gevoel dat de overigens mooie tekst net niet compleet is. In iedere gemeenschap heb je namelijk ook de mensen die niet mee kunnen komen. En als dan de nostalgie wordt losgelaten over dat tuinpad van pa, of de boerenkinderen in de klas: er is meer. Ook in mijn dorp.

En niks ’vroeger’: tot een week geleden was zij ook deel van die oude ansichtkaart die wordt bezongen. Ze liep moeizaam, achter een rollator. Fletse ogen die heel knap van alles in de gaten hielden. Ook al was haar tempo anders - in de ogen van de jeugd natuurlijk veel te traag- zij hoorde bij dat straatbeeld tussen de woonvoorziening en het dorpshart.

Ook als het regende. Want dat hebben mensen met een beperking ook: een ijzeren wil. Ze weren zich elke dag weer tegen allerlei vooroordelen, negeren de smalende blikken. Daarnaast was deze dame echt betrokken. Ze barstte ooit in tranen uit omdat het projectkoor tijdens een repetitie zo mooi zong. In elke gemeenschap draait het leven om mild zijn. Voor iedereen is dat al een opgaaf, met een milde blik naar anderen kijken kennelijk ook. Maar wanneer zij achter de rollator dat hele eind naar de winkels liep, was het voor haar een enorme fysieke prestatie. Gelukkig woon ik in een dorp waar mensen met een handicap er gewoon mogen zijn. Van ons in ieder geval wel.

Een ommetje was niet compleet zonder dat je haar effies gedag had gezegd. En ja, dan was soms gewoon wat meer geduld nodig. Nou en? Zij wist niet beter, of dacht dat het nooit voorbij zou gaan. Aldus dat liedje. Het echte leven is anders. Dag Trees.

Lees hier de digitale editie



Volg ons